Εχουμε συνηθίσει να λέμε ότι ο τουρισμός είναι η βαριά μας βιομηχανία, μάλλον ως κλισέ, παρά σαν γεγονός. Ισως επειδή τα έσοδα από τον τουρισμό ήσαν πολύ μεγαλύτερα από τους άλλους κλάδους της οικονομίας μας. Τι σημαίνει όμως βαριά βιομηχανία και τι χρειάζεται; Το πρώτο της στοιχείο είναι οι υποδομές, αρχικά της πρόσβασης. Αεροδρόμια, δρόμοι, λιμάνια, τρένα, που θα πρέπει να ενώνουν την Ελλάδα από την μια άκρη μέχρι την άλλη, αξιόπιστα και εξυπηρετικά. Νερό, καθαριότητα, αποχέτευση είναι στοιχειώδεις απαιτήσεις. Στις υποδομές ανήκουν τα ξενοδοχεία και τα πάσης φύσεως ενοικιαζόμενα καταλύματα. Σε αυτό τον τομέα έχουμε πολλές κατηγορίες: από εξαιρετικά έως άθλια.

Ο ξένος πρέπει να ξέρει

τι έχει επιλέξει…

Αυτό που έχει την μεγαλύτερη σημασία είναι η αλήθεια. Ο ξένος πρέπει να γνωρίζει ακριβώς τι έχει να επιλέξει, και η τιμή πρέπει να είναι ανάλογη. Το ψέμα έχει πολύ κοντά ποδάρια, και αυτό είναι η μεγαλύτερη δυσφήμιση. Το δεύτερο στοιχείο της "βιομηχανίας" είναι η πρώτη ύλη. Στον τουρισμό αυτή είναι ο επισκέπτης. Δεν είναι αναλώσιμος όμως, είναι μια πρώτη ύλη που πρέπει να διατηρηθεί, πρέπει να ικανοποιηθεί, πρέπει να ξαναέρθει.

Το τρίτο και το πιο σημαντικό, κατά την γνώμη μου, είναι η ποιότητα και η μοναδικότητα του προΐόντος που θέλεις να πουλήσεις. Το μοντέλο του υπερτουρισμού, όπως τον ξέραμε μέχρι σήμερα, θα αναθεωρηθεί υποχρεωτικά. Η οικονομική κρίση του COVID-19 έχει μειώσει τα εισοδήματα πολλών. Οι μεγάλοι συνωστισμοί, μακρινοί αεροπορικοί προορισμοί θα αποφεύγονται, οι ταξιδιώτες θα γίνουν πιο προσεκτικοί, πιο απαιτητικοί, πιο επιλεκτικοί. Αυτό θα πρέπει να γίνει το δικό μας ατού.

Δεν πουλάμε μόνο

ήλιο και ξαπλώστρες…

Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε τα πλεονεκτήματά μας, που δεν είναι μόνο ήλιος και ξαπλώστρες. Είναι ο πολιτισμός και η ιστορία μας. Αυτό θα πρέπει να "πουλήσουμε". Ο τουρισμός έχει αλλάξει μορφές, γίνεται ενδιαφέροντος ( by interest) θεματικός, θρησκευτικός, εμπειριών, αθλητικός, γαστρονομικός κ.λπ. Αυτό πρέπει να αναδείξουμε και να σκεφτούμε λίγο διαφορετικά, και ίσως αιρετικά. Οταν ο VANGELIS έγραψε την ΜΥΘΩΔΙΑ, παραγγελία της ΝΑΣΑ για να συνοδεύσει η θεία μουσική του το διαστημόπλοιο που έστελνε στον Αρη, είδε και έπαθε για να του επιτρέψουν να παρουσιάσει το επικό αυτό έργο στον χώρο των στύλων του Ολυμπίου Διός.

Και τι έπαθε ο χώρος; Τίποτα. Απλά προβλήθηκε σε όλο τον κόσμο. Στη Σικελία τον Ιούλιο 2019 οι Dolce & Gabbana παρουσίασαν την κολεξιόν τους εμπνευσμένη από την αρχαία Ελλάδα και τις θεές της που χαρακτηρίστηκε στα διεθνή media ως μαγικό, με «εξωπραγματικό» σκηνικό το περίφημο, μνημειακό αξιοθέατο του Ναού της Ομόνοιας στην «κοιλάδα των ναών» του Ακράγαντα. Δείτε την, αξίζει.

Τι έπαθε ο ναός; Τίποτα απολύτως, απλά προβλήθηκε σε όλο τον κόσμο. Ελπιδοφόρο το ότι έδωσαν μια φορά το Σούνιο για την επίδειξη μόδας της Κοκοσαλάκη, μακάρι να έχει συνέχεια. Η αρχαία ελληνική φιλοσοφία διδάσκεται και μελετάται παντού στον κόσμο.

Μια δραματική σχολή

στην Επίδαυρο…

Μια παγκοσμίου φήμης μοναδική σχολή, Αρχαίας Φιλοσοφίας στην Αθήνα, για σπουδαστές από όλο τον κόσμο, και μάλιστα σε κάποιο ιστορικό κτίριο, θα έβαζε ψηλά την Ελλάδα στον χάρτη των κλασσικών σπουδών. Μια επίσης υψηλού επιπέδου δραματική σχολή στην Επίδαυρο, θα είχε ανάλογα αποτελέσματα. Μια σχολή τέτοια, που κάθε θεατρικός ηθοποιός ανά τον κόσμο να φιλοδοξεί να τελειώσει. Εννοείται ότι οι παραστάσεις θα πρέπει να είναι υψηλοτάτου επιπέδου, με προπώληση εισιτηρίων 2-3 χρόνια πριν. Να ταξιδεύουν στην Ελλάδα μόνο και μόνο για μια τέτοια παράσταση. Καθημερινές εκδηλώσεις με τους τουρίστες να έχουν ρόλο, να απαγγέλουν ένα αρχαίο κείμενο, φωτογραφίες και αναμνηστικά της συμμετοχής τους.

Ποιος δεν θα πλήρωνε ακριβά μια τέτοια εμπειρία; "Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι" και το "Μama Mia" αποτέλεσαν για την Κεφαλλονιά και την Σκόπελο, όπου γυρίστηκαν η μεγαλύτερη και καλύτερη διαφήμιση. Το δεύτερο μέρος όμως γυρίστηκε στην Κροατία, όπως και το Game of Thrones, ενώ ο "Μέγας Αλέξανδρος" γυρίστηκε κάπου στο Μαρόκο.

Πώς να περάσουν οι παραγωγοί

της ταινίας την Ergani του ΙΚΑ;

Πού είναι τα δικά μας στούντιο, οι διευκολύνσεις, η προστασία από την ελληνική γραφειοκρατία και τον υπερβάλλοντα ζήλο των αρμόδιων υπηρεσιών, όταν βλέπουν κάτι διαφορετικό;

Πώς να περάσουν οι παραγωγοί της ταινίας στην Ergani του ΙΚΑ κάθε πρωί όλους τους κομπάρσους, και να έχουν το χαρτί κρεμασμένο πίσω από την πόρτα; Δεν χρειάζεται να βασανίζονται ... Απλά πάνε αλλού. Αυτά αποτελούν λιγοστά παραδείγματα εσόδων που θα μπορούσαμε να έχουμε από διαφήμιση της Ελλάδας, χωρίς κανένα κόστος. Εχω ξαναγράψει ότι στην Αθήνα θα έπρεπε να υπάρχουν καθημερινές παραστάσεις όλο τον χρόνο μιας αρχαίας τραγωδίας. Εργασία και εισόδημα για εκατοντάδες "art workers". Δεν νοείται να περνάει επισκέπτης από την Ελλάδα και να μην έχει δει μια παράσταση αρχαίου δράματος.

Ορκωμοσία γιατρών απ' όλο τον κόσμο

στο χώρο του Ασκληπιείου στην Κω

Το μεγαλύτερο brand Name στον πλανήτη είναι οι Ολυμπιακοί αγώνες. Μια απλή επίσκεψη στον αρχαιολογικό χώρο δεν αρκεί. Θα μπορούσαμε να έχουμε εκεί καθημερινούς αγώνες δρόμου, με αναμνηστικά βραβεία συμμετοχής, στεφάνι από ελιά, φωτογραφίες κ.λπ. Τον μύθο θέλει να ζήσει ο επισκέπτης και τον μύθο πρέπει να του δώσουμε. Εξαιρετικό και επιτυχημένο παράδειγμα προσέκλυσης τουρισμού ειδικού σκοπού (αθλητικού) είναι η διοργάνωση του κλασσικού Μαραθώνιου της Αθήνας. Παρόμοια παραδείγματα θα μπορούσα να βρω πολλά. Οπως πχ ορκωμοσία των γιατρών απ' όλο τον κόσμο σε τελετές, 2-3 φορές στον χρόνο, με τον κλασσικό όρκο του Ιπποκράτη, στον χώρο του Ασκληπιείου στην Κω. Οπως επίσης και η επιτυχημένη διοργάνωση του FORUM των Δελφών, με πολλά ακόμα διεθνή συνέδρια εκεί, αλλά και γιατί όχι και μια Πυθία να λέει χρησμούς. Ο μύθος είναι το ζητούμενο. Το ίδιο μπορεί να γίνει και με τον θρησκευτικό τουρισμό. Δεν θέλω να κουράσω με παραδείγματα, όμως σε κάθε πρωτεύουσα του κόσμου, υπάρχει ενας μητροπολιτικός ναός, ανοικτός, σε λειτουργία, που μαζεύει καθημερινά τα πλήθη πιστών και απίστων. Και για να έρθω προς τα δικά μας, ο ΙΝ Αγίου Ανδρέα στην Πάτρα ξέρουμε όλοι ότι προσελκύει μεγάλο αριθμό επισκεπτών, ειδικά Ρώσων. Δεν αρκεί όμως αυτό.

Ταξιδιωτικό πακέτο-προσκύνημα

και ελληνικό πρωϊνό

Θα έπρεπε να διαφημίσουμε ένα μεγάλο ταξιδιωτικό πακέτο - προσκύνημα, με Αγιο Ανδρέα, Παναγία Τρυπητή, Μέγα Σπήλαιο, ιστορικές μονές, που να διαρκεί μια εβδομάδα. Διαδρομές για ποδήλατα, ορεινά μονοπάτια, ιστορικοί περίπατοι, και πόσα άλλα θα δημιουργούσαν γερές βάσεις και κίνητρα για την τουριστική μας βιομηχανία. Ο γαστρονομικός τουρισμός είναι ένα μεγάλο επίσης κεφάλαιο από μόνο του. Οι επισκέπτες δεν έρχονται δυστυχώς σε επαφή με τα δικά μας μοναδικά προϊόντα όπως την σταφίδα, το λάδι, τα κρασιά, τα τυριά μας. Το ελληνικό πρωινό θα έπρεπε να υιοθετηθεί από όλα τα ξενοδοχεία, ιδιαίτερα τα μικρά. Ο στόχος όλων αυτών είναι να δημιουργείται εισόδημα, να παράγεται πλούτος, γιατί χωρίς έσοδα τίποτα δεν αντέχει στον χρόνο. Σκόρπιες σκέψεις, από τα πολλά παραδείγματα θα μπορούσα να αναφέρω, δεν χωράνε σε ένα μικρό άρθρο.

Ενα δικό μας Θιβέτ

κίνητρο για ορειβάτες

Μια ευκαιρία που πρέπει επίσης να αξιοποιήσουμε είναι το 2021. Χωρίς μιζέριες, γκρίνιες και αγκυλώσεις, πρέπει να δημιουργήσουμε προϋποθέσεις για αύξηση των επισκεπτών, και ιδιαίτερα των ελλήνων της διασποράς. Τέλος, επειδή εμείς εδώ στην Αχαΐα έχουμε την μοναδική και γνωστή σε όλο τον κόσμο ΣΤΥΓΑ με το Αθάνατο Νερό, θα έπρεπε να είμαστε κάτι σαν το Θιβέτ για την ανάβαση στα Ιμαλάια. Ενα ασφαλές και βατό μονοπάτι θα μπορούσε να φέρνει ορειβάτες, αλλά πεζοπόρους από όλο τον κόσμο.

Να θέλουν να βαφτίζουν, γιατί όχι, εκεί τα παιδιά τους. Ο μύθος είναι μεγάλη κινητήρια δύναμη. Μαζί με το Αρχαίο Θέατρο της Αιγείρας, τόσο κοντινό, αλλά τόσο αναξιοποίητο και άγνωστο, θα μπορούσαν να αλλάξουν την τουριστική και οικονομική ζωή στην Αν. Αιγιάλεια. Φέτος για πρώτη φορά, θα ανοίξει στην πανσέληνο του Αυγούστου. Μεγάλη αρχή. Είναι ένα όνειρο δεκαετιών, προγράμματα έρχονται και παρέρχονται, υποσχέσεις δίνονται και αναιρούνται, ελπίζω πως κάποτε θα δώσουμε στον τουρισμό την πραγματική έννοια, αλλά και το οικονομικό αποτέλεσμα μιας βαριάς βιομηχανίας.

* Η Μαρία Οικονομοπούλου είναι αρχιτέκτων και μέλος της Επιτροπής Τουριστικής Ανάπτυξης και Προβολής του Δήμου Αιγιαλείας.

Η ιατρική είναι η επιστήμη η τέχνη που ασχολείται με την έρευνα και την εφαρμογή μεθόδων και τεχνικών που έχουν σαν στόχο την πρόληψη, τη διάγνωση και την θεραπεία αυτών που νοσούν. Θεωρείται ίσως από τις αρχαιότερες επιστήμες και εμφανίζεται από την στιγμή που κάνουν την εμφάνιση τους οι ανθρώπινες κοινωνίες. Θεωρείται τέχνη και έτσι εμφανίζεται και στον Ορκο του Ιπποκράτη.

Ο Ορκος του Ιπποκράτη, στον οποίο ορκιζόμαστε όλοι όσοι παίρνουμε το πτυχίο της Ιατρικής. Ενας όρκος που έρχεται από τα βάθη της αρχαιότητας και στον οποίο έχουν ορκισθεί εδώ και αιώνες πλήθος ιατρών και περιέχει όλα αυτά τα οποία αποτελούν την ικανή και αναγκαία συνθήκη για να μην συμβούν αυτά που παρατηρούμε τις τελευταίες ημέρες στην χώρα μας, αλλά και σποραδικά συναντούμε κατά διαστήματα.

Αλήθεια, πόσοι από αυτούς που καταπατούν τον όρκο αυτόν, έχουν διαβάσει έστω και μια φορά τι λέει;

Αλήθεια, πόσοι από αυτούς που κάνοντας αντιποίηση του ιατρικού λειτουργήματος έχουν καταλάβει τι σημαίνει να είσαι ιατρός;

Αλήθεια, πόσοι από αυτούς που προσπαθώντας να ικανοποιήσουν την κοινωνική και οικονομική τους ανέλιξη, έχουν συνειδητοποιήσει ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει, εκμεταλλευόμενος τον ανθρώπινο πόνο και την ανθρώπινη αδυναμία; Αλήθεια, πόσοι έχουν καταλάβει ότι δεν μπορεί να είσαι ιατρός και επιχειρηματίας, δεν μπορεί να είσαι ιατρός και έμπορος της ελπίδας, δεν μπορεί να είσαι ιατρός και να έχεις δεύτερες σκέψεις που έχουν σαν στόχο το κέρδος;

Μπορεί αυτά όλα να φαντάζουν κάπως ρομαντικά στην εποχή του κέρδους και της ελεύθερης οικονομίας, αλλά η ιατρική δεν μπορεί να έχει σχέση με το κέρδος. Η ιατρική έχει σχέση με την προσφορά, με το δόσιμο, με την ικανοποίηση που θα νιώσεις όταν θα καταφέρεις να ανατάξεις κάποιον που χάνει την μάχη με την ζωή, με την νέα ζωή που θα βοηθήσεις να έρθει στον κόσμο, με το ευχαριστώ που θα ακούσεις.

Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της ιατρικής επιστήμης και αυτό είναι το αίσθημα που νιώθεις όταν γίνονται τα παραπάνω.

Πρωταρχική ευθύνη λοιπόν, όλων όσων ασκούμε την Ιατρική Επιστήμη πρέπει να είναι να απομονώνουμε όλους αυτούς που χρησιμοποιώντας τις δημόσιες σχέσεις και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έχουν σαν σκοπό την εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου για την απόκτηση εύκολα γρήγορου χρήματος, πουλώντας ψεύτικες ελπίδες.

* Ο Γιάννης Γιαννακόπουλος είναι παιδίατρος - νεογνολόγος, διευθυντής ΕΣΥ ΜΕΝ Νεογνών στο ΠΓΝ Πάτρας, πρώην διοικητής Καραμανδανείου.

Διαβάζω τη συγκεκριμένη διατύπωση στο κατατεθέν νομοσχέδιο για τον περιορισμό των διαδηλώσεων: «εάν πιθανολογείται ότι η διεξαγωγή τους θα διαταράξει δυσανάλογα την κοινωνικοοικονομική ζωή της συγκεκριμένης περιοχής».

Δύο είναι τα μοναδικά πιθανά συμπεράσματα που μπορεί να εξάγει κανείς για τους συντάκτες. Είτε δεν έχουν συμμετάσχει σε διαδήλωση ποτέ στην ζωή τους, παρά την πλούσια πολιτική ιστορία ετούτης της χώρας ή όπου αλλού φοίτησαν και εργάστηκαν, οπότε αδυνατούν να καταλάβουν κεντρικές έννοιες αυτού του δημοκρατικού δικαιώματος, είτε μια χαρά καταλαβαίνουν και ακριβώς για αυτό το συντάσσουν - ώστε οτιδήποτε «ενοχλητικότερο» του μοιράσματος φυλλαδίων για την Unicef να ρισκάρει αστυνομικής παρέμβασης και διάλυσης (ενδεχομένως με τις γνωστές «αβρότητες»).

Ποιο είναι το μέτρο και το όριο του «δυσανάλογα» και ποιος το καθορίζει; Ξεκαθαρίζουμε πως σπασίματα, μολότοφ, επιθέσεις κ.λπ. αποτελούν από μόνα τους ποινικά αδικήματα και η προστασία του νόμου απέναντι σε αυτά υπάρχει ήδη - η δε εφαρμογή και επιβολή του συχνά χαρακτηρίζεται από υπερβάλλοντα ζήλο έως και ακραία αυθαιρεσία, καλυπτόμενη πίσω από ζαρντινιέρες, «μεμονωμένα περιστατικά» και λοιπά «ατυχήματα». Εκτός λοιπόν από περιστατικά που ήδη καλύπτει ο νόμος, τι ακριβώς εμπεριέχει η έννοια της «διατάραξης»;

Πάμε λίγο από την αρχή, για να πιάσουμε βασικές έννοιες, όπως ο μηχανισμός της απεργίας. Η απεργία είναι το - αναγνωρισμένο σε όλες τις δημοκρατίες - μέσο διεκδίκησης αιτημάτων των εργαζομένων από τον εργοδότη τους. Για να έχει οποιαδήποτε ισχύ, και άρα έστω και ισχνή ελπίδα επιτυχίας, θα πρέπει η απεργία να προκαλεί σημαντική απώλεια παραγωγής αξίας από τους εργαζόμενους, μεγέθους τέτοιου ώστε ο εργοδότης να αναλογιστεί πως μια ενδεχόμενη υποχώρηση στα αιτήματα είναι τελικά συμφέρουσα σε σχέση με αυτήν. Φανταστείτε ένα νομοθετικό πλαίσιο που επιτρέπει την απεργία μόνο εφόσον και μόνο στον βαθμό που δεν «διαταράσσει» την παραγωγή. Τι νόημα θα είχε; Κανένα. Απεργία που δεν ενοχλεί, δεν είναι απεργία.

Οταν τα αιτήματα δεν αφορούν συγκεκριμένο εργοδότη ή εργασιακό κλάδο παρά είναι πολιτικά, ή όταν οι διαμαρτυρόμενοι δεν έχουν εργασιακή σχέση (πχ. φοιτητές, συνταξιούχοι κλπ.), ή πρέπει να ευαισθητοποιηθούν ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, να γνωρίσουν τα αιτήματα και να συμπαρασταθούν, τότε η διαδήλωση και η πορεία είναι τα ενδεδειγμένα δημοκρατικά μέσα. Κατά πλήρη αντιστοιχία με την απεργία, διαδήλωση που δεν ενοχλεί, δεν έχει σοβαρές ελπίδες επίτευξης του στόχου. Ακόμα και οι καθιστικές διαμαρτυρίες του Γκάντι «ενοχλούσαν» τους δρόμους και το εμπόριο ή έστω τον ήρεμο περίπατο του Βρετανού αποικιοκράτη. Διαδήλωση χωρίς «διατάραξη» δεν είναι διαδήλωση. Μάλιστα ο βαθμός της διατάραξης είναι απευθείας ανάλογος της σημαντικότητας μιας διαμαρτυρίας, κρινόμενος από το μέγεθος της συμμετοχής και την δυναμικότητά της: από μια απλή «εθιμοτυπική δήλωση» μέχρι μεγάλα γεγονότα που άλλαξαν τον ρου της Ιστορίας. Ουδέποτε κερδήθηκε οτιδήποτε από οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα χωρίς «διατάραξη», με «καφέ και δύο μπισκοτάκια».

Σε μια κοινωνία όπου οι κυβερνήσεις εξαρτώνται και εν πολλοίς εκβιάζονται από τις ανώτερες οικονομικές ελίτ, η δικαιοσύνη στρεβλώνεται από το ακραία διαφορικό βαλάντιο για νομική εκπροσώπηση και όχι μόνο, τα μεγάλα ΜΜΕ υποκλίνονται σε άμεσα ή έμμεσα «αφεντικά», χρηματοδότες και σπόνσορες… ο περιορισμός των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων σε εκδηλώσεις «χαμηλού βαθμού διατάραξης» είναι ξεκάθαρη απόπειρα φίμωσης και ακραία αντιδημοκρατικός.

* Ο Γεράσιμος Γραμματικόπουλος είναι ιατρός/νευρολόγος στο Neuron Πρότυπο Νευρολογικό Κέντρο.

 

 

 

Η κάθοδος του κ. Καραμανλή στην Πάτρα πραγματοποιήθηκε όχι για να τηρήσει την υπόσχεση που είχε δώσει το Νοέμβρη του 2019 στο Δήμαρχο και το δημοτικό συμβούλιο της πόλης στην Αθήνα, προκειμένου να τους ενημερώσει για την απάντηση του υπουργείου σχετικά με την υπογειοποίηση του τρένου, αλλά για να μιλήσει σε συνέδριο τοπικού μέσου ενημέρωσης.

 

Μάλλον η θεϊκή υπόσταση των Φαραώ που είχαν μαγικές ιδιότητες επέδρασε τους επτά μήνες καθυστέρησης θετικά στον κ. Καραμανλή.

 

Την προηγούμενη εβδομάδα θέταμε ερωτήματα και επιχειρήματα αλλά μετά και την νέα προσέγγιση έχει σημασία ποιος προσέγγιζε το θέμα πιο σωστά.

 

 Ας σταθούμε όμως σε αυτά που υποσχέθηκε, τα 5.16 km υπόγειοποιημένο τρένο έναντι 5,6 km του σχεδίου Σπίρτζη που είχε προταθεί από την προηγούμενη κυβέρνηση..... φαραωνικά.....

 

- Κατέθεσε τις προτάσεις με 7 μήνες καθυστέρηση όχι στο αποκλειστικά αρμόδιο εκλεγμένο όργανο της Πάτρας το Δημοτικό συμβούλιο και τους φορείς, απαξίωση δηλαδή τους θεσμούς.

 

 -Αφήνει εκτός υπογειοποίησης από το Ρίο έως την Κανελλοπούλου που η προηγούμενη μελέτη τη συμπεριλάμβανε με την μέθοδο cut and cover.

 

 -Επίσης αφήνει εκτός το τμήμα από Άγιο Ανδρέα έως Πειραϊκή Πατραϊκή δηλαδή τις νότιες συνοικίες.

 

-Το τρένο γίνεται επίγειο στο Νότιο Πάρκο μετά τον Άγιο Ανδρέα χωρίζοντας πάλι την πόλη στα δύο.

 

 -Δεν συμπεριλαμβάνει η πρόταση τις γραμμές ελαφρύ τραμ στις 2 παραγλαύκιες οδούς.

 

 -Το γραμμικό πάρκο  δεν φτάνει στο Ρίο από την πόλη αλλά σταματά στην Κανελλοπούλου.

 

 -Το χρονοδιάγραμμα πάει δύο χρόνια πίσω με κίνδυνο να μην ολοκληρωθεί το έργο το 2023.

 

-Καλούμε το Δήμαρχο κ. Πελετίδη να ζητήσει άμεσα πλήρη φάκελο, τις τεχνικές μελέτες και συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα ώστε να έχουμε μία πλήρη εικόνα και να συγκαλέσει Δημοτικό Συμβούλιο με τα νέα δεδομένα.

 

 Καλούμε όλες τις δημοτικές παρατάξεις να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, να σταματήσει αφενός από την παράταξη που είναι στην δημοτική αρχή τη Λαϊκή Συσπείρωση η προσπάθεια καπηλείας και καπελώματος του αιτήματος της πόλης για υπογειοποίηση και από μέρους των αντιπολιτευόμενων παρατάξεων αφετέρου, σταθερές θέσεις και όχι να αιωρούνται ως εκκρεμή ανάλογα με την θέση του ελατήριου. Να δημιουργηθεί ενωτικό κίνημα στη βάση του ομόφωνου ψηφίσματος του Δημοτικού Συμβουλίου που θα συμπεριλαμβάνει και φορείς της πόλης. Είναι η Ώρα να ξαναγυρίσει η πόλη το πρόσωπο στην θάλασσα.

 

 

 

 

Ιστορική και έντονα εμβληματική είναι η πρόσφατη απόφαση του Αρείου Πάγου, με την οποία επικυρώθηκε αμετάκλητα η καταδίκη του τέως Μητροπολίτη κ. Αμβρόσιου για τον χυδαίο ρατσιστικό - ομοφοβικό του λόγο κατά των ομοφυλοφίλων.

Ιστορική γιατί για πρώτη φορά στο ανώτατο δικαστικό επίπεδο οριοθετήθηκε η έννοια του ρατσιστικού λόγου όπως περιγράφεται γενικά στο άρθρο 1 του ν. 4285/2014, σύμφωνα με το οποίο τιμωρείται ο δημόσιος λόγος που «…υποκινεί, προκαλεί, διεγείρει ή προτρέπει σε πράξεις ή ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βία κατά προσώπου ή ομάδας προσώπων, που προσδιορίζονται με βάση (και) το σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα φύλου…».

Και εμβληματική γιατί θέτει πλέον, με το κύρος και την περιωπή του δεδικασμένου (νομολογία), το πλαίσιο συμπεριφοράς και γενικότερης νοοτροπίας, στο σύνολο του δημόσιου χώρου και του κρατικού μηχανισμού. Οι συνέπειες θα είναι πλέον καταλυτικές για το δημόσιο, και όχι μόνο, λόγο ιερωμένων, στρατιωτικών, οργάνων της τάξης, κρατικών λειτουργών κ.λ.π. Εστω και υπό το φόβο των συνεπειών του νόμου.

Η απόφαση αυτή δεν προέκυψε εύκολα και χωρίς παλινωδίες και προσκόμματα. Το πρωτοβάθμιο Πλημμελειοδικείο του Αιγίου κλήθηκε να διαχειριστεί για πρώτη - σχεδόν φορά - την περίπτωση ανώτατου ιεράρχη με την αντίστοιχη επιρροή του στη διαμόρφωση της τοπικής «κοινής γνώμης» αλλά και την έλλειψη αντίστοιχης εγχώριας νομολογίας στην οριοθέτηση και εξειδίκευση της έννοιας του «ομοφοβικού - ρατσιστικού λόγου». Κάτω από αυτές τις συνθήκες έκρινε ότι οι ιερατικές εκφράσεις «Φτύστε τους. Αποδοκιμάστε τους. Μαυρίστε τους. Μην τους πλησιάζετε. Μην τους ακούτε. Μην τους εμπιστεύεστε! Είναι οι κολασμένοι της κοινωνίας! Δεν μπορούν κάποιοι ξεφτιλισμένοι να υπερασπίζονται δημοσίως τα πάθη της ψυχής τους! (...). Είναι άτομα με διανοητική διαταραχή, τρισχειρότεροι και πολύ πιο επικίνδυνοι από κάποιους που ζουν στα τρελοκομεία», δεν συνιστούν καν ομοφοβικό λόγο.

Η πιο πάνω απόφαση προκάλεσε πανελλήνια αίσθηση, η οποία με τη σειρά της προκάλεσε ευαισθητοποίηση και κινητοποίηση της ευρύτερης κοινωνίας των πολιτών. Η επιμονή και οι αντοχές των μηνυτριών οργανώσεων και των νομικών παραστατών τους είχε σαν αποτέλεσμα και την άμεση απόκριση των προϊσταμένων δικαστικών αρχών, οι οποίες έκριναν ότι η συγκεκριμένη υπόθεση πρέπει να εκκαθαριστεί στο ανώτατο δικαστικό επίπεδο. Ετσι οδηγηθήκαμε στη συγκεκριμένη αρεοπαγιτική απόφαση, η οποία εγγράφεται πλέον στις κατακτήσεις του νομικού πολιτισμού μας.

Καταληκτικά και προς γνώσιν, κάθε νομοκρατούμενη κοινωνία «αφορίζει» με την εφαρμογή των νόμων.

* Ο Νίκος Τσούκαλης είναι δικηγόρος και πρώην βουλευτής Αχαϊας.

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE

Ευθύνη

Αυγ 02, 2020 Hits:39 ΑΠΟΨΕΙΣ

Ευθύνη

Αυγ 01, 2020 Hits:68 ΑΠΟΨΕΙΣ