Στο πλαίσιο του πολιτικού εντυπωσιασμού ο Τούρκος Πρόεδρος Ρ.Τ. Ερντογάν ανακοίνωσε την μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί. Το τελευταίο διάστημα υπάρχουν κλυδωνισμοί στο εσωτερικό της γειτονικής χώρας κυρίως για τη δυσχερή θέση της οικονομίας, το σύμφωνο Λιβύης-Τουρκίας, τη συριακή κρίση, τις έρευνες πετρελαίου στο θαλάσσιο χώρο που τείνουν να αποτελέσουν αλλεπάλληλες ήττες. Επιλέχθηκε μια άκρως λαϊκίστικη ρεβάνς που θα εξυμνούσε και θα συσπείρωνε το «γόητρο» επανεκλογής του προέδρου. Τι και εάν 15 μήνες πριν ο τούρκος Πρόεδρος δήλωνε ότι η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί θα έχει περισσότερα μειονεκτήματα παρά πλεονεκτήματα για την Τουρκία, τώρα άλλαξε άρδην η συνθήκη.

Η παγκόσμια ιστορία έχει τέτοια μαύρα κεφάλαια με τα μνημεία να επιδέχονται την βαρβαρότητα του πολιτικού οπορτουνισμού. Παραδείγματα οι μεταφορές μνημείων ή ακόμα και οι καταστροφές μνημείων σε πολεμικές συγκρούσεις. Όμως στην περίπτωση της Τουρκίας δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Η μετατροπή σε τζαμί του μνημείου χρησιμοποιείται ως εργαλείο πολιτικής αλλαγής διάθεσης της κοινής γνώμης υπέρ του τούρκου Πρόεδρου κάτι που ευτυχώς αρκετοί πολίτες στη γείτονα χώρα δεν επικροτούν.

Από το 1972 η Τουρκία έχει αποδεχθεί τους όρους της σύμβασης της UNESCO και το 1985 η Αγία Σοφία εντάχθηκε στη λίστα κηρυγμένων μνημείων παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Η ενέργεια της Τουρκίας είχε ως αποτέλεσμα να επανακαθορίσει η UNESCO τη στάση της για το μνημείο στην επόμενη συνεδρίαση της. Βέβαια οι πόρτες του μνημείου έχουν ήδη κλείσει αφού ξεκινούν οι εργασίες από εργαζόμενους του τουρκικού Υπουργείου Πολιτισμού για να γίνει η πρώτη θρησκευτική τελετή στις 24/7. Η επιλογή αυτής της ημέρας αυτή αποτελεί δείγμα συμβολικής τακτικής, αφού είναι η επέτειος υπογραφής της Συνθήκης της Λωζάνης που ο Ερντογάν θέτει υπό αμφισβήτηση και πιθανόν να είναι η έναρξη νέου τρόπου διαχείρισης των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Κάθε μνημείο ανάλογης παγκόσμιας πολιτιστικής διάστασης δεν μπορεί να χρήζει τέτοιων επικοινωνιακών και προκλητικών μεθοδεύσεων πολιτικής επιβίωσης. Τέτοιες ενέργειες παραβιάζουν την οικουμενική αξία των μνημείων. Ανεξάρτητα με το αν η Αγία Σοφία βρίσκεται πλέον σε τουρκικό έδαφος η δημιουργία της, είχε άλλη θρησκευτική λατρεία. Η ιστορική ταυτότητα και η προγενέστερη χρήση των μνημείων δεν επιδέχονται αλλαγές κατά το δοκούν. Όλα τα μνημεία στέκουν αγέρωχα θυμίζοντας το παρελθόν τους. Για να ενταχθεί κάθε μνημείο στη λίστα της UNESCO αποστέλλονται λεπτομερή ιστορικά στοιχεία τεκμηρίωσης της παγκόσμιας εμβέλειας του μνημείου.

Η διεθνής κοινότητα σύσσωμη πρέπει να κηρύξει το μνημείο σε κίνδυνο και να απομονώσει την Τουρκία αν συνεχίσει ενέργειες αλλοίωσης της οικουμενικής ταυτότητας του μνημείου. Πραγματικά ας είναι η τελευταία φορά που μνημεία βρίσκονται στο έλεος της πολιτικής προπαγάνδας και του επικοινωνιακού αντιπερισπασμού.

Του Δημήτρη Παπαδόπουλου*

Μουσειολόγος

Γραμματέας Ο.Μ. Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ Αχαΐας

Αν εξαιτίας τους δεν είχαν διαλυθεί σχέσεις και φιλίες δεκαετιών, αν δεν είχε αυξηθεί η χρήση αντικαταθλιπτικών επί των ημερών τους, δεν θα άξιζε να επανέλθει κανείς στις μέρες και τα έργα των Συριζανέλ - ούτε στα «μαγαζιά» του πρωτοπαλίκαρου Παππά, ούτε στη συσσώρευση ακινήτων τού Παπαδημούλη, ούτε στις παρεμβάσεις του Παπαγγελόπουλου ( παρόλο που τα πάντα προσφέρονται για δηλητηριώδη σχόλια).

Η πολιτική ζωή δεν αποτελεί πεδίο αντεκδίκησης για χουλιγκάνους οπαδούς που ζούνε για την ήττα τού αντιπάλου «ή αυτοί ή εμείς». Ισα ίσα, η καταρράκωση της μείζονος αντιπολίτευσης, μάλλον ανησυχία πρέπει να μας προκαλεί. Γιατί καμία κυβέρνηση -όσο ισχυρή κι αν είναι - δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς συνετό και ελεγκτικό αντίλογο , αλλιώς η λειτουργία των θεσμών είναι προβληματική.

Είναι ατυχές όμως ότι η κυρίαρχη μορφή στον χώρο της τωρινής αξιωματικής αντιπολίτευσης- συνεκτικός ιστός αλλά και αχίλλειος πτέρνα της- είναι μια προσωπικότητα σχεδόν «διπολική». (Από το 2012 κιόλας σημείωνα στο protagon «Tόσο ο λόγος του όσο και η σκέψη του παρέμειναν καθηλωμένα στα σχήματα και στα καλούπια της νεανικής του ηλικίας. Γέρασε πολύ νωρίς, πνευματικά· ή μάλλον, δεν μεγάλωσε ποτέ. Αντί του οραματιστή που έδειχνε πως θ' άλλαζε γρανάζια σκουριασμένα, κατέληξε ένας γυμνασιάρχης που κουνάει απειλητικά το δάχτυλο προς πάσα κατεύθυνση». Και τον Οκτώβρη του 2015 «Ο Τσίπρας υιοθετεί έναν ρόλο και παίζει με αθωότητα το ψέμα του. Την επομένη, φοράει με την ίδια άνεση τον ακριβώς αντίθετό του. Που τον υποστηρίζει, κι αυτόν, με τόσο θράσος που λες: δεν μπορεί, θα 'χει δίκιο». Ενώ στις 3 Ιουλίου 2017: «Το μεγάλο πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτικού σχηματισμού είναι ο αρχηγός του. Ο ίδιος άνθρωπος που έφερε το κόμμα του στην εξουσία, ο ίδιος το οδηγεί στην απαξίωση. Οσο κι αν αυτό δεν θέλει κανείς, φαντάζομαι, στο εσωτερικό του Σύριζα να το παραδεχτεί»). Ως εκ τούτου, η σημερινή αντιπολίτευση είναι δέσμια του αρχηγού της: Δεν υφίσταται χωρίς αυτόν, και μ' αυτόν υποσκάπτεται ο ρόλος της.

Παρόλα αυτά, όταν ένας πολιτικός σχηματισμός συρρικνώνεται μεταλλάσσεται ή αλλοιώνεται -πείτε το όπως θέλετε- πρέπει κανείς να ξεχωρίζει τα πρόσωπα απ' τις ιδέες. Κατακεραυνώνεις μεν την άσκηση πολιτικής των προσώπων (: «η χαώδης διάσταση ανάμεσα στα λόγια και στα έργα τους - έγραφα τον Απρίλη του 2016, στο protagon - είναι παρεμφερής μ' αυτή που περιγράφει ο Ξενοφώντας για την εποχή των τριάκοντα· ''Κι ενώ εξελέγησαν υπό τον όρο να συντάξουν νόμους σύμφωνα με τους οποίους υποσχέθηκαν ότι θα πολιτευτούν, πολιτεύτηκαν όπως τους βόλευε. Υστερα άρχισαν να βγάζουν ο ένας τα μάτια του αλλουνού και να επιβάλλουν χειρότερα μέτρα απ' ό, τι οι προηγούμενοι''. Λες και ανέβηκαν στην εξουσία όχι σαν αριστεροί, αλλά για να γίνουν «ενταφιαστές της Αριστεράς»).

Την ίδια ώρα, λέω, που καταγγέλλονταν αήθεις πρακτικές, διαχωρίζονταν με σαφήνεια οι ιδέες («όσο κι αν είναι τραγικές οι επιπτώσεις της ''πρώτης φοράς Αριστερά'' στην πράξη, δεν πρέπει να απεμποληθούν οι ουμανιστικές ιδέες[…]. Απ' τις ίδιες αυτές αρχές εμφορούνται πολλοί σε όλο το φάσμα του δημοκρατικού τόξου, δεν είναι μονοπώλιο της Αριστεράς, και είναι ανάγκη να αποτελέσουν τη βάση για την ανασυγκρότηση της χώρας στη μετά ΣΥΡΙΖΑ εποχή. Αλλιώς, η ανέλεγκτη μετατόπιση προς τη Δεξιά θα εκθρέψει, φοβάμαι, την αλαζονεία της και τον αυταρχισμό της. Ενας άλλος κύκλος ρεβανσισμού (τύπου 1915 -1917 και 1917-1920) μάς περιμένει ενδεχομένως (Οκτώβρης του 2017 protagon)».

Κοντολογίς, αν σ' ενδιαφέρουν πράγματι οι αξίες, χτυπάς τους πολιτικούς τυχοδιώκτες, τους καιροσκόπους και τους αριβίστες έγκαιρα. Οχι κατόπιν εορτής και εκ του ασφαλούς. Οταν πέφτουνε στο καναβάτσο είναι δώρο-άδωρο. ( «Η υπόθεση τής συνομιλίας Καμμένου με τον ισοβίτη βρωμάει από μακριά, ακόμα και για τον πλέον αδαή. […] Φοβάμαι ότι η ομάδα Τσίπρα-Καμένου απαξιώνουν από τώρα τον θεσμό που σε λίγο θα εμπλακούν στα δίχτυα του. Μόνο οι εισαγγελικές αρχές μπορούν να τους ελέγξουν θεσμικά, η Αντιπολίτευση είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Γι' αυτό αποδυναμώνουν τον πιο επικίνδυνο «αντίπαλο», τον θεσμό της δικαιοσύνης» Ιούλιος 2017, protagon).

Οποιοι σέβονται τον εαυτό τους -κι ήταν αρκετοί- καταθέτουν καθαρά το ζυγιασμένο λόγο του κι ας χαλάνε σχέσεις εκατέρωθεν. Δεν περιμένουν καιροσκοπικά πού θα φυσήξει ο άνεμος, να γείρουν. (Οκτώβρης 2017 protagon: «Σε δύσκολους καιρούς είναι απαραίτητο να δημιουργηθούν προοπτικές συνεργασίας των υγιών πολιτικών δυνάμεων, που θα συμβάλουν στη συνεννόηση προς το συμφέρον της χώρας αλλά και στην αλλαγή της πολιτικής κουλτούρας[..]. Γι' αυτό και εξέφραζα την αναγκαιότητα για «την εξεύρεση κοινών σημείων σύμπλευσης και γόνιμου διαλόγου των δυνάμεων που προσβλέπουν στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και την εξυγίανση - πραγματική εξυγίανση όμως - των θεσμών. Στηρίζοντας έτσι, έμμεσα, την ανανεωτική πτέρυγα της Δεξιάς και συμβάλλοντας στην αποσκοράκιση του λαϊκιστικού υλικού της που την κρατάει καθηλωμένη - αυτή η πρόθεση διαφαίνεται, αν δεν κάνω λάθος, στη νέα ηγεσία της. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να εκλείψει ο διαβρωτικός διαχωρισμός και ανιστόρητος του άσπρου-μαύρου, με τον οποίο έχει γαλουχηθεί η ελληνική κοινωνία και αδυνατεί να περπατήσει».

Αν η ελληνική κοινωνία δεν είχε διαποτιστεί τότε με το τοξικό δηλητήριο «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν» κι αν τώρα δεν αφουγκραζόμουνα ξανά, απ' τα social, έναν ακόμα γύρο διχασμού (αυτή τη φορά όχι για να αναρριχηθούν στην εξουσία αλλά για να συγκαλύψουν τα θεσμικά παραμάγαζα και να διασωθούν) , δεν θα αναφερόμουν καν στον βίο και την πολιτεία των Συριζανέλ.

Θα 'πρεπε κανονικά να συζητάμε για τα πεπραγμένα της κυβέρνησης: Τις παλινωδίες και τα υπερφίαλα λόγια υπουργών, τον προσεταιρισμό των ΜΜΕ τεχνηέντως πλην σαφώς, τις συνεχιζόμενες εξυπηρετήσεις των δικών τους, την κατάθεση άσχετων τροπολογιών σε νομοσχέδια που γι' αυτό κατηγορούσανε τούς προηγούμενους. Χωρίς να παραβλέπουμε την επιτυχία της στον Εβρο, την αντιμετώπιση της πανδημίας, τον ψηφιακό μετασχηματισμό της χώρας από την ομάδα του Πιερρακάκη. Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι.

Κώστας Λογαράς

 

 

Ένας χρόνος  από την κυβέρνηση της δεξιάς και οι λέξεις ανάπτυξη ,πλεόνασμα ,νέες θέσεις εργασίας,ισονομία ,επιστροφή στην κανονικότητα,Δημόσια υγεία ,δωρεάν παιδεια και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ μοιάζουν με σενάρια επιστημονικής φαντασίας!!

Πάμε όμως στα θέματα της παιδείας που αφορούν όλους τους νέους ,ενεργούς και μη φοιτητές.

Ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα της δημοκρατίας ήταν η κατάργηση του ασύλου .Πραγματοποιηθηκε σε καιρό ,όπου όλοι οι φοιτητικοί σύλλογοι ήταν ανενεργοί με αποτέλεσμα να μην μπορούν να δράσουν για το αυτονόητο,Την ελεύθερη διακίνηση ιδεών!!!

Ακόμα ένα ψήφισμα της κυρίας Κεραμεως που ολοένα και παγώνει ,είναι η εξίσωση των ιδιωτικών πανεπιστημίων και των κολλεγίων με αυτών του δημοσίου .Ο μόχθος και ο αγώνας των φοιτητών για να αποκτήσουν το πτυχίο τους ,θέλουν να ισορροπηθεί με αυτών των αριστων και των ευνοημένων οικονομικά παιδιών.Ως ΠΑΣΠ ΑΕΙ ΠΑΤΡΑΣ,και ως αυτόνομη φοιτητική παράταξη που αγωνίζεται για ένα ζωντανό φοιτητικό κίνημα με πάγιες προοδευτικές αριστερές αξιες για ένα ξεκάθαρα δημόσιο δωρεάν πανεπιστήμιο ,αντισταθήκαμε στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο κάνοντας διήμερη κατάληψη (την οποία θεωρούμε ως τελευταίο μέτρο πάλης )και πηγαίνοντας στο υπουργείο ώστε να κάνουμε έναν υγιή διάλογο με την υπουργό η οποία δεν μας δέχθηκε .

Η βάση του 10 στις πανελλαδικές εξετάσεις που θα εφαρμοστεί από την νέα χρόνια ,προφανως και οδηγεί στην ιδιωτικοποίηση εφόσον οι μαθητές της τρίτης λυκείου σε περίπτωση αποτυχίας δεν εντάσσονται στα δημόσια πανεπιστήμια !!

Κλείνοντας ,οι κάμερες στα δημόσια σχολεία δημιουργεί σχέση φόβου μαθητή -καθηγητή ,απόψεις είναι ολοφάνερο ότι δεν θα ανταλλάσσονται εύκολα πράγμα που ισοπεδώνει την έννοια της δημοκρατίας και όσο για την ασφάλεια του κάθε σχολείου είναι αρμόδιος ο εκάστοτε Δήμος και όχι οι κάμερες (φρουροί )

Η ΠΑΣΠ ΑΕΙ ΠΑΤΡΑΣ αντιτάχθηκε και θα συνεχίσει να αντιτάσσεται σε ότι καταστρατηγεί τη δημόσια παιδεια ,της οποίας η διεύρυνση αποτελεί σταθερή επιδίωξη μας !!!

Οραματιζόμενοι λοιπόν ,για ένα σύγχρονο και πιο δημοκρατικό πανεπιστήμιο ,όπως παντα κάναμε και εξακολουθήσαμε να κάνουμε στον έναν χρόνο δεξιάς κυβέρνησης ,δεν θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε για τους φοιτητές ,μαζί με τους φοιτητές !!!

Απέναντι στην απαθεια ,η νέα γενιά θα βάλει τα θεμέλια της αλλαγής  και η αλλαγή κύριε Μητσοτακη έρχεται όπως την ονειρευόμαστε εμείς και όχι εσείς !!!

Αγώνας,θυσία ,λαϊκή κυριαρχία !!!

Νίκος Καλύβας

Γραμματέας ΠΑΣΠ ΑΕΙ ΠΑΤΡΑΣ

 

Το σύστημα τόσο το πολιτικό όσο και το κοινωνικό επιθυμεί να διαπλάσει ανθρώπους που θα είναι υπάκουοι και πειθαρχημένοι σε εντολές που θα ακολουθούν χωρίς αντιστάσεις και που θα μπορούν να καταναλώνουν αγαθά όσο μπορούν περισσότερο.

Το εκάστοτε σύστημα θέλει και μεθοδεύει καταστάσεις που θα μπορούν εύκολα να επηρεάσουν τους ανθρώπους, να διαμορφώνουν ακόμα και τις ανάγκες τους πριν από αυτούς τυποποιώντας έτσι τα γούστα τους.

Ξεκινώντας από την παραδοχή αυτή που καθορίζει το κοινωνικό-πολιτικό μας σύστημα βλέπουμε ότι το σημερινό σχολείο διέπεται από τέτοια χαρακτηριστικά υλοποιώντας προγράμματα που δεν επιδέχονται αλλαγές και εφαρμόζονται απαρέγκλιτα.

Η συνεργασία μαθητών και καθηγητών είναι σε χαμηλά επίπεδα και βασικά όλο το σύστημα στοχεύει σε μία διανοητική ανάπτυξη η οποία είναι εξαρτημένη από μία καθορισμένη καθοδήγηση μιας κοινωνίας που επιθυμεί το ενίοτε σύστημα που ως άνω αναφέραμε.

Ολα αυτά γίνονται προσχεδιασμένα πιστεύοντας οι κοινωνίες ότι οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι και ανεξάρτητοι προσαρμοσμένοι πλήρως στο κοινωνικό μηχανισμό, δρουν πειθήνια σε όλα όσα τους ζητούν χωρίς να αντιδρούν σε προσανατολισμένους στόχους μιας προκαθορισμένης αρχής και όλα αυτά βέβαια για το υποτιθέμενο καλό του κοινωνικού μας συνόλου.

Η εκπαιδευτική πράξη λοιπόν ετοιμάζει τους νέους μας να αναλάβουν τις μελλοντικές τους ευθύνες πετυχαίνοντας στη ζωή τους μέσα από ένα μοντέλο καθορισμένο, με απόκτηση μεγάλου όγκου της πληροφορίας με έτοιμη μορφή γνώσης χωρίς κριτική προσέγγιση και μέσα από μία συμπεριφορά μαθητή που έχει χαρακτηριστικά την αποδοχή πάντα και την υπάκουή.

Πρέπει η εκπαιδευτική αυτή διαδικασία στο σχολείο να αλλάξει.

Πρέπει να δοθεί μία νέα ποιότητα και ένα όραμα νέο στην εκπαίδευση των παιδιών μας.

Οι σχέσεις μαθητή και καθηγητή και κοινωνίας στο σύνολο της, πρέπει να αλλάξει και να μπει σε μία νέα δημιουργική αποδοτική σχέση.

Το σχολείο δεν πρέπει να έχει ως σκοπό μία στείρα εκπαίδευση και στόχο την επαγγελματική του αποκατάσταση, αλλά τη βασική διαμόρφωση της προσωπικότητάς του ως άνθρωπο και ως ενεργό πολίτη δηλαδή την παιδεία του.

Πρέπει να μαθαίνουμε στα παιδιά μας την έννοια της συνεργασίας και όχι του ανταγωνισμού, την έννοια της αλληλεγγύης και της συλλογικής δράσης. Να γνωρίσουν την αξία της ελευθερίας γιατί οι άνθρωποι μέσα από την ιστορική τους πορεία καθορίζουν την έννοια της ελευθερίας μέσα από την πνευματικότητά τους.

Μέσα από την πνευματικότητά μας αυτή θα ανακαλύψουμε ότι μπορούμε να αρνούμαστε την ανάγκη, τη δουλεία, τη μοίρα, τη νομοτέλεια, τη σκλαβιά και την υποτέλεια των επίπλαστων αναγκών.

Για να μπορέσουμε να σταθούμε με κριτική προσέγγιση σε όλα αυτά πρέπει να καλλιεργηθούν ιδέες ανάλογες μέσα από την εκπαίδευση. Με άλλη μορφή βέβαια από τη σημερινή που ώστε να μπορέσουν να υλοποιηθούν και να μην ξεχαστούν μέσα από την τυπικότητα της μάθησης της παπαγαλίας και της βαθμοθηρίας.

Για αυτό λοιπόν το σχολείο δεν αρέσει στα παιδιά και μάλλον δεν ικανοποιεί κανέναν μέσα στο πλαίσιο της κοινωνίας.

Το σχολείο πρέπει να γίνει ελκυστικό και στον μαθητή και στον εκπαιδευτικό για αυτό πρέπει συνέχεια να εκσυγχρονίζεται, να καινοτομεί, προσανατολισμένο στο μέλλον. Μέλημά του πρέπει να αποτελεί τα παιδιά να αποκτήσουν τέτοιες δεξιότητες που θα τους είναι χρήσιμες στη ζωή τους αλλά και στην αγορά εργασίας. Πρέπει το σχολείο να καλλιεργεί την κριτική ικανότητα ώστε να μπορεί να διαχειριστεί τεράστια δεδομένα γνώσεων και απόψεων που συνδέονται με τη ζωή του την ίδια ως προσωπικότητα και ως κοινωνία.

Πρέπει να προετοιμαστεί για τις μεγάλες κοινωνικές προκλήσεις όπως το ότι θα εισέλθει σε μια ευρύτερη πολυπολιτισμική κοινωνία. Τη σωστή χρήση που πρέπει να έχει και γνώση μέσα στην κοινωνία της πληροφορίας. Την αντιμετώπιση και τις αλλαγές που πρέπει να κάνουμε για την προστασία του περιβάλλοντος. Την καθημερινή δημιουργική ενασχόληση που θα έχει ως επίκεντρο τον άνθρωπο.

Το σχολείο πρέπει να μαθαίνει στον μαθητή να κρατά σε υψηλά επίπεδα όχι μόνο τα πρόσωπα της παράδοσης, ιστορίες και μορφές που θυσιάστηκαν ανά τους αιώνες αλλά και καθημερινούς ήρωες της ζωής και της κοινωνικής προσφοράς. Πρέπει να αφήσει πίσω του την κατάκτηση μόνο της μάθησης, την αυταρχικότητα, τον φόβο και τον ψυχικό εξαναγκασμό της παρακολούθησης του στεγνού προγράμματος όπου οι αλλαγές που ενίοτε γίνονται δεν τους αφορά ουσιαστικά διότι δεν επικεντρώνονται ούτε στο πρόσωπο του μαθητή αλλά ούτε και του εκπαιδευτικού.

Το σχολείο λοιπόν πρέπει να διδάξει την κριτική ικανότητα μέσα από την καλλιέργεια της νοημοσύνης του μαθητή, την οποία πρέπει να διευρύνουμε και έτσι ο μαθητής να μεταδώσει το ενδιαφέρον του από το προσωπικό στο δημόσιο συμφέρον και την προαγωγή του κοινωνικού συνόλου. Με την κριτική σκέψη και φυσικά το διευρυμένο μορφωτικό του επίπεδο του δίνουμε τα εφόδια να αποκτήσει την ικανότητα για παραγωγή καινοτομίας και ως ενεργός πολίτης να συμβάλλει στον κοινωνικό μετασχηματισμό.

Αυτό πρέπει να παραχθεί ως έργο εκπαιδευτικό ακόμα και όταν βρίσκεται σε αντίθεση με το ήδη υπάρχον και επιβάλλεται από την αγορά εργασίας και τα οργανωμένα συμφέροντα στέκοντας με κριτική στάση και ματιά σε όλους αυτούς που στόχο έχουν την μαζική κατανάλωση και διοχέτευση της ενέργειας του νέου σε μη παραγωγικές ασχολίες.

Ο νέος πρέπει να κινητοποιήσει όλες τις δυνάμεις του ενάντια στον μηχανισμό του πολιτικοκοινωνικού συστήματος που θέλει την καταστολή της υποκειμενικότητας και έτσι οι άνθρωποι να οδηγούνται στην απαξίωση της καθημερινής αντίδρασης και επανάστασης, στην πολιτική αδράνεια και στον κομφορμισμό.

*Η Μαρία Μανουσάκη είναι εκπαιδευτικός - κοινωνική λειτουργός.

Το Σύνταγμα κατοχυρώνει το αναφαίρετο δικαίωμα κάθε πολίτη της χώρας αυτής στην συνάθροιση. Το νομοσχέδιο της κυβέρνησης για τις δημόσιες συναθροίσεις έρχεται να επιβάλλει περιορισμούς και απαγορεύσεις στο δικαίωμα αυτό.

Σκοπός του δεν είναι η διευκόλυνση της πρόσβασης των καταναλωτών στα εμπορικά κέντρα των πόλεων, αλλά η αποτροπή και καταστολή των κοινωνικών αντιδράσεων. Η αγορά όμως, δεν κινείται με απαγορεύσεις, αλλά με την ύπαρξη διαθέσιμου εισοδήματος στους πολίτες για να μπορούν να καταναλώνουν και να ικανοποιούν τις ανάγκες τους.

Οι υποστηρικτές των απαγορεύσεων και της καταστολής επικαλούνται την διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής που προκαλούν οι διαδηλώσεις και οι διαμαρτυρίες. Σκόπιμα όμως ξεχνούν να αναφέρουν, ότι οι επιχειρήσεις οδηγούνται στα λουκέτα και στην οικονομική ασφυξία από την εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων οικονομικών πολιτικών, που έχει σαν αποτέλεσμα την φτωχοποίηση όλο και περισσότερων συμπολιτών μας.

Το πλαίσιο που δημιουργείται με το νομοσχέδιο αυτό λειτουργεί αποτρεπτικά, περιοριστικά και κατασταλτικά για τις διαδηλώσεις. Είναι ένα ξεκάθαρο χτύπημα κατά των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών των πολιτών και αποσκοπεί στην αποτροπή εκδήλωσης κοινωνικών αντιδράσεων από την εφαρμογή των πολιτικών της κυβέρνησης. Ακόμα και η πιο μικρή κινητοποίηση τίθεται υπό έλεγχο. Η αστυνομία αποκτά αποφασιστικό ρόλο στην πραγματοποίηση οποιασδήποτε συγκέντρωσης και θεσπίζονται ποινές για διοργανωτές και συμμετέχοντες σε αυτές, γεγονός που τους καθιστά έρμαια σε ενδεχόμενες αυθαιρεσίες.

Η διεκδίκηση και η υπεράσπιση του δίκαιου όπως και η αντίσταση απέναντι στο άδικο, δεν μπορούν να μπουν στον γύψο. Απόσυρση του νομοσχεδίου άμεσα.

Του Κώστα Τηλιγάδα, γ.γ. Ομοσπονδίας Υπαλλήλων ΟΑΕΔ.

 

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE