Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα (3 Δεκεμβρίου) των ατόμων με αναπηρία (ΑμΕΑ), ο βουλευτής Αχαΐας της ΝΔ και καθηγητής της Εγκληματολογίας Άγγελος Τσιγκρής έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Δέσμευση όλων μας θα πρέπει να είναι το σπάσιμο του φράγματος της στασιμότητας για ένα -καθόλου ευκαταφρόνητο- ποσοστό συνανθρώπων μας που στερούνται τη δυνατότητα να διεκδικήσουν με ίσους όρους τη ζωή.

Χρέος όλων μας είναι να δημιουργήσουμε ίσους όρους και ίσες ευκαιρίες για όλους. Αυτή είναι η ανθρωποκεντρική διάσταση της πολιτικής.

Μπορούμε να δημιουργήσουμε μια κοινωνία με ίσες ευκαιρίες για όλους τους πολίτες και θα το πετύχουμε με τη βοήθεια της πλατιάς συμμαχίας των πολιτών που συμμερίζονται το όραμα για μια κοινωνία με ανθρώπινο πρόσωπο.

Με το νέο φορολογικό νομοσχέδιο γίνεται πράξη η στήριξη των ατόμων με αναπηρία και των οικογενειών τους.

Αντί δηλώσεων συμπαράστασης, ας κάνουμε καλύτερα πράξεις και ας απαλλάξουν τους συνανθρώπους μας με αναπηρία από βάρη που δεν μπορούν να σηκώσουν…».

 

 

Σύμφωνα με κοινοτική οδηγία, την οποία η Ελλάδα δεν έχει ακόμη ενσωματώσει, από το 2020 δημόσια και ιδιωτικά κτίρια που δεν είναι προσβάσιμα από ΑμεΑ και λοιπά εμποδιζόμενα άτομα, θα θεωρούνται αυθαίρετα. Αυτό συνεπάγεται έναν μεγάλο μαραθώνιο για τη χώρα μας, καθώς δεν έχει καταστεί ακόμη δυνατόν να αποκτήσουμε, ούτε καν τις στοιχειώδεις υποδομές για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, ακόμη και στα νοσοκομεία, τα μέσα μεταφοράς και τις δημόσιες υπηρεσίες,

Το τραγικό με βάση τις μελέτες είναι ότι αν στα άτομα με κινητικά προβλήματα λόγω αναπηρίας -τα οποία αντιστοιχούν σε ένα ποσοστό της τάξης του 12% του πληθυσμού-, προσθέσουμε και τα άτομα που συμπεριλαμβάνονται στα εμποδιζόμενα, (νήπια και παιδιά,  ηλικιωμένοι, εγκυμονούσες, άτομα με ασυνήθιστες σωματικές διαστάσεις, όσοι μεταφέρουν βάρη κ.α.) τότε καταλήγουμε σε ένα ποσοστό που αγγίζει το 50%. Περίπου ένας στους δύο δηλαδή πολίτες εμποδίζονται στην πρόσβασή τους σε δημόσια κτίρια, κοινόχρηστους χώρους, ιδιωτικά κτίρια, υπηρεσίες, μνημεία,  χώρους πολιτισμού, μέσα μαζικής μεταφοράς κλπ.  Και όλα αυτά λίγο πριν εκπνεύσει το 2019, σε μια ευρωπαϊκή χώρα.

Από τον θλιβερό κανόνα ο οποίος αποτελεί απόρροια των όρων με τους οποίους έγινε και εξακολουθεί σε πολλές περιπτώσεις να γίνεται ο σχεδιασμός κτιρίων και χώρων, δεν εξαιρείται φυσικά ο Νομός Αχαΐας.  

Οι κλεισμένες από αυτοκίνητα μπάρες για την κίνηση των ατόμων με αναπηρία είναι καθημερινό φαινόμενο, όπως και η Οδύσσεια κάποιου πολίτη με καροτσάκι που αναζητά μάταια τρόπο να εισέλθει σε ένα χώρο για να εξυπηρετηθεί ή να παρακολουθήσει μια εκδήλωση. Η απουσία οδηγών όδευσης τυφλών, η κατάληψή τους από τραπεζοκαθίσματα, η έλλειψη στάθμευσης αυτοκινήτων ΑμεΑ, η απουσία χώρων υγιεινής σε υπηρεσίες και άλλους φορείς, η απουσία  προσβάσιμης εισόδου, κεκλιμένων επιπέδων και ανελκυστήρων, είναι μερικά από τα πιο συνήθη προβλήματα στο νομό μας. Εξυπακούεται ότι χωρίς το δικαίωμα της προσβασιμότητας σε υποδομές, υπηρεσίες και αγαθά, τα άτομα με ειδικές ανάγκες  δεν έχουν ίσες ευκαιρίες, δεν αντιμετωπίζονται ως ισότιμα μέλη της κοινωνίας, δεν μπορούν καν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Και αυτό είναι ντροπή.

Ο  σεβασμός της αυτονομίας, της ισότητας και της αξιοπρέπειας όλων των πολιτών, είναι στοιχειώδης υποχρέωση της Πολιτείας. 

Με βάση το σχετικό άρθρο περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων κάθε φυσικό πρόσωπο ή νομικό πρόσωπο δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου υποχρεούται να διασφαλίζει την ισότιμη άσκηση των δικαιωμάτων των ΑμεΑ στο πεδίο των αρμοδιοτήτων ή δραστηριοτήτων του και  να αφαιρεί υφιστάμενα εμπόδια κάθε είδους. Επίσης υποχρεούται  να τηρεί τις αρχές καθολικού σχεδιασμού σε κάθε τομέα της αρμοδιότητάς του ή της δραστηριοποίησής του, προκειμένου να διασφαλίζει για τα ΑμεΑ την προσβασιμότητα, να παρέχει εύλογες προσαρμογές υπό τη μορφή εξατομικευμένων τροποποιήσεων, ρυθμίσεων και ενδεδειγμένων μέτρων, χωρίς την επιβολή δυσανάλογου ή αδικαιολόγητου βάρους.

Αυτά τα αυτονόητα για άλλες ευρωπαϊκές χώρες η Ελλάδα και η περιοχή μας εξακολουθεί να τα αγνοεί.

 

Είναι τώρα λοιπόν  η ώρα που δημόσιοι φορείς, δημόσιες υπηρεσίες, περιφέρειες, δήμοι, επαγγελματικοί σύλλογοι, ελεύθεροι επαγγελματίες και ιδιώτες πρέπει να ενεργοποιηθούμε, να συνεργαστούμε  και να αλλάξουμε. Να δώσουμε χώρο σε όλους τους ανθρώπους. Να πάμε από τις εξαγγελίες και τις ξύλινες ατάκες, στην πράξη και τη ανθρωπιά.

 

 

 

Τα χθεσινά δημοσιεύματα που ανέφεραν ότι οι επιδόσεις των Ελλήνων μαθητών είναι αντίστοιχες με αυτές των μαθητών στη Χιλή, στη Σλοβακία και στη Βουλγαρία, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της διεθνούς εκπαιδευτικής έρευνας PISA 2015, δείχνουν το κυρίαρχο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα μας. Κι αυτό αφορά το εκπαιδευτικό της σύστημα.   

Η ίδια έρευνα αναφέρει ότι περισσότεροι από τους μισούς 15χρονους στην Ελλάδα δεν καταφέρνουν να αναλύσουν και να αξιολογήσουν ένα κείμενο και να το συσχετίσουν με την καθημερινή ζωή ή στα μαθηματικά και στις φυσικές επιστήμες αδυνατούν να οργανώσουν ένα σχέδιο επίλυσης ενός προβλήματος, που απαιτεί συνδυασμό γνώσεων και πηγών. Η έρευνα αυτή έρχεται να μας προσγειώσει στην πραγματι9κότητα και να επιβεβαιώσει κάτι που όλοι ψιθυρίζαμε αλλά δεν θέλαμε να το παραδεχτούμε.

Η έλλειψη και μόνον μιας ενιαίας εκπαιδευτικής πολιτικής στη χώρα μας αποτελεί τη βασική αιτία του κατάρρευσης του συστήματος. Το υπουργείο Παιδείας είναι ίσως και το μόνο που το σύνολο των πολιτικών στελεχών που αναλαμβάνουν τη διοίκησή του, ταυτίζονται και με την παραγωγή ενός, τουλάχιστον, νομοσχεδίου. Ελάχιστοι είναι αυτοί που αξιολόγησαν τα όσα είχαν νομοθετήσει οι προκάτοχοί τους και διατήρησαν αυτά τα οποία έκριναν θετικά για το εκπαιδευτικό μας σύστημα.

Απειρα νομοσχέδια, άπειρες αποφάσεις και αναποτελεσματικές διαβουλεύσεις χαρακτηρίζουν τον ευαίσθητο χώρο της παιδείας.           

Έτσι φτάνουμε στα αποτελέσματα της έρευνας PISA που αποτυπώνει πλήρως την αποτυχία της ακολουθούμενης μέχρι σήμερα τακτικής. Η εκπαίδευση αποτελεί από τα ιερότερα κεφάλαια μιας χώρας. Αυτό σημαίνει ότι το σύνολο του πολιτικού μας συστήματος όφειλε να το αντιμετωπίζει με το δέοντα σεβασμό. Σύσσωμες οι πολιτικές δυνάμεις του κόσμου να ενώνονται γύρω από το τραπέζι που έχει ως αντικείμενο το σχεδιασμό της εκπαιδευτικής πολιτικής στη χώρα μας. Φυσικά σε αυτό το τραπέζι τον πρώτο λόγο πρέπει να το έχει ο ακαδημαϊκός κόσμος της χώρας και ο κυβερνητικός μηχανισμός να μεριμνά για την υλοποίηση ενός σταθερού σχεδιασμού που εν θα έχει μόνο παρόν αλλά και μέλλον.  

Δεν μπορεί το εκπαιδευτικό μας σύστημα να στηρίζεται σε εκπαιδευτικούς που πληρώνονται με ευρωπαϊκά προγράμματα και οι οποίοι προσλαμβάνονται τον Σεπτέμβριο και απολύονται τον Ιούνιο με άγνωστο που θα βρίσκονται την επόμενη σχολική χρονιά.  

Αν η παιδεία μας στέκει σήμερα όρθια οφείλεται καθαρά στους χιλιάδες εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων που αντιμετωπίζουν την παρουσία τους μέσα στην αίθουσα διδασκαλίας, ως λειτούργημα. Κι αυτό το πράττουν από καρδιάς διότι η ανταμοιβή τους κυμαί8νεται στα χαμηλότατα επίπεδα σε σχέση με το έργο που προσφέρουν.   

Η σωτηρία της εκπαίδευσης απαιτεί διακομματική συνεννόηση και συνεργασία ώστε να οδηγηθούμε σε μία ενιαία εκπαιδευτική πολιτική που θα βασίζεται σε γερά θεμέλια.

 

* Η Ασπασία Ρηγοπούλου είναι γιατρός στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Πάτρας.  

 

 

 

 

 

Δημήτρης Μακροδημόπουλος *

  Η εκτόξευση της χρηματιστηριακής αξίας της Apple πάνω από το 1 τρισ. δολάρια τον περασμένο χρόνο μονοπώλησε τα ΜΜΕ, διότι είναι η πρώτη παγκοσμίως εταιρεία που υπερέβη αυτό το όριο. Πώς όμως μια εταιρεία που το 1996, όταν ανέλαβε τα ηνία της ο Στιβ Τζομπς, άξιζε 3 δισ. δολάρια, εκτινάχθηκε πάνω από το 1 τρισ. δολάρια;

Πριν από χρόνια σε συνέντευξή του ο Στιβ Τζομπς είχε πει: «Πολλές φορές οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι θέλουν μέχρι να τους το δείξεις». Οταν μάλιστα ρωτήθηκε σε ποιο βαθμό η Apple ερευνά τι θέλουν οι πελάτες της, απάντησε: «Καθόλου. Δεν είναι δουλειά των πελατών να ξέρουν τι θέλουν… Εμείς βρίσκουμε τι θέλουν»! Αγοράζει λοιπόν ο κόσμος κάτι που υπερβαίνει τις πραγματικές του ανάγκες; Διότι η φρενίτιδα που συνοδεύει κάθε φορά την κυκλοφορία ενός νέου μοντέλου iPad ή iPhone αυτό φανερώνει.

«Η κοινωνία μας», λέει ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ, «υποχρεώθηκε να κάνει μια υπαρξιακή επιλογή. Είτε θα έπρεπε να χαλιναγωγηθεί η οικονομική λογική της συσσώρευσης κεφαλαίου, για να είναι εφικτή η ελεύθερη ανάπτυξη των ανθρώπινων ικανοτήτων και δυνάμεων έξω από την τυραννία της αγοράς και της εργασίας, είτε η οικονομική λογική θα έπρεπε να αυξάνει τις ανάγκες των καταναλωτών τουλάχιστον εξίσου γρήγορα με την παραγωγή εμπορευμάτων και εμπορευματοποιημένων υπηρεσιών».

Ετσι, σύμφωνα με τον δρόμο που επιλέχθηκε, «η παραγωγή δεν έχει πια στόχο να ικανοποιεί με τον πιο αποδοτικό τρόπο τις υπάρχουσες ανάγκες», λέει ο Aντρέ Γκορζ. «Αντιθέτως, οι ανάγκες θα πρέπει να έχουν όλο και περισσότερο στόχο να επιτρέπουν στην παραγωγή να αναπτύσσεται». Το αποτέλεσμα ήταν παράδοξο: «…Επρεπε να γκρεμιστούν τα σύνορα ανάμεσα στις ανάγκες, τους πόθους και τις επιθυμίες…

Επρεπε να δημιουργηθεί η επιθυμία για ακριβότερα προϊόντα ίσης ή κατώτερης αξίας χρήσης από εκείνα που χρησιμοποιούσαν προηγουμένως οι άνθρωποι και στους πόθους έπρεπε να δοθεί ο χαρακτήρας επείγουσας ανάγκης. Με λίγα λόγια έπρεπε να δημιουργηθεί ζήτηση… μέσα από την επιτάχυνση των καινοτομιών και της απαρχαίωσης των προϊόντων» – που εξηγεί την ταχύτατη προώθηση νέων μοντέλων, με την απαξίωση των παλαιοτέρων, παρόλο που εξυπηρετούν τις ανάγκες των χρηστών. Ετσι η δημιουργία αναγκών απέκτησε μεγαλύτερη σημασία από την ικανοποίηση των αναγκών της μεγάλης μάζας των ανθρώπων.

Χρειαζόταν λοιπόν ένας αλλοτριωτικός καταναλωτισμός. Αυτός ο καταναλωτισμός είναι βαθιά ξένος προς την ικανοποίηση ανθρώπινων ελλείψεων και αναγκών. Τον προωθούν οι εμπορικοί διαφημιστές που πάντα παρουσιάζουν τα εμπορεύματα σαν να περιέχουν ένα στοιχείο πολυτέλειας, περιττής σπατάλης και φαντασίας και χαρακτηρίζουν τον αγοραστή ως «ευτυχισμένο και προνομιούχο άτομο». Γιατί όμως οι άνθρωποι ανταποκρίνονται σε αυτές τις υπερβολές αφού οι αξίες χρήσης των νέων μοντέλων (κινητά iPhone, ταμπλέτες iPad, υπολογιστές Mac εν προκειμένω) δεν θα αναβαθμίσουν σε τίποτα τη ζωή της συντριπτικής πλειονότητας των αγοραστών, δεδομένου ότι τα μοντέλα που ήδη κατέχουν ικανοποιούν τις ανάγκες τους;

Μας το εξηγεί πάλι ο Aντρέ Γκορζ: «Οι άνθρωποι τα επιθυμούν», μας λέει, «για το γεγονός ότι είναι άχρηστα, γιατί ακριβώς αυτό το στοιχείο του άχρηστου συμβολίζει την απόδραση του αγοραστή από ένα συλλογικό σύμπαν σε ένα καταφύγιο ατομικής κυριαρχίας». Είναι το status symbol, δηλαδή το «σύμβολο κατάστασης», με άλλα λόγια σύμπτωμα φαινομενολογίας πλούτου ή κοινωνικής θέσης, που ώθησε πέρυσι 10 χιλιάδες Ελληνες να αγοράσουν μόλις στις τρεις πρώτες ημέρες κυκλοφορίας τους τα νέα μοντέλα της Apple iPhone Xs και iPhone Xs Max, αξίας 1.300-1.600 ευρώ, ξοδεύοντας πάνω από 15 εκατ. ευρώ.

Το ιδεολογικό πλαίσιο που τα θεμελίωσε όλα αυτά έχει βαθιές ρίζες. Οπως γράφει ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν, ο καπιταλισμός επικράτησε όταν στη φάση της μετανεωτερικότητας -μετά τον Β’ Παγκόσμιο πάνω κάτω- εγκατέλειψε τον ανταγωνισμό του με τον κομμουνισμό πάνω στην ικανοποίηση του συνόλου των ανθρώπινων αναγκών, οι οποίες θεωρούνταν πεπερασμένες, σταθερές και υπολογίσιμες, και οι προσπάθειές του επικεντρώθηκαν έκτοτε στη φροντίδα για την απεριόριστη ανάπτυξη των επιθυμιών: «Επιθυμίες που επιθυμούν περισσότερη επιθυμία», όπως γράφει, «και όχι την ικανοποίησή τους, τον πολλαπλασιασμό τους αντί τη βελτίωση ευκαιριών και επιλογών».

Το αποτέλεσμα; Ο θρίαμβος των επιθυμιών! Διότι «στην ανιαρότητα και την γκριζάδα της ζωής, υπό ένα καθεστώς που σφετεριζόταν το δικαίωμα και διεκδικούσε την ικανότητα να θεσπίζει το μέγεθος και το περιεχόμενο των ανθρώπινων αναγκών», όπως συνεχίζει ο Μπάουμαν, «στη δικτατορία των αναγκών», όπως χαρακτηρίστηκε ο κομμουνισμός από την Αγκνες Χέλερ, αντιπαρέθεσε ο καπιταλισμός «τον διαγωνισμό ομορφιάς στο ολοένα και περισσότερο πολύχρωμο και σαγηνευτικό καπιταλιστικό παζάρι» των επιθυμιών.

Μόνο που σύμφωνα με τα λεγόμενα του Στιβ Τζομπς, επειδή «δεν είναι δουλειά των πελατών να ξέρουν τι θέλουν… εμείς βρίσκουμε τι θέλουν», ούτε σήμερα υπάρχει ουσιαστικά η δυνατότητα των επιλογών, αφού αυτές υπαγορεύονται με πολλούς τρόπους, ενώ παράλληλα οι ανθρώπινες ανάγκες που αντιμετώπιζε ο κομμουνισμός μέσα από την «ανιαρότητα και την γκριζάδα της ζωής» αυξάνονται και πολλαπλασιάζονται ακόμη και σε στοιχειώδη θέματα επιβίωσης.

* πολιτικός μηχανικός
www.efsyn.gr








ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΤΖΑΝΑΚΟΥ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ ΠΑΤΡΑ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΠΟΛΗ


Από την 3η θέση το 2010, με ελεύθερη πτώση, στην 329η  σε σύνολο 332 Δήμων.

 

   Από το 1991 έως το 2010 η Πάτρα αποτελούσε ‘οδηγό’ για όλη την Ελλάδα όσον αφορά τη διαχείριση των απορριμμάτων. Ήταν ίσως η μοναδική πόλη, η οποία δεν βρέθηκε ούτε μια ημέρα σε αδιέξοδο. Με βάση διεθνώς αποδεκτές μετρήσεις βρισκόταν μόνιμα στις 3 πρώτες θέσεις ανάμεσα σε 1.034 τότε Καποδιστριακούς Δήμους.

   Το 2011 ο σχεδιασμός της χώρας, δίνει προτεραιότητα στην ανακύκλωση, προκειμένου να μειωθούν δραστικά οι όγκοι των απορριμμάτων, να διευκολυνθεί η διαχείριση τους,  να επιτευχθεί  οικονομία, αλλά κυρίως για λόγους προστασίας του περιβάλλοντος. Δεκάδες επιδοτούμενα προγράμματα και δράσεις καλούνται να υλοποιήσουν οι Δήμοι όλης της χώρας. Περισσότερα από 50 εκ. ευρώ σε προγράμματα αντιστοιχούσαν στην Πάτρα.

   Η Πάτρα αρνείται στην πράξη να ανταποκριθεί.   Προτιμά να επικεντρώνει τη δραστηριότητά της μονοδιάστατα, σε συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας μπροστά στην πόρτα της Ξερόλακκας και στο θέμα του τρόπου κατασκευής του εργοστασίου.

 Πλήρης αδιαφορία για την ανακύκλωση, (η οποία περνά σε δεύτερη μοίρα και παραμένει για χρόνια σταθερά στο 5%) παρόλο που σε όλους τους τόνους οι αρμόδιοι  προειδοποιούν πως εκεί βρίσκεται η καρδιά της λύσης του προβλήματος της διαχείρισης των απορριμμάτων.

    Το 2015 η σημερινή Δημοτική Αρχή ψηφίζει «Τοπικό Σχέδιο Διαχείρισης Απορριμμάτων» και δεσμεύεται πως έως το 2019 θα ξεπεράσει και αυτόν τον κρατικό σχεδιασμό.

  Θα φθάσει την ανακύκλωση σε ποσοστό 30%, δηλαδή θα αφαιρέσει 30.000 τόνους απορρίμματα ανά έτος.  (σελίδα 31 του δικού της σχεδίου).

Δεσμεύεται επίσης πως μαζί με τη εφαρμογή και άλλων μεθόδων, τις οποίες λεπτομερώς περιγράφει, στο τέλος του 2019 θα ανακτώνται 55.000 τόνοι και θα οδηγούνται προς ταφή μόνο 45.000 από τους 100.000 τόνους παραγόμενα από την Πάτρα απορρίμματα. (στη ίδια σελίδα).

Με συγκεκριμένο σχεδιασμό 70 σελίδων βεβαιώνει πως έχει τις λύσεις, εξηγεί λεπτομερώς πως θα πετύχει τους στόχους της, δεσμεύεται απέναντι στους πατρινούς. 

  Εξηγεί με αυτόν τον τρόπο γιατί επέλεξε εργοστάσιο(ΦΛΟΚΑ)  μόνο με 53.000 τόνους δυνατότητα διαχείρισης απορριμμάτων.

    Να επισημάνουμε πως οι βασικές δράσεις της ανακύκλωσης είναι ανεξάρτητες από την κατασκευή του εργοστασίου.

Τι έκανε όμως στην πράξη τα τελευταία 6 χρόνια;

Αδιαφόρησε για την ανακύκλωση, άφησε το σύστημα να καταρρεύσει.

    Στον βαρύ πολιτικό της  λόγο θεωρεί την ανακύκλωση μέσο πλουτισμού του συστήματος και πρακτικά αρνείται να την εφαρμόσει.

   Πολιτικά την απεχθάνεται!

Να θυμίσουμε πως ήδη  το 2018 η Πάτρα είχε πέσει στην 95η θέση σε σύνολο 330 Δήμων!

       Ανεξάρτητα λοιπόν αν συμφωνεί κάποιος ή όχι μαζί της τα αποτελέσματα είναι αδιαμφισβήτητα και τραγικά για την πόλη.

   Η ανακύκλωση αντί να φθάσει τους 30.000 τόνους, όπως η δημοτική αρχή έχει δεσμευθεί, έχει μειωθεί, στους 3.500 τόνους (κάτω και από τους τόνους του 2011-7.000 τόνοι)!!

   Επισημαίνουμε πως για το 2020 ο στόχος είναι 37.000 τόνοι ανακυκλώσιμα υλικά. Η Πάτρα βρίσκεται στους 3.500!!

    Είμαστε ο μοναδικός Δήμος στην Ελλάδα ο οποίος κατάφερε να μειώσει τα ποσοστά της ανακύκλωσης τα τελευταία χρόνια. Αρνητική πρωτιά και αυτή!

    Προφανώς αντιλαμβανόμενη και η ίδια η Δημοτική Αρχή το αδιέξοδο στο οποίο έφθασε την πόλη και συνειδητοποιώντας  πως ακόμα και αν αύριο παραδιδόταν το εργοστάσιο των 53.000 στου ΦΛΟΚΑ, θα χρειαζόταν άλλο ένα εργοστάσιο για τους υπόλοιπους  67.000 τόνους απορρίμματα (μην ξεχνάμε και τους Δήμους Ερυμάνθου και Δυτικής Αχαΐας) αποφασίζει την κατασκευή του περίφημου τοίχου αντιστήριξης στην Ξερόλακκα. (Εκείνον τον τοίχο για τον οποίο είχε διαπομπεύσει το Δήμαρχο Γιάννη Δημαρά).

  Εξηγεί ευθαρσώς στο τελευταίο Δημοτικό Συμβούλιο, πως εκτός των άλλων ο τοίχος χρειάζεται προκειμένου να δημιουργηθεί στην Ξερόλακκα τεράστια λεκάνη υποδοχής απορριμμάτων, στην ουσία νέος ΧΥΤΑ (σ.σ. τουλάχιστον για 5 χρόνια). Συγχρόνως στο ίδιο κείμενο ισχυρίζεται πως θα κλείσει την Ξερόλακκα!!!

    Τις τελευταίες ημέρες προφανώς αντιλαμβανόμενη τα αδιέξοδα και την τραγικότητα στην οποία οδηγεί την πόλη, προσπαθεί να δημιουργήσει αντιπερισπασμό αναφερόμενη μονοδιάστατα στο εργοστάσιο του ΦΛΟΚΑ.

    Ξεκαθαρίζουμε ευθέως. Δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο. Το εργοστάσιο πρέπει να προχωρήσει τάχιστα με τον τρόπο που έχει σχεδιαστεί και ανταποκρίνεται στον περιφερειακό και κρατικό σχεδιασμό. Τελεία και παύλα.

    Επισημαίνουμε όμως προς κάθε κατεύθυνση! Ακόμα και μετά την κατασκευή και λειτουργία του εργοστασίου, η πόλη θα ζήσει τραγικές στιγμές, θα αντιμετωπίσει σοβαρότατα προβλήματα με τα απορρίμματά της. 

    Στα παραπάνω πρέπει να υπολογίσουμε και τα τεράστια πρόστιμα τα οποία θα κληθούμε μετά το 2021 (2.000.000 ευρώ το χρόνο, συνεχώς αυξανόμενα) να πληρώνουμε λόγω της άρνησής μας να εφαρμόσουμε τους κανόνες της ανακύκλωσης και να επιμένουμε να συνεχίσουμε να θάβουμε τα σκουπίδια μας.

 Ενημερώνουμε πως ο στόχος είναι σε δέκα χρόνια να θάβουμε μόνο 20.000 τόνους απορρίμματα από τους 100.000 τόνους που παράγουμε. Στόχο που έχει ψηφίσει η σημερινή Δημοτική Αρχή! 

Με όλα τούτα δεν είναι παράξενο που βρισκόμαστε ήδη στους 7 Δήμους (από τους συνολικά 332) στους οποίους η συνολική κατάσταση στη διαχείριση απορριμμάτων έχει φθάσει στο απροχώρητο (όπως περιγράφεται από τις υπηρεσίες του Υπουργείου Περιβάλλοντος και ενέργειας), ενώ προβλέπεται δυσοίωνο το μέλλον μας, αφού αρνούμεθα στην πράξη και δεν ακολουθούμε κανένα σχεδιασμό και κανένα κανόνα.

   Είναι φανερό πως δεν πρόκειται για ανικανότητα των υπηρεσιών του Δήμου μας να εφαρμόσουν τον Περιφερειακό και κρατικό σχεδιασμό. Πρόκειται για συνειδητή ‘αντίσταση’ σε ότι δεν συμφωνεί με την κομματική γραμμή της Δημοτικής Αρχής.

 

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE