Σημεία από την τοποθέτηση του Ιάσονα Φωτήλα, βουλευτή Αχαΐας της Νέας Δημοκρατίας, σε εκπομπή στο OPEN BEYOND : Υπάρχουν συγκεκριμένοι λόγοι που εξαιρέθηκαν οι κ.κ Τζανακόπουλος και Πολάκης από την προανακριτική επιτροπή της Βουλής για τη Novartis και αυτό προβλέπεται από συγκεκριμένες διατάξεις του δικαιικού μας συστήματος. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να εξαιρεθούν και από τη ΝΔ τρία μέλη, επειδή απλώς το επιθυμεί ο κ. Παπαγγελόπουλος από τον ΣΥΡΙΖΑ.  

Ο κ. Γιαννούλης του ΣΥΡΙΖΑ έκανε την ακρότητα να μιλάει για σαδισμό και να αναζητεί ακόμα και ποινικές ευθύνες από τους διοργανωτές του αποκαλούμενου «μπάρμπεκιου» και μάλιστα στην Επιτροπή της Βουλής για την αναθεώρηση του Ποινικού Κώδικα. Και δεν είναι συνεπής στις απόψεις του γιατί σε ανάλογες περιπτώσεις, όταν για παράδειγμα έψηναν οι άθεοι σουβλάκια την Μεγάλη Παρασκευή ή με τα καραγκιοζιλίκια των κοριτσιών στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, δεν είδα ανάλογη ευαισθησία από μέρους του.

Το θέμα που προέκυψε με την εκδήλωση που διοργανώνεται την Κυριακή δεν έχει νομική υπόσταση. Σημασία έχει ότι τέτοιου είδους συμπεριφορές κινούνται στα όρια του χυδαίου και του φαιδρού. Και δεν ταιριάζει ούτε στην αισθητική ούτε στην ηθική μου αυτό που θα διοργανωθεί από τους αυτοαποκαλούμενους «Μακεδονομάχους» που είναι μπουρδομάχοι, και υπό προϋποθέσεις, μπορούν να γίνουν και επικίνδυνοι για τα εθνικά μας συμφέροντα.

Mε αφορμή τον κίνδυνο αναστολής της λειτουργίας της, που αντιμετωπίζει η Διακίδειος Σχολή Λαού Πατρών, εξαιτίας του λειτουργικού της κόστους που υπερβαίνει τις δυνατότητες των μελών της, ο βουλευτής Αχαΐας της ΝΔ Άγγελος Τσιγκρής έκανε την παρακάτω δήλωση:

«Η Διακίδειος Σχολή Λαού συνοδεύεται από μια τεράστια και ανεκτίμητης αξίας ιστορική κληρονομιά, την οποία έχουμε υποχρέωση να διαφυλάξουμε και να την παραδώσουμε αυτούσια στα παιδιά μας. 

Όχι, όμως, ως μια φωτεινή ανάμνηση του παρελθόντος. 

Οι δεσμοί της Διακιδείου Σχολής με τον αχαϊκό λαό είναι ακατάλυτοι.  

Στο συγκεκριμένο χώρο έχουν φιλοξενηθεί και άφησαν το στίγμα τους άνθρωποι υψηλού κύρους και μεγάλης πνευματικής εμβέλειας. 

Η Διακίδειος Σχολή για δεκαετιλες αποτέλεσε πυξίδα πνευματικού προσανατολισμού και φάρο γνώσης για την Πάτρα και τη Δυτική Ελλάδα. 

Έχουμε υποχρέωση να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, προκειμένου να βρεθούν οι απαραίτητοι οικονομικοί πόροι για την απρόσκοπτη λειτουργία της Διακίδειυ Σχολής Λαού Πατρών».

Να τους στείλουμε σε ξερονήσια τους εισβολείς; Είπε από την Βουλή ο Κ. Βελόπουλος την περασμένη Πέμπτη, ενώ ο έτερος της άλλης πλευράς του λόφου, ο Γ. Βαρουφάκης είπε κάτι καλύτερο. Όλοι οι εισερχόμενοι μετανάστες και πρόσφυγές πάρουν άσυλο  για να ξεμπερδεύουμε από περιττές διαδικασίες.

Δύο εκ διαμέτρου αντίθετες προτάσεις, που συνιστούν το παζλ των απόψεων, που ακούστηκαν στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Αυτό θα πει ελευθερία. Να λες ότι σου κατέβει και κάποιοι να σε … χειροκροτούν.

Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι οι δύο αυτοί νέοι σχηματισμοί αρχηγικού τύπου, που εισήλθαν στη Βουλή στις εκλογές της 7ης Ιουλίου, μια και πέτυχαν να ξεπεράσουν τον πήχη  του 3%, με αποτέλεσμα  το πανελλήνιο να ακούει τις σπουδαίες αυτές απόψεις τους, από το κανάλι της Βουλής.

Κατά τα άλλα ο νέος νόμος, που πέρασε με ευρεία πλειοψηφία από την Βουλή, για την διαδικασία παροχής ασύλου στους εισερχόμενους από ξηράς και θαλάσσης στη χώρα μας, περιορίζει τον χρόνο έκδοσης της οριστικής απόφασης και θέτει όρους και προϋποθέσεις στους αιτούντες άσυλο.

Το αυτονόητο λοιπόν έγινε για μια ακόμη φορά θέμα συζήτησης των πολιτικών αρχηγών και αφορμή για να πει ο καθένας από αυτούς το κοντό του και το μακρύ του. Από την πλευρά του ο Κ. Μητσοτάκης στάθηκε στην ουσία και το περιεχόμενο του νομοσχεδίου.

Αντίθετα ο μέχρι πρόσφατα ένοικος του Μαξίμου για τέσσερα και πλέον χρόνια, ο Α. Τσίπρας  κατανάλωσε τον χρόνο  της ομιλίας του με γενικές αναφορές περί προσφυγικού-μεταναστευτικού και ελάχιστα ασχολήθηκε με το επίμαχο ν/σ που ήταν και το θέμα της όλης κοινοβουλευτικής συζήτησης.

Οι δύο πλευρές δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν ούτε στους αριθμούς. Δηλ. το ποσοστό των προσφύγων και των μεταναστών. Κατά την Κυβέρνηση το 80% είναι μετανάστες, ενώ κατά την Αξιωματική Αντιπολίτευση το 80% είναι πρόσφυγες.

Οι μεν υπολογίζουν ως πρόσφυγες μόνο  τους προερχόμενους από την Συρία, οι δε βάζουν στο καλάθι Αφγανούς, Κογκολέζους κλπ. Έτσι δια της δημιουργικής αριθμητικής, που γνωρίζουν πολύ καλά οι πολιτικοί μας, ισχύουν και τα μεν και τα δε. Ανάλογα με το πως θα τα δει κανείς και από πια οπτική γωνία. Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε, που μας είπε ο Λ. Πιραντέλλο στο ομώνυμο θεατρικό του έργο.

ΟΙ αυξημένες ροές των τελευταίων μηνών, ούτε τυχαίες είναι ούτε αθώες. Κι αυτό είναι ένα γεγονός που οφείλουν να δουν κατάματα οι πολιτικοί μας και να πάψουν να τσακώνονται, όπως στις γειτονιές τον παλιό καλό καιρό.

Γιατί μια οργανωμένη κοινωνία οφείλει να ενσκήψει στο πρόβλημα και να το προσεγγίσει με την δέουσα σοβαρότητα. Να κατανοήσει ότι ο εξ ανατολών γείτονάς μας λειτουργεί βάσει σχεδίου, που υλοποιεί ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκεται στην εξουσία. Κάνει με απλά λόγια το εντελώς αντίθετο με αυτό που γίνεται στη χώρα μας, που εξαντλείται στις άνευ περιεχομένου κοκορομαχίες.

Το μακροπρόθεσμο σχέδιο της Τουρκίας με αφορμή τους πολέμους και τις επεμβάσεις της Δύσης στη Μέση Ανατολή, είναι να διοχετεύσει μεγάλο αριθμό μουσουλμάνων  στην Ελλάδα σε πρώτη φάση και εν συνεχεία στην υπόλοιπη Ευρώπη. Αυτό σημαίνει ότι πολύ σύντομα θα εγκατασταθούν στη χώρα μας εκατοντάδες άνθρωποι με διαφορετική πολιτισμική προέλευση, που δεν θέλουν, λόγω θρησκείας, να ενταχθούν στον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής.

Γιατί η θρησκεία τους δεν έχει σχέση ή συνάφια με τα χριστιανικά δόγματα, μια και ασκεί  μέσω της σαρία ακόμη δικαστικά καθήκοντα. Ήδη οι 67.000 εισελθόντες μέχρι μηνών, έχουν γίνει εκατό και πλέον χιλιάδες.

Έχουν άραγε αναρωτηθεί κάποιοι εκ των εκπροσώπων μας στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, που περί άλλα τυρβάζουν, αν μπορούν να απορροφηθούν αυτοί οι άνθρωποι στην αγορά εργασίας; Μια αγορά που δεν μπορεί να εξασφαλίσει δουλειές  στον γηγενή πληθυσμό και που η οικονομία παίρνει τώρα ανάσα, μετά από μια δεκαετή οικονομική κρίση.

Το γεγονός ότι έχουν βολευτεί οι Ευρωπαίοι, κλείνοντας τα σύνορα και αφήνοντας την Ελλάδα στο έλεος των ορέξεων του Ερντογάν, αντί  να προβληματίσουν τους εκπροσώπους μας στο Κοινοβούλιο, τους βλέπουμε να αναλώνονται σε κοκορομαχίες να επιστρατεύουν τον λαϊκισμό τους, που στη χώρα μας περισσεύει, και να κάνουν ρηχές τοποθετήσεις.

Αντί προτάσεων, ακούσαμε αφορισμούς και πράσιν’ άλογα. Αντί να αναζητήσουν τις βέλτιστες λύσεις, χαϊδεύουν τις τοπικές τους κοινωνίες οι βουλευτές, λέγοντας από το βήμα της Βουλής ότι δεν θέλουν πρόσφυγες και μετανάστες στην περιοχή τους.

Πέρα από την αυστηροποίηση των μέτρων που αφορούν τους κάθε λογής εισερχόμενους, η  Κυβέρνηση αλλά και η Αντιπολίτευση οφείλουν, όπου σταθούν και όπου βρεθούν στην Ευρώπη, να επισημαίνουν το πρόβλημα και να ζητούν φορτικά και επίμονα, να δοθούν όχι απλά χρήματα, αλλά και λύσεις.

Αλήθεια οι της Frontex μπορούμε να μάθουμε τι κάνουν; Ο ρόλος τους είναι απλώς να βλέπουν τις διελεύσεις; Δηλ. να κάνουν τους τροχονόμους στο Ανατολικό Αιγαίο; Θα μπορούσε να επιδιωχθεί για παράδειγμα η τροποποίηση της συμφωνίας με την Τουρκία και να αναλάβουν να τους περισυλλέγουν τα Ευρωπαϊκά πλοία και να τους επιστρέφουν με ασφάλεια στον σημείο που ξεκίνησαν.

Έτσι οι κάθε λογής διακινητές θα χάσουν  την δουλειά τους. Υπάρχουν λύσεις, αρκεί σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος να δει το πρόβλημα στην ουσία του και όχι να αρκείται στην μάχη των εντυπώσεων…

Βασική προϋπόθεση για να τοποθετούμεθα και να παίρνουμε αποφάσεις, για κάθε πρόβλημα της πόλης, είναι η γνώση,  η επίκληση και τελικά η εφαρμογή  του Γενικού της Πολεοδομικού Σχεδίου (ΓΠΣ).

  Το ΓΠΣ το οποίο θεσμοθέτησε η ίδια η πολιτεία, αποτελεί και χρήσιμο και δεσμευτικό εργαλείο, τόσο για τις  κυβερνήσεις όσο και για το Δήμο, με θεματοφύλακα τον ίδιο  το Δήμαρχο κατά το νόμο. 

Ο χάρτης του ΓΠΣ από το ΦΕΚ 358/30.12.2011 με σχεδιασμένη την υπογειοποίηση της σιδηροδρομικής γραμμής, (γκρι γραμμή) από το βόρειο άκρο του Καστελλόκαμπου. Το τραίνο εισέρχεται υπογειοποιημένο από το Ρίο στον Καστελλόκαμπο,

Μάλιστα είναι χαρακτηριστικό πως στην αιτιολογική έκθεση για τη θεσμοθέτηση των ΓΠΣ, αναφέρεται από τους επαΐοντες του αρμόδιου Υπουργείου:
   «Επιτέλους πρέπει να διορθωθεί το δημοκρατικό έλλειμμα της σύγχρονης Ελλάδας και οι αντίστοιχες στρεβλώσεις στην ανάπτυξη των πόλεων, οι οποίες δημιουργούνται από τις αυθαίρετες παρεμβάσεις τόσο του κράτους, όσο και των ιδιωτών». Επίσης αναφέρεται πως:
 «η κεντρική διοίκηση και κατ' επέκταση η νέα διακυβέρνηση έχει μπροστά της όχι ’άλλο ένα μεγάλο στοίχημα να κερδίσει’, όπως συνήθως ακούγεται, αλλά μια υποχρέωση προς τους πολίτες της, που πρέπει να τηρηθεί.


   Το κράτος θα καταφέρει, (ισχυρίζεται η τότε κυβέρνηση), να υπερβεί τους γνωστούς εντυπωσιασμούς και τα ευχολόγια και θα οδηγήσει την Πάτρα σε μια αλλαγή φυσιογνωμίας με σεβασμό για το ιστορικό της παρελθόν και με επίγνωση για τη μελλοντική της βιώσιμη ανάπτυξη. Θα αποκτήσει το πρώτο σχέδιο που θα ορίζει την εξέλιξή της.


    Το ΓΠΣ θα προσφέρει για πρώτη φορά ένα σταθερό πλαίσιο αρχών, κατευθύνσεων και στόχων για την ανάπτυξή της Πάτρας.
   Έχει ταυτόχρονα περιβαλλοντική και αναπτυξιακή σημασία. διαχειρίζεται τα μεταφορικά δίκτυα και προτείνει παρεμβάσεις στον ιστό της πόλης, για τη βελτίωση της λειτουργικότητάς της».
   Με λίγα λόγια όλες οι κυβερνήσεις από το 1997 έως και το 2011 (κυβερνήσεις Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ) έδωσαν τις παραπάνω κατευθύνσεις για το ΓΠΣ και δεσμεύτηκαν για την υλοποίησή τους.


   Για την Πάτρα το ΓΠΣ μελετήθηκε με εντολή και χρηματοδότηση της πολιτείας, από το 2005 έως και το 2010 οπότε και ολοκληρώθηκε (Δήμαρχοι Καράβολας και Φούρας). Μετά από μαραθώνια και με βάσανο 6 ετών  διαβούλευση με την πόλη, στην οποία έλαβε μέρος και ο τελευταίος συλλογικός φορέας και  αφού το τελικό αποτέλεσμα ελέγχτηκε και υιοθετήθηκε από τα εντεταλμένα όργανα της Πολιτείας, υπογράφηκε  από την πολιτεία και δημοσιεύθηκε  σε ΦΕΚ το 2011.
   Δημιουργήθηκε κατά κοινή ομολογία ένα από τα πιο σύγχρονα ΓΠΣ, με κύριο προσανατολισμό τη βιώσιμη ανάπτυξη, μέσα από την αλλαγή φυσιογνωμίας της πόλης. 
   Ένα από τα βασικά του χαρακτηριστικά, η αλλαγή φυσιογνωμίας και στροφής της πόλης προς τη θάλασσα, με κύριο χαρακτηριστικό την ποιότητα ζωής των κατοίκων της με παράλληλη  ανάπτυξή της, είναι και η προτεινόμενη υπογειοποίηση της σιδηροδρομικής γραμμής, από την είσοδο της πόλης στο βόρειο άκρο του Καστελλόκαμπου, ενώ συγχρόνως πάνω στην παλιά γραμμή δημιουργείται γραμμικό πάρκο (πράσινο).
   Από το 2011 λοιπόν, κράτος και πόλη έχουν συμφωνήσει και δεσμευτεί για υπογειοποίηση και ανάπτυξη της πόλης προς το μέλλον, με βάση αυτή την προϋπόθεση.
   Η υποχρέωση είναι και για τις δυο πλευρές, πως αν θέλουν να τροποποιήσουν κάτι από το ΓΠΣ, την υπογειοποίηση π.χ. αναγκαία και ικανή συνθήκη πρέπει να είναι η αναθεώρηση του ΓΠΣ, σε όλες εκείνες τις παραμέτρους του σχεδιασμού οι οποίες επηρεάζονται από την όποια διαφορετική χάραξη  π.χ. την επίγεια ή την έξω από την πόλη. 
    Η παράταξή μας συμμετείχε ουσιαστικά και πρωταγωνίστησε σε όλες τις περιγραφόμενες παραπάνω εξελίξεις και τις στήριξε δυναμικά. Τα τελευταία χρόνια μετά το 2011 μάταια προσπαθούσαμε να πείσουμε πως πρέπει να χρησιμοποιήσουμε το ΓΠΣ, γιατί είναι το μόνο μας όπλο, το οποίο θα αποκτήσει ιδιαίτερη αξία και δυναμική αν το κάνουμε κτήμα των συνδημοτών μας. Κάποιοι όμως προσπάθησαν να το απαξιώσουν και κατάφεραν να το αποκρύψουν. Η εκτίμησή μας είναι πως σήμερα μπορούμε να περιγράψουμε και να καταγράψουμε το λόγο που κινήθηκαν με τέτοια υστεροβουλία.
     Αναφέρουμε τα παραπάνω διότι η ιστορία δυστυχώς, μετά το 2011 καταγράφει στρεβλώσεις, οι οποίες προκλήθηκαν από τους εκ του νόμου θεματοφύλακες του ΓΠΣ. Σε αυτό το σημείο θα επανέλθουμε σύντομα.
      Να επισημάνουμε επιπλέον, πως το ίδιο το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Σιδηροδρόμων, στα πλαίσια του Γ ΚΠΣ, για να μην δημιουργήσει πρόβλημα στην πόλη, προέβλεπε την υπογειοποίηση και την ανάδυση της γραμμής εντός των νέων λιμενικών εγκαταστάσεων.
   Ανεξάρτητα πάντως από τα παραπάνω, πιστεύουμε πως ουδείς έχει δικαίωμα να αυθαιρετεί και να κινείται σε διαφορετικό προσανατολισμό  από εκείνον του ΓΠΣ, δίχως τουλάχιστον παράλληλη, τεκμηριωμένη  πρόταση αλλαγής του. Τέτοια πρόταση, όπως ο νόμος ορίζει προκειμένου να τεθεί σε διαβούλευση με την πόλη με σκοπό να  επιτευχθεί αναθεώρηση, ουδείς έχει επιχειρήσει να προτείνει.
   Κατά τη διάρκεια ενός από τα τελευταία δημοτικά συμβούλια ο Δήμαρχος κ. Κ. Πελετίδης για πολλοστή φορά τα τελευταία 6 χρόνια, ανέφερε πως το ΓΠΣ της πόλης υπογειοποιεί τη σιδηροδρομική γραμμή από το ύψος της οδού Κανελλοπούλου. Συνειδητά το αναφέρει λανθασμένα προκειμένου να αποκρύψει πως τότε δεν το ψήφιζε ή πράγματι δεν το γνωρίζει;
   Για να ξεκαθαριστεί λοιπόν μια για πάντα το θέμα, μήπως και αποφασίσουμε σε αυτήν την πόλη να εφαρμόζουμε και υποστηρίζουμε τους νόμους και εν τέλει ομονοήσουμε, δημοσιοποιούμε τι ακριβώς αναφέρει το ΦΕΚ του ΓΠΣ.
     « Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο Πατρών ΦΕΚ 358/30 Δεκεμβρίου 2011
Αρθρο 12. σελ. 3499. Στ. Υποδομές Μέσων Σταθερής Τροχιάς.
   Στα πλαίσια της αναβάθμισης των υποδομών μέσων σταθερής τροχιάς προβλέπονται μετά την εκπόνηση των απαιτούμενων ειδικών μελετών.
   Υποβιβασμός της γραμμής από το βόρειο άκρο της Δημοτικής Ενότητας στον Καστελλόκαμπο μέχρι το νέο λιμάνι.
Αρθρο 13. Περιβαλλοντική Αναβάθμιση ΠΣΠ. Σελ. 3499
Σ1. Κατρελλόκαμπος-Παραλία Προαστίου- Αγιος Παντελεήμονας.
   Μετά τη βύθιση της σιδηροδρομικής Γραμμής, ολόκληρη τη συνοικιία διαπερνά το γραμμικό πράσινο που διαμορφώνεται σε όλο το εύρος της ζώνης του Ο.Σ.Ε.  με διαδρομές πεζών, ποδηλάτων και ήπιο αυτοκινητόδρομο δυο κυκλοφοριακών λωρίδων.
   Μετατρέπονται σε παραποτάμιο-παραθαλάσσιο άλσος τα 8 εκτάρια περίπου του οικοπέδου ιδιοκτησίας ΟΕΚ. Για τις ανάγκες του οργανισμού θα αποδοθεί αντίστοιχη ιδιοκτησία σε άλλο σημείο του ΠΣΠ ή των ΠΕΠΔ1 και ΠΕΠΔ2
Σ4. Εξω Αγυιά-Αγυιά-Γλυφάδα/Παναχαϊκή-Αγία Σοφία-Νόρμαν.
   Συνεχίζεται το γραμμικό πράσινο στην διαδρομή της βυθισμένης σιδηροδρομικής Γραμμής με τους ίδιους όρους της Σ1. Οι τρεις Π.Ε. (Παναχαϊκή, Αγία Σοφία, Νόρμαν) αποκτούν θαλάσσιο μέτωπο».
   Τέλος σας παρουσιάζουμε αποσπάσματα του πολεοδομικού χάρτη, ο οποίος αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του εγκεκριμένου ΦΕΚ και δείχνει τη σιδηροδρομική γραμμή να εισέρχεται στον Καστελλόκαμπο από το Ρίο, υπογειοποιημένη. Ελπίζουμε πως κάποιοι αυτή τη φορά, θα κάνουν τον κόπο να ανοίξουν και να διαβάσουν το ΦΕΚ του ΓΠΣ, ώστε να μην παραπληροφορούν και εκμεταλλεύονται τους συνδημότες μας.
   Ελπίζουμε πως επιτέλους θα αρχίσουμε να ακολουθούμε κανόνες, να συνεννοούμεθα, να διαβάζουμε και να σεβόμαστε τις επιτυχημένες κυρίως προσπάθειες των προηγούμενων δημοτικών αρχών και το κυριότερο, να βλέπουμε μακροπρόθεσμα με το μάτι των επόμενων γενεών την ανάπτυξη της πόλης.
  Εν κατακλείδι το ΓΠΣ, εξακολουθεί να αποτελεί την πρόταση τόσο της πολιτείας όσο και της πόλης, και οφείλουμε να μην επιτρέψουμε την αλλοίωση του και τη συνέχιση της στρεβλής ανάπτυξης της πόλης.
 
Δημοτική Παράταξη
Πάτρα: η δική μας πόλη
Νίκος Τζανάκος

Χρήστος Λάσκος*

   Ο «Τζόκερ» είναι, χωρίς αμφιβολία, μια εκπληκτική ταινία. Κινηματογράφος πολύ υψηλών προδιαγραφών και μια πολιτική ματιά, συνεκτική και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα.

τοξική ατμόσφαιρα, που παράγει τόσο γυμνασιάρχας του ’50 όσο και κανίβαλους σε ένδοξα χωριά, που πετροβολούν λεωφορεία με πρόσφυγες.

Η γελοιοποίηση είναι τόσο προφανής, που ο «βρόμικος Χάρι» του ΠΡΟ.ΠΟ. –αυτός που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του σε ζητήματα νομιμότητος– δήλωσε πολιτική ανυπακοή, προαναγγέλλοντας πως θα πάει ο ίδιος τον δεκαπεντάχρονο γιο του στον Τζόκερ. Το 'κανε, δεν το 'κανε, ποιος ξέρει; Ο Σκάι, πάντως, δεν ανέφερε κάτι σχετικά.

Ορισμένοι της αξιωματικής αντιπολίτευσης πάλι, πρωταγωνιστές, μάλιστα, βρήκαν πως, κατά κάποιον τρόπο, η ταινία, ως «μήνυμα», τους ταιριάζει. Υπερερμηνεύοντας (!) θεώρησαν, προφανώς, πως αυτό που κάνει ο Τζόκερ, όταν ζορίζουν τα πράγματα, είναι να φτιάχνει μια κυβέρνηση, που «κάνει ό,τι μπορεί» -ένεκα των διεθνών συσχετισμών, του μικρότερου κακού, της κακούργας κοινωνίας κ.ο.κ.

Αλλοι, πάλι, της Αριστεράς, θεώρησαν πως η ταινία δεν είναι και τόσο καλή, αφού δεν προσφέρει εναλλακτική, δεν δίνει, δηλαδή, διέξοδο. Μια τόσο ακραία μηδενιστική ιστορία δεν χρησιμεύει, τελικά, σε τίποτε.

Ε, λοιπόν, νομίζω πως, ακριβώς επειδή είναι ακραία μηδενιστική, η ταινία έχει πολλά να προσφέρει. Στην πραγματικότητα, έχουμε ένα πολύ υψηλού επιπέδου, όπως προείπα, καλλιτεχνικό σχόλιο αναφορικά με τις δυτικές μας κοινωνίες, στις οποίες, κατά Φρέντρικ Τζέιμσον, «είναι ευκολότερο να φανταστείς το τέλος του κόσμου, παρά το τέλος του καπιταλισμού».

Αυτό που καταπληκτικά αναπαρίσταται είναι μια κοινωνία, η δική μας κοινωνία, στην οποία μόνος δρόμος φαίνεται να είναι η καταστροφή. Ο κανιβαλικός καπιταλισμός έχει φροντίσει ώστε, ακόμη και οι άνθρωποι με τις «καλύτερες προθέσεις» προσαρμογής, με την πιο γνήσια διάθεση για υπακοή –τέτοιος είναι ο Τζόκερ, καμιά εξεγερσιακή ροπή δεν τον φορτίζει– να καταλήγουν «ηγέτες του χάους», άγγελοι μιας καταστροφής, που δεν θα σώσει κανέναν, μιας κάθαρσης, η οποία επιβάλλεται, έστω κι αν δεν έχει αύριο.

Ο καπιταλισμός είναι τόσο κανιβαλικός, που κατασπαράσσει ακόμη και τις εναλλακτικές του.

Η ύπαρξη των οποίων, όμως, καθώς και οι αξίες που ενστερνίζονταν, φαίνεται πως έπαιζαν θεμελιώδη ρόλο στην ίδια την κοινωνική ύπαρξη, ως «καθολικές σταθερές», χωρίς τις οποίες καμιά κοινωνία δεν είναι εφικτή.

Σαν να λέμε, ο πλήρης, ο τέλειος –ο «άριστος»– καπιταλισμός είναι ήδη το «τέλος του κόσμου». Κάψτε, λοιπόν, τα πάντα, είναι δίκαιο. Δεν σας μένει, άλλωστε, τίποτε άλλο, λέει ο Τζόκερ. Και τρέχουν οι νεότατοι της εποχής μας κατά εκατοντάδες χιλιάδες να το δουν και να το ακούσουν. Δεν θα τον μιμηθούν, νομίζω.

Το τι θα κάνουν, αν κάνουν, είναι καθήκον και της Αριστεράς να το ψάξει. Ο αντικαπιταλισμός, πάντως, της ταινίας είναι τόσο ισχυρός και «δομημένος», που είναι «κάτι το ωραίον».

Αλλωστε, τον μηδενισμό είναι δύσκολο να τον αποφύγεις. Απόδειξη η άλλη ταινία, που προκάλεσε συζήτηση πρόσφατα. Η ταινία για τον Γιάνη, εννοώ. Οπου, νομίζω, ο μηδενισμός είναι ακόμη εντονότερος απ’ ό,τι στον Τζόκερ.

Δεν ξέρω τι ακριβώς επεδίωκε ο Κώστας Γαβράς. Αυτό που εγώ είδα είναι η περιγραφή των συναντήσεων σε εσωτερικούς χώρους μιας περιφερόμενης ομάδας ανθρώπων –ανδροπαρέας, γύρω από τον Γιάνη, επί το πλείστον– η οποία τα 'λεγε καλά, αλλά οι άλλοι ήταν κακοί. Τόσο κακοί, που, ενώ παραδέχονταν στα κρυφά πως «ως πατριώτες» δεν θα δέχονταν οι ίδιοι όσα πρότειναν στην Ελλάδα, συνέχιζαν, ωστόσο, να το κάνουν. Οι δικοί μας –οι πρωταγωνιστές, βέβαια– έκαναν σπουδαία προσπάθεια, αλλά έχασαν.

Μπορούσαν, άραγε, οι συγκεκριμένοι να κερδίσουν; Ετσι, με τίποτε.

Με την κοινωνία τόσο απούσα, τίποτε δεν μπορούσε να γίνει. Οι συγκεκριμένοι «διαπραγματευτές» ήξεραν, υποτίθεται, μια αλήθεια που οι εταίροι (sic) είτε αγνοούσαν είτε πολεμούσαν.

Το θέμα είναι πως και οι άλλοι ήξεραν. Μόνο που ήξεραν άλλο πράγμα. Πως, δηλαδή, όσο οι περιφερόμενοι περιφέρονταν παρουσιάζοντας «ακαταμάχητα επιχειρήματα», η κοινωνία, όντας στη γωνία, εξαντλούνταν. Κι έτσι διαμορφώνονταν οι όροι για την ήττα. Που ήλθε «αναπόφευκτα». Μηδέν από το μηδέν, μηδέν.

Αυτό το πράγμα δεν άξιζε κινηματογραφικό εγκώμιο. Είναι λογικό να μην προκαλεί ενδιαφέρον. Γι’ αυτό, ίσως, και η ταινία δεν είναι, νομίζω, καλή. Και, εν τέλει, είναι και μηδενιστική. Αν αυτό ήταν όλο, τότε «δεν γινόταν τίποτε». Τίποτε που θα μπορούσε να είναι «αλλιώς» δεν παρουσιάζεται. Αυτό που παρουσιάζεται, απλώς, δεν άξιζε τον κόπο.

Ούτε πολιτικά. Ούτε κινηματογραφικά.

* εκπαιδευτικός

www.efsyn.gr

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE