Γιώργος Ν. Οικονόμου

Το 2013 ο τότε υπουργός Υγείας Αδ. Γεωργιάδης απαξίωνε τα δημόσια νοσοκομεία, μιλούσε για υπεράριθμους και τεμπέληδες υγειονομικούς και έκλεινε δυο νοσοκομεία, το Λοιμωδών «Αγία Βαρβάρα» και την «Παμμακάριστο». Την εποχή αυτήν υπήρχαν στα νοσοκομεία ελλείψεις σε βασικά είδη (γάζες, σύριγγες, φάρμακα) που ήταν αποτέλεσμα των περικοπών στο ΕΣΥ.

Μάλιστα προσπάθησαν στη δεξιά κυβέρνηση να κατεδαφίσουν το «Λοιμωδών» και να το μετατρέψουν σε κέντρο κράτησης μεταναστών, αλλά αυτό απετράπη από κατοίκους και φορείς που ζητούσαν την επαναλειτουργία του. Οι ολέθριες πολιτικές των περικοπών, των απολύσεων και των καταργήσεων φαίνονται σήμερα.

Το 2019, προεκλογικώς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και άλλα στελέχη της Ν.Δ. απαξίωναν το ΕΣΥ, λέγοντας ότι τα νοσοκομεία έχουν περισσότερους γιατρούς από όσους πρέπει και, στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας και πολιτικής τους, είχαν στο πρόγραμμα την παραχώρηση υγειονομικών κλάδων στην ιδιωτική επιχειρηματικότητα του κέρδους, δηλαδή, την εμπορευματοποίηση του ευαίσθητου τομέα της υγείας.

Ως κυβέρνηση, πια, πάγωσαν τις 1.500 θέσεις στο ΕΣΥ που είχαν προκηρυχθεί από την προηγούμενη κυβέρνηση. Το αποτέλεσμα είναι ότι τώρα, με την απειλή της πανδημίας, τρέχουν και δεν φτάνουν, καταφεύγοντας στους εθελοντές! Οι ελλείψεις σε προσωπικό, σε αναπνευστήρες, σε υλικά υποστήριξης, ακόμα και στα πιο βασικά (μάσκες, στολές, τεστ) είχαν ως αποτέλεσμα να νοσήσουν αρκετοί γιατροί και πολλοί νοσηλευτές, που με πενιχρά μέσα προστασίας βρίσκονται εκτεθειμένοι στην πρώτη γραμμή.

Ολα αυτά στρέφονται κατά της δημόσιας υγείας και σημαίνουν ότι οι σημερινοί κυβερνώντες είναι αθεράπευτα νεοφιλελεύθεροι, ανίκανοι και επικίνδυνοι. Ταυτοχρόνως προσπαθούν με fake news να καλύψουν τις κυβερνητικές αδυναμίες και τα κενά στο ΕΣΥ. Ομως με δημαγωγίες, εθνικισμούς, λαϊκισμούς και αντισυριζαϊσμούς δεν γίνεται πολιτική και δεν καλύπτονται τα κενά.

Οι κυβερνώντες έγιναν ακόμη πιο επικίνδυνοι όταν δεν έλαβαν τα προληπτικά μέτρα πιο πριν, αφού υπήρχαν τα προηγούμενα της Κίνας, της Ν. Κορέας, του Ιράν, της Ιταλίας. Χαρακτηριστικά, ενώ είχαν κλείσει τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και όλους τους άλλους χώρους μαζικής συνάθροισης, ολιγώρησαν στο κλείσιμο των εκκλησιών.

Ακούστηκαν ένα σωρό ανοησίες, αντιεπιστημονικές απόψεις, σκοταδιστικοί λόγοι από μητροπολίτες, ιερωμένους, βουλευτές του κυβερνώντος και του ακροδεξιού κόμματος, για αμόλυντη μετάληψη, αντισηπτικούς αγιασμούς, προστατευτικές κηραλοιφές και θαυματουργά μαντζούνια, διαδίδοντας έτσι τον ιό της ανευθυνότητας και του σκοταδισμού. Ο λόγος γι’ αυτήν την καθυστέρηση ήταν η δύναμη και η επιρροή της Εκκλησίας, έτσι που εκτός από την πανδημία έχουμε και παπα…νδημία.

Εδώ βρίσκεται ένα διαχρονικά μελανό σημείο της νεοελληνικής αφασίας. Ενώ το ΕΣΥ έχει γύρω στους 7.000 γιατρούς, η χριστιανική Εκκλησία έχει περίπου 10.000 ιερείς και μητροπολίτες. Να σημειωθεί πως οι κληρικοί είναι υπεράριθμοι, διότι επισήμως οι οργανικές θέσεις είναι 8.300, όμως πληρώνονται από το κράτος, κοστίζουν γύρω στα 300 εκατ. ευρώ ετησίως, και δεν προσφέρουν καμία απολύτως υπηρεσία στην κοινωνία, παρά μόνο τελετές και μεταφυσικές παραμυθίες σε ένα συγκεκριμένο ποίμνιο.

Αυτά τα χρήματα αφαιρούνται από ζωτικούς χώρους της δημόσιας ζωής που τα έχουν ανάγκη, όπως εν προκειμένω η δημόσια υγεία. Μπορούμε να φανταστούμε την ευρωστία που θα αποκτούσε το ΕΣΥ εάν αυτό το ποσόν διετίθετο για την πρόσληψη γιατρών, νοσηλευτικού προσωπικού, κλινών, ΜΕΘ και άλλων άμεσα αναγκαίων υλικών. Οι ιερείς και οι μητροπολίτες μπορούν να πληρώνονται από την τεράστια περιουσία που διαθέτει η ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία (περιουσία) ούτε έχει καταγραφεί ούτε φορολογείται. Είναι το μεγαλύτερο διαρκές σκάνδαλο της νεοελληνικής Ιστορίας και ένας από τους παράγοντες της πολιτισμικής και οικονομικής χρεοκοπίας.

Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ευρώπης που δεν έχει γίνει χωρισμός κράτους και Εκκλησίας. Δεν υπάρχει λοιπόν άλλη λύση, είναι μονόδρομος: να γίνει ο χωρισμός και να διατεθούν τα 300 εκατ. στη δημόσια υγεία που τα χρειάζεται άμεσα, αντί να χαραμίζονται για την Εκκλησία. Η άκρως επείγουσα κατάσταση το επιβάλλει. Εάν δεν γίνει τώρα, πότε; Χρειάζεται φυσικά αίσθημα ευθύνης, ορθολογική σκέψη, ενδιαφέρον για το δημόσιο συμφέρον, πραγματισμός και πολιτική βούληση.

Ομως τα στοιχεία αυτά δεν χαρακτηρίζουν τη Δεξιά, η οποία συμβαδίζει ανέκαθεν με την οπισθοδρομική Εκκλησία, υποστηρίζοντάς την διότι ωφελείται από αυτήν. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αναξιόπιστος για κάτι τέτοιο, αφού ως κυβέρνηση δεν τόλμησε να αναμετρηθεί με την Εκκλησία, και αυτό είναι ένα από τα αρνητικά σημεία της διακυβέρνησής του. Το ΚΙΝ.ΑΛΛ. είναι ως γνωστόν εναντίον οιασδήποτε αλλαγής, ενώ το συντηρητικό και σταλινικό ΚΚΕ είναι απρόθυμο και ανίκανο, όπως πάντα, να καταλάβει τη σοβαρότητα του ζητήματος.

Δεν υπάρχει στοιχειώδης υγιής λογική. Παράλογη χώρα, παράλογο σύστημα. Γι’ αυτό και η διαρκής παρακμή.

* διδάκτορας Φιλοσοφίας
/www.efsyn.gr


Υπερτιμήσαμε εδώ και καιρό τον ...''αόρατο'' κίνδυνο. Η Επαρση της Παγκοσμιοποίησης (Globalisation) και η λαθεμένη αντίληψη πως τα μέτρα Δημοσιονομικής Πειθαρχίας που λάμβαναν κάθε φορά οι χώρες ή επέβαλαν οι ανάγκες δανεισμού τους, θα έλευναν τα προβλήματα χρέους ή δανεισμού, οδήγησαν σε υπερτίμηση του ''αόρατου κινδύνου''.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ) και τα αρμόδια όργανά της, γνώριζαν εδώ και χρόνια πως στην Μέση Ανατολή και στην Ασία γενικότερα υπέβοσκαν επιδημίες Κορωνοϊού ήδη από το 2002 που επαναλήφθηκαν στο 2008 και το 2012.
Συνεπώς ήταν θέμα χρόνου αυτή η κατάσταση να μεταφερθεί και εκτός περιοχής.
Η αντίληψη πως η Ευρώπη και τα υγειονομικά συστήματά της, είναι άτρωτα, καταρρίφθηκε από την πρόσφατη επιδημία Covid-19 της Κίνας που σύντομα εξελίχθηκε σε πανδημία, με την Ιταλία πρωτίστως να πληρώνει το τίμημα της Παγκοσμιοποίησης...

Οι ''δρόμοι του μεταξιού'' είναι πλέον προσπελάσιμοι και η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας απλά, με τα μέτρα δημοσιονομικής σταθερότητας που λαμβάνονται χρόνια τώρα, κατέστησαν τρωτά όλα τα συστήματα υγείας του πλανήτη.
Χρήσιμο θα είναι να αναστοχαστούμε έγκαιρα για όσα συμβαίνουν γύρω μας και στην χώρα μας και να προβληματιστούμε σοβαρά για το που βαδίζουμε, ''ατομικά'' ως χώρα και ''συλλογικά'' ως Ανθρωπότητα.
Όχι μόνο σε ζητήματα οργάνωσης των υπηρεσιών υγείας ή και χρηματοδότησης των υγειονομικών συστημάτων αλλά και σε ζητήματα διαχείρισης του περιβάλλοντος, καταστροφικών παρεμβάσεων του ανθρώπου σε αυτό και κυρίως στις πηγές ενέργειας που είτε ''κρύβονται'' στο υπέδαφος (πετρέλαιο, φυσικό αέριο), είτε παράγονται από την ανθρώπινη δραστηριότητα (ΑΠΕ).
Νομίζω πως είναι ώρα και ευκαιρία να αναστοχαστούμε ως πού αντέχει η φύση τις ανθρώπινες παρεμβάσεις αλλοίωσής της και να ξαναθυμηθούμε πως η επιβίωσή μας στον πλανήτη Γη, οφείλεται πρωτίστως στην διασφάλιση Οικολογικής Ισορροπίας ανάμεσα στον άνθρωπο και τα μικρόβια, των ιών συμπεριλαμβανομένων.
Είναι ώρα να επανασχεδιάσουμε τις πολιτικές υγείας και την οργάνωση του συστήματος σε κάθε κράτος, αλλά σε μιά ενιαία βάση και παραδοχή πως το δημόσιο σύστημα υγείας κάθε χώρας πρέπει να αποτελεί τον βασικό πυλώνα των υπηρεσιών στους πολίτες.
Αυτό πρέπει να αντιμετωπίζεται ως επένδυση ζωής, για τους πολίτες κάθε χώρας!


* Ο Τάκης Γεωργακόπουλος είναι γιατρός, πνευμονολόγος, διευθυντής ΕΣΥ στο ΓΝ Πατρών
«Άγιος Ανδρέας».

Ξέρω πως ανήκω στις ομάδες υψηλού κινδύνου, αφού είμαι άνω των 60 ετών. Από απροσεξία, δική μου ή άλλου, μπορεί να είμαι άλλο ένα θύμα της πανδημίας…

Μια ακόμα επιδημία, που, ας το δούμε και από την πλευρά της οικονομίας της φύσης, όσο κι αν δεν μας αρέσει, γιατί είναι σκληρό για την ανθρωπότητα, επεμβαίνει για να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο του υπερπληθυσμού επί γης.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις βασισμένες σε μαθηματικά μοντέλα, ο πληθυσμός της Γης έφθασε το ένα δισεκατομμύριο το 1804, τα δύο δισεκατομμύρια το 1927, τα τρία το 1960, τα τέσσερα το 1974, τα πέντε το 1987 και τα έξι δισεκατομμύρια το 1999. Προβλέπεται να φθάσει περί τα οκτώ δισεκατομμύρια μεταξύ 2025 και 2030. Μεταξύ 2045 και 2050 ο παγκόσμιος πληθυσμός προβλέπεται (με τις σημερινές εκτιμήσεις) να φθάσει τα εννέα δισεκατομμύρια, με εναλλακτικά σενάρια να κυμαίνονται από 7,4 έως 10,6 δισεκατομμύρια.

Ο Άγγλος οικονομολόγος Τόμας Μάλθους, ήδη το 1798, δημοσίευσε την «Πραγματεία για την Πληθυσμιακή Αρχή», σύμφωνα με την οποία η τάση αύξησης του παγκόσμιου πληθυσμού θα υπερβαίνει αναπόφευκτα την παραγωγική ικανότητα της παγκόσμιας οικονομίας, σταδιακά θα εξαντλήσει τις δυνατότητες του πλανήτη να τον θρέψει και μελλοντικά ίσως η μόνη διέξοδος, όπως έχει επισημάνει ο Στίβεν Χόκινγκ, θα είναι η αποίκηση άλλων πλανητών, προκειμένου να διασωθεί η ανθρωπότητα από τον αφανισμό. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν φαίνεται να είναι εφικτό στο άμεσο μέλλον.

«Πριν από 3,5 εκατομμύρια χρόνια, δύο μακρινοί μας πρόγονοι άφησαν τα αποτυπώματά τους στην άμμο… Το ζευγάρι περπατούσε με γυμνά πόδια σε μια πεδιάδα. Ο λαός στον οποίο ανήκε θα πρέπει να αριθμούσε λίγες εκατοντάδες, ή το πολύ χιλιάδες άτομα, εξοπλισμένα με εντελώς υποτυπώδη μέσα… Σήμερα, τα αποτυπώματα της ανθρώπινης δραστηριότητας είναι αδύνατο να εξαφανιστούν. Ο άνθρωπος έχει επηρεάσει ήδη κάθε γωνιά του πλανήτη και κάθε οικοσύστημα. Οι επιλογές και οι επεμβάσεις μας μεταμόρφωσαν τον φυσικό κόσμο, γεννώντας μεγάλες δυνατότητες αλλά και ακραίους κινδύνους σχετικά με την ποιότητα και τη βιωσιμότητα του πολιτισμού μας» (Έκθεση της ειδικής υπηρεσίας του ΟΗΕ για τις τάσεις του παγκόσμιου πληθυσμού, 2001).

Αν δεν αλλάξει, μάλιστα, διατροφικές συνήθειες ο άνθρωπος, των σύγχρονων κοινωνιών της υπερκατανάλωσης με τις ολοένα αυξανόμενες πλαστές ανάγκες - φαινόμενο της καπιταλιστικής κοινωνίας, θα βρεθεί σε δεινή κατάσταση σε λίγες δεκαετίες, λόγω της αλόγιστης εκμετάλλευσης των πόρων της φύσης. Δύο δισεκατομμύρια άτομα βρίσκονται σε κατάσταση φτώχειας, ώστε δεν έχουν πρόσβαση σε ασφαλή και θρεπτικά τρόφιμα, ώστε να ζουν με υγεία και ενέργεια.

Διάφορα φυσικά φαινόμενα, βεβαίως, κατά καιρούς, εξαφανίζουν μεγάλες μάζες του πληθυσμού της γης. Τέτοια φαινόμενα είναι θεομηνίες, τυφώνες και κυκλώνες, τσουνάμια, πλημμύρες, σεισμικές δονήσεις μεγάλου μεγέθους, καύσωνες. Ας προσθέσουμε και ενέργειες του ανθρώπου από ανθρώπινη αμέλεια ή πρόθεση, που εξαφανίζουν χιλιάδες ή και εκατομμύρια ανθρώπων, όπως οι πόλεμοι (ιδίως οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι), τα πυρηνικά ατυχήματα, οι τρομοκρατικές ενέργειες με πλήθος θυμάτων σε μια χρονική στιγμή, οι πυρκαγιές (π.χ. Ιούλιος 2018 στην Αττική με θύματα 102 συμπολίτες μας!), τα δυστυχήματα κ.α. Μόνο, που δεν μπορούμε να θέσουμε τις ανθρώπινες αυτές ενέργειες στην ίδια μοίρα με της φύσης τη δραστηριότητα…

Οι επιδημίες και θανατηφόρες ασθένειες από την αρχαιότητα, μέχρι και σήμερα, είχαν ως αποτέλεσμα εκατομμύρια άνθρωποι να έχουν χάσει τη ζωή τους, τύφος, πανώλη, ελονοσία, ευλογιά, χολέρα, φυματίωση, ebola, νόσος των πουλερικών, κ.α., πολλές από τις οποίες σήμερα δεν αποτελούν απειλή. Η μαύρη πανώλη ή μαύρος θάνατος (1348 - 1353), για παράδειγμα, από τις πλέον καταστροφικές στην παγκόσμια ιστορία με 75 έως 100 εκατομμύρια ανθρώπους στην Ευρώπη και στην Ασία. Τα θύματα της ισπανικής γρίπης ήταν περισσότερα από τα 10-15 εκατομμύρια θύματα του Α΄ παγκόσμιου πολέμου!

Η πανδημία του κορωνοϊού, λοιπόν, ίσως είναι μια ακόμα προσπάθεια της φύσης να διατηρηθεί η ισορροπία του ανθρώπινου πληθυσμού στον πλανήτη.

* Ο Παναγιώτης Χαλούλος είναι φιλόλογος-συγγραφέας.

Αν δεν μονοπωλούσε την επικαιρότητα η πανδημία του κορονοϊού, οι Ελληνες θα είχαμε κάθε λόγο να γιορτάσουμε μια μεγάλη εθνική νίκη. Μετά από μια πολιορκία που κράτησε για 31 μέρες, η προκλητική Τουρκία υποχρεώθηκε σε διπλή ήττα, αφενός η αναδίπλωση, σταματώντας τις ορδές προσφύγων και μεταναστών που καθοδηγούνταν από παρακρατικά στοιχεία, στην περιοχή του Εβρου, αφετέρου η διεθνής απομόνωση, καθώς οι χειρισμοί της Τουρκίας αποδοκιμάστηκαν από το σύνολο των Ευρωπαίων ηγετών. Χρησιμοποιώντας ανθρώπους ως πολιορκητικό κριό επιχείρησε να δημιουργήσει τετελεσμένα σε βάρος της Ελλάδας και της Ευρώπης αλλά βρέθηκε αντιμέτωπη με μια αποφασιστική στάση που προφανώς δεν ανέμενε.

Η Ελλάδα έδωσε ένα εντυπωσιακό μήνυμα με αποδέκτες όχι μόνο τον Ερντογάν αλλά και τα άλλα κράτη μέλη της Ε.Ε. και κέρδισε τόσο σε επίπεδο ουσίας όσο και εντυπώσεων. Ηταν η πρώτη μεγάλη ήττα του Ερντογάν που αποδυνάμωσε αισθητά το μύθο του ηγέτη «που κερδίζει πάντα» και για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες ανέδειξε τη χώρα μας όχι μόνο ως παράγοντα σταθερότητας στην περιοχή αλλά και ισχυρό τοποτηρητή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και αυτό σε διπλωματικό επίπεδο είναι επίσης ανεκτίμητο.

* Ο Δημήτρης Λύρας είναι επιχειρηματίας, απόφοιτος οικονομικής σχολής.

Το 1958 ο Fritz Heider διατύπωσε τη θεωρία της «απόδοσης αιτιότητας», υπογραμμίζοντας ότι οι άνθρωποι έχουν δύο βασικές ανάγκες: να κατασκευάσουν μια συνεκτική ερμηνεία του κοινωνικού κόσμου και κατ' επέκταση να αποκτήσουν έλεγχο τού κοινωνικού τους περιβάλλοντος. Τι γίνεται, όμως, όταν όλα ανατρέπονται; Πώς αντιδρά το άτομο, όταν δεν μπορεί να υπάρξει συνεκτικότητα, με την έννοια της συνέπειας, καθώς κοινωνικό περιβάλλον και εξωτερικοί παράγοντες διαρκώς μεταβάλλουν την κοινωνική πραγματικότητα με αρνητικό πρόσημο; Τι συμβαίνει όταν μια «απειλή» μάς επιτάσσει να μείνουμε μόνοι;

Οι δύο ισχυρότερες επιδράσεις του σημερινού -προσωρινού- εγκλεισμού είναι πρώτον, η εξ αναγκασμού «συμβίωση» με τον εαυτό μας και δεύτερον, ο εμπεδωμένος ατομικός και συλλογικός φόβος. Αναφορικά με το πρώτο, οι άνθρωποι ήρθαμε, και ερχόμαστε εκθετικά καθώς περνάει ο χρόνος, αντιμέτωποι με εμάς τους ίδιους. Με ζητήματα που «κρύψαμε» επιμελώς από τον εαυτό μας, που αρνηθήκαμε συνειδητά ή ασυνείδητα να αντιμετωπίσουμε. Αποκαλύπτει συχνά την ανεπάρκειά μας να δημιουργήσουμε και να συντηρήσουμε λειτουργικές σχέσεις, να «εκτεθούμε» στους άλλους, να ζητήσουμε βοήθεια. Υπογραμμίζει τον «φόβο» μας να συνδεθούμε.

Παράλληλα, όμως, βομβαρδιζόμαστε με φοβικά μηνύματα από την κοινωνική μας πραγματικότητα και ο φόβος μάς παραλύει, μάς «μουδιάζει», μάς ακινητοποιεί. Ο φόβος βασίζεται στην αντιλαμβανόμενη απειλή, σε αυτό που θεωρούμε ότι υπάρχει ή, κυρίως, μπορεί δυνητικά να υπάρξει. Επιπλέον, ανασύρεται από το συλλογικό θυμικό ο φόβος από την «εποχή των Μνημονίων», όπου η ελληνική κοινωνία έζησε (και ζει ακόμα) μια απροσδόκητα βίαιη και ανασφαλή καθημερινότητα. Η ανασφάλεια της βιωσιμότητας των νοικοκυριών, της οικογένειάς μας, των οικείων μας. Μια ανασφάλεια που ενισχύεται σήμερα από την απειλή ενός «αόρατου εχθρού», όπως εμφανίζεται στην πολιτική ρητορική, ενός ιού.

Σήμερα, καθώς στην Ελλάδα διαφαίνεται ότι ο φόβος της εξάπλωσης του ιού εξορθολογίζεται, λόγω των μέτρων και των σχετικά χαμηλών κρουσμάτων σε σύγκριση με τις ισχυρά πληττόμενες χώρες, όλο και περισσότεροι στρέφονται στο «μετά». Στην απειλή της οικονομικής κατάρρευσης, στην απειλή της βιωσιμότητας, στην απειλή της λιτότητας. Ανασύρονται έτσι αναμνήσεις από την πρόσφατη μνημονιακή εποχή, ενισχύοντας την αίσθηση της απειλής κα της απελπισίας και παρατείνουν το αίσθημα τού, ψυχολογικού κυρίως, εγκλεισμού. Ψυχολογική απόρροια των ανωτέρω είναι φαινόμενα, όπως η συναισθηματική αστάθεια και εξάντληση, κατάθλιψη, άγχος, νευρικότητα, αϋπνία, θυμός, αγχώδεις διαταραχές, ένα αίσθημα «μουδιάσματος» και θλίψης. Ο διαρκής καταιγισμός από πληροφορίες και η παρατεταμένη έκθεση σε μηνύματα φόβου και καταστροφής ενισχύουν περισσότερο το αίσθημα αβοηθησίας και βαθιάς μοναξιάς.

Ωστόσο, η σημερινή συνθήκη μπορεί να λειτουργήσει και θεραπευτικά τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Σε ατομικό επίπεδο μπορούμε να έρθουμε σε πιο ουσιαστική επαφή με τους «σημαντικούς Άλλους», την οικογένειά μας, τους φίλους που δεν «είχαμε χρόνο» να δούμε, να συζητήσουμε ανοιχτά τους φόβους μας, να «συνδεθούμε» πραγματικά, να «φροντίσουμε» εμάς και τους δίπλα μας. Σε μακρο-συλλογικό επίπεδο είναι μια καλή ευκαιρία να αναλογιστούμε την κοινωνική συνθήκη, την ανεπάρκεια των ευρωπαϊκών θεσμών, την παντελή έλλειψη ευρωπαϊκών αντανακλαστικών και παράλληλα, σε μικρο-συλλογικό επίπεδο, να ενισχύσουμε την αλληλεγγύη, την αλληλοβοήθεια και την κοινωνική μας εξωστρέφεια.

* Ο Εμμανουήλ Τάκας είναι Διδάκτωρ Κοινωνικής Ψυχολογίας και εκτελεστικός διευθυντής του Ινστιτούτου Επικοινωνίας «Advanced Media Institute, με έδρα την Κύπρο.

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE

Παράλογη χώρα

Απρ 08, 2020 Hits:31 ΑΠΟΨΕΙΣ