Η πρόσφατη επίσκεψη του υπουργού Υγείας Βασίλη Κικίλια στην Πάτρα αποτέλεσε αφορμή να συζητήσουμε και να επαναφέρουμε στο προσκήνιο τα προβλήματα που χαρακτηρίζουν τη δημόσια περίθαλψη στην περιοχή μας.

Και γράφω για να επαναφέρουμε διότι οι πληγές είναι διαγνωσμένες και εντοπισμένες. Αυτό όμως που μας λείπει είναι η θεραπεία τους. Κι αυτή θα πρέπει να είναι το ζητούμενο από όλους μας προς την κεντρική εξουσία.

Όσοι υπηρετούμε το δημόσιο σύστημα υγείας ερχόμαστε

καθημερινά αντιμέτωποι με τις συνέπειες που προκαλεί η χρόνια μη αντιμετώπιση των προβλημάτων που χαρακτηρίζουν τη δημόσια περίθαλψη στην περιοχή μας.

Το πρώτο αφορά στην υπολειτουργία της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας. Θα πρέπει οι Τοπικές Μονάδες Υγείας και τα Κέντρα Υγείας να στελεχωθούν και εξοπλιστούν πλήρως διότι μόνον έτσι θα μπορέσουν να ανακόψουν το κύμα προσέλευσης στα νοσοκομεία. Σε επίπεδο πρωτοβάθμιας περίθαλψης είναι καθοριστική η 24ωρη λειτουργία του Κέντρου Υγείας Αστικού Τύπου Αγίου Αλεξίου. Η υλοποίησή του θα αποφορτίσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τα τμήματα Επειγόντων Περιστατικών του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου και του «Αγίου Ανδρέα».

Το δεύτερο αφορά την πλήρη ανάπτυξη και λειτουργία των περιφερειακών νοσοκομείων. Είναι ανεπίτρεπτο πρωτοβάθμια περιστατικά να παραπέμπονται από τα νοσοκομεία της Ηλείας, της Αιτωλοακαρνανίας και των νησιών στο τριτοβάθμιο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο. Στα νοσοκομεία της Πάτρας θα πρέπει να διακομίζονται μόνον τα δύσκολα περιστατικά που χρίζουν εξειδικευμένης αντιμετώπισης.

Το τρίτο σοβαρό θέμα αφορά το μοναδικό αμιγώς παιδιατρικό νοσοκομείο στην ευρύτερη περιφέρεια, το Καραμανδάνειο. Τα κτιριακά του όρια έχουν εξαντληθεί. Απαιτείται η ανάπτυξη ενός σύγχρονο και άρτια οργανωμένου και στελεχωμένου, με όλε στις παιδιατρικές ειδικότητες νοσοκομείο. Το έχει ανάγκη η περιοχή και θα προσφέρει πολύτιμες υπηρεσίες υγείας στα παιδιά. Το σύνολο των εργαζομένων στο Καραμανδάνειο προσφέρει πολύτιμες υπηρεσίες ζωής αλλά οι συνθήκες είναι ιδιαίτερα δύσκολες.

Το τέταρτο αφορά την κάλυψη των ιατρικών και νοσηλευτικών κενών. Να γίνει μία ιεράρχηση των αναγκών που έχουν τα νοσοκομεία και σταδιακά να γίνει η κάλυψή τους, Πρέπει να σταματήσει το σύστημα των δανεικών γιατρών από νοσοκομείο σε νοσοκομείο. Αλλωστε σε κανένα νοσοκομείο δεν περισσεύουν οι γιατροί για να καλύπτουν τις ανάγκες άλλων.

*Η Ασπασία Ρηγοπούλου είναι ιατρός, υποψήφια βουλευτής Αχαΐας της ΝΔ.

* Η Ασπασία Ρηγοπούλου είναι γιατρός στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Πάτρας και διδάκτορας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Είναι σύνηθες το φαινόμενο ανώτεροι και ανώτατοι δικαστές να αναλαμβάνουν πολιτικές θέσεις στη χώρα μας, προτεινόμενοι από τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Μια τακτική που ουσιαστικά έρχεται σε αντίθεση με τη συνταγματικά προβλεπόμενη διάκριση των εξουσιών. Μεγαλύτερη τιμή για έναν δικαστή είναι, αναμφίβολα, να ηγείται του δικαστικού σώματος ως πρόεδρος Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας. Στο πρόσωπό του ενσαρκώνεται η προσδοκία για τη σωστή λειτουργία της δικαιοσύνης και των εγγυήσεων που πρέπει να υπάρχουν για την προβλεπόμενη από το ελληνικό Σύνταγμα ανεξαρτησία της.

Η επιλογή δικαστών για πολιτικές θέσεις εύλογα δημιουργεί ερωτηματικά για τα κριτήρια επιλογής και αναπόφευκτα έρχονται συνειρμοί για το χειρισμό δικαστικών υποθέσεων σε σχέση με την επιλογή στο πρόσωπό του, γεγονός που αδικεί τον δικαστή που εκτέλεσε ευσυνείδητα τα καθήκοντά του.

Ετσι, όμως, πλήττεται το κύρος και η αξιοπιστία της δικαιοσύνης αδίκως... Γιατί οι επιλογές δυστυχώς στη χώρα μας πάντα τροφοδοτούν αιτίες ως προς αυτές.

Ακρως τιμητική χαρακτήρισε την πρόταση της κυβέρνησης η υποψήφια Πρόεδρος. Μια εξαίρετη δικαστής η οποία δίκαια είναι στη θέση του Ανωτάτου Διοικητικού Δικαστηρίου της χώρας. Θα ήταν όμως πιο τιμητικό για τη Δικαιοσύνη να αρνηθεί τη συγκεκριμένη θέση από τη στιγμή που ηγείται του Συμβουλίου Επικρατείας ως πρόεδρος. Γιατί ιδίως με τη θέση της αυτή τιμά την Ελληνίδα. Θα έδινε και ένα μήνυμα ηχηρό σε κάθε κατεύθυνση ότι η διάκριση εξουσιών στη χώρα μας πρέπει να ισχύει πραγματικά και όχι θεωρητικά.

Μεγαλύτερη τιμή είναι για έναν δικαστικό να του προσφέρουν πολιτική θέση και να την αρνείται, από το να την αποδέχεται παραιτούμενος της θέσης για την οποία ετάχθη... Η διάκριση των εξουσιών άλλωστε το επιβάλλει αυτό.

 

*Ο Γιώργος Μπέσκος είναι δικηγόρος, πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αιγίου.

Δεν γίνεται να τα ξέρεις όλα εσύ. Δεν μπορεί να έχεις για όλα άποψη εσύ. Ούτε πάντα δίκιο. Ασε και τους άλλους να σου τη βγαίνουνε καμιά φορά, έχουν δικαίωμα κι ας έχεις αντιρρήσεις. Ασ' τους να παίρνουνε το πάνω χέρι. Εχουν κι εκείνοι γνώμη, γούστα, πεποιθήσεις διαφορετικές απ' τις δικές σου.

Αφησέ τους να ολοκληρώνουνε αυτό που σκέφτονται, κι ας διαφωνείς.

Oχι! εσύ, προτού τελειώσουνε τη σκέψη τους - τι λέω; απ' τις πρώτες κιόλας λέξεις - έχεις βγάλει το συμπέρασμα τι θέλουνε να πουν και σπεύδεις να τους απορρίψεις . Ή, οπωσδήποτε να τους διορθώσεις. Με τόση βεβαιότητα, τόση βιασύνη!

Ξέρεις εσύ, τζιμάνι μου, κι αδημονείς. Τα ξέρεις όλα, κι αυτά που ψέλλισαν και τ' άλλα που δεν τους άφησες να ξεστομίσουν. Βιάζεσαι να τους κατατροπώσεις, να τους βάλεις στη θέση τους και «να τους δείξεις εσύ» ! Σαν τ' άλογο που φρουμάζει ακράτηγο χτυπώντας τις οπλές στο χώμα. Λες και δεν έχεις διαψευστεί ποτέ. (Πάμπολλες φορές, μα όταν η πραγματικότητα σε ακυρώνει, την κάνεις γαργάρα. Και τηρείς αιδήμονα σιωπή, αλλά μυαλό δεν βάζεις).

Κάθε φορά το ίδιο ύφος. Του ξερόλα ! Αυστηρό, δογματικό, που δε σηκώνει αντίρρηση.

Ασ' τον λοιπόν τον άλλον να αρθρώσει την κουβέντα του. Ακουσέ τον. Με ενδιαφέρον, όχι με ύφος σνομπ ή ετοιμάζοντας ήδη στο μυαλό σου την απάντηση για να τον κατατροπώσεις, να τον ψαλιδίσεις, να του επισημάνεις την παράμετρο που του διαφεύγει. Είναι φθαρτικό να διακατέχεται κανείς από πείσμα καλογερικό : «δεν θα τον αφήσω να μου τη βγει! θα πάρει πληρωμένη απάντηση …».

Η ξερολίαση είναι ψευδαίσθηση υπεροχής δεν είναι επικράτηση πραγματική. Χαρακτηριστικό περσόνας τραγικής που βρίσκεται συνέχεια επί ποδός για να προασπίζει την ανωτερότητά του, που - αλίμονο ! - αισθάνεται συνέχεια πως απειλείται. Και ζει ακατάπαυστα με λόγχη εφ' όπλου, διεκδικώντας την αποκλειστικότητα τού «εγώ τα ξέρω» κι «εγώ θα σου πω».

Ακόμα κι αν τα ξέρεις όλα, κράτα κάτι για τον εαυτό σου. Στο κάτω της γραφής αυτή η στάση δείχνει κι ένα μεγαλείο ψυχής! Δεν είναι πάντα ήττα η εκχώρηση, πολλές φορές είναι και δείγμα ανθρωπιάς. Και αρχοντιάς. Αλλά και διάσωση της προσωπικής σου αξιοπρέπειας. Ενας πραγματικά σπουδαίος άνθρωπος, με περισσή αυτοπεποίθηση, δεν έχει φόβο μην τον «τουμπάρει» κάποιος -όποιος και να 'ναι αυτός. Δεν μειώνεται η αξία του από κανέναν. Στο παραμικρό.

Αντίθετα, η προπέτεια -στους πιο έξυπνους ανθρώπους, προπαντός - είναι δείγμα ανασφάλειας. Γιατί εξαρτούν την αυτοεπιβεβαίωσή τους από τον εντυπωσιασμό εκείνου που, την ίδια ώρα, τον απαξιώνουν. Σ' αυτόν επιδεικνύονται καθιστώντας τον αξιολογικό κριτή της «ευφυΐας» τους...

Δεν ξέρω αν ποτέ έχει κερδίσει στη ζωή κανείς μ' αυτό τον τρόπο, όμως είμαι βέβαιος πως το παιχνίδι των σχέσεων το έχει χάσει προ πολλού.

*Ο Κώστας Λογαράς είναι συγγραφέας.

Μπορεί η μουσική βιομηχανία να θρηνεί για την πτώση των πωλήσεων δίσκων, μπορεί η Μαντόνα να στρέφεται στο θέατρο, ιδίως μετά από την αξιοθρήνητη εμφάνισή της στην Eurovision, αλλά κάτι νέο έχει φανεί…

Εχουν εμφανιστεί οι νέοι σταρ της διεθνούς σκηνής, οι ήρωες των νεανικών ακροατηρίων… που έχουν μονολεκτικά ονόματα… που φοράνε ένα απλό τι-σερτ και καπελάκι ανάποδα… που δεν τραγουδούν… που δεν σολάρουν στην κιθάρα… που δεν χορεύουν… που δεν κάνουν σόου… που γοητεύουν το ακροατήριό τους παίζοντας στο σκοτάδι, πίσω από τα φωτορρυθμικά και τα λέιζερ σκυμμένοι πάνω από τους υπολογιστές, τους μίκτες και τις κονσόλες…

Οι ήρωες της σημερινής ψηφιακής σκηνής είναι οι ντισκ τζόκεϊ… οι DJ…

Στην εποχή μου ο DJ ήταν αυτός που άλλαζε δίσκους στα πάρτι και στις ντίσκο ή στις ραδιοφωνικές εκπομπές. Σήμερα στο περιβάλλον της λαϊκής - ποπ κουλτούρας πλέον έχουμε περάσει από το υποκείμενο του συνθέτη-εκτελεστή μουσικού σε αυτό του παραγωγού DJ.

Στην Αμερική πατέρες του σύγχρονου DJ θεωρούνται οι πρωτοπόροι των «χάουζ» κλαμπ του Σικάγου, στα τέλη της δεκαετίας του '70 και οι συνάδελφοί τους που έπαιζαν «τέκνο» στο Ντητρόιτ. Την ίδια εποχή ο Άφρικα Μπαμπάτα μελετούσε τις τεχνικές απαγγελίας στίχων πάνω από τη μουσική, τεχνικές των DJ της ρέγγε και του dub και δημιουργούσε μιαν αντίστοιχη περσόνα για το αφροαμερικάνικο χιπ χοπ.

Στην Ευρώπη ο DJ απέκτησε αίγλη μέσα από τα πάρτι στην Ιμπιζα και στο Ρίμινι, τόπους διακοπών των νεαρών Αγγλων της acid house σκηνής. Εκτοτε, τα πάρτι αυτού του είδους άρχισαν να απλώνονται σε όλη την Ευρώπη.

Η προσοχή του κοινού παύει να επικεντρώνεται στη σκηνή και διαχέεται στον περιβάλλοντα χώρο. Οι ήχοι που παράγονται επηρεάζουν το σώμα και την κίνηση. Ο δυνατός ήχος που μετριέται σε Beats Per Minute, αρχικά συμβαδίζει με τον ρυθμό των καρδιακών παλμών (100-120 bpm). Καθώς ανεβαίνουν τα μπιτ, ανεβαίνουν και καρδιακοί παλμοί. Η επιτάχυνση του ρυθμού προκαλεί ταχυκαρδία, έξαψη, νευρική υπερδιέγερση… το σώμα παραδίδεται στο χορό, το μυαλό παράγει τις δικές του εικόνες, μοναδικές για τον καθένα…

Ζητούμενο η αλλαγή διάθεσης και ο χορός… Τελετάρχης ο DJ που άλλοτε «σπιντάρει» και άλλοτε «κουλάρει» τον κόσμο…

Οι DJ είναι πλέον οι κατ' εξοχήν περφόρμερ και οι αμοιβές τους αγγίζουν το ύψος των αστέρων της ροκ. Στα πάρτι οι DJ παρεμβαίνουν στη μουσική άλλων και δημιουργούν ένα «υπερκείμενο» και αφηγούνται παλιές ιστορίες φτιάχνοντας νέες. Το εφήμερο ηχητικό σύνολο μιας παράστασης (DJ set) αποτελεί διαφορετικό κείμενο, όπως ακριβώς και κάθε εμπειρία από κάποιο πάρτι αποτελεί μοναδικό γεγονός…

Ένα τέτοιο μοναδικό γεγονός μπορεί να θεωρηθεί η εμφάνιση του Paul D. Miller ή DJ Spooky κάποια χρόνια πριν στο Ιδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Ο DJ Spooky στην performance του έπαιξε τα πάντα -από Mr. Scruff ως Σελίν Ντιόν- μετουσιώνοντας προϋπάρχουσες μουσικές σε ένα ηχητικό «ready-made». Εξαιτίας του ακαδημαϊκού του υπόβαθρου -διδάσκει στο European Graduate School- ενδιαφέρεται για την πληροφορία σε οποιαδήποτε μορφή: δίσκου, ήχου, ιστοσελίδας, βιβλίου… Ο ίδιος αυτοχαρακτηρίζεται ως αρχαιολόγος των ρυθμών…

Μιξάρει Moby με dub και τζαζ, το χιπ χοπ του DJ Krush με την τζαζ του Sun Ra, διαλύει τα κομμάτια και τα επανασυγκολλάει μαζί με ομιλίες, σκρατς από ήχους ταινιών και παλιά μουσική φανκ.

Είναι γεγονός ότι ο τρόπος με τον οποίο κατασκευάζεται πλέον μουσική είναι μια συνδιάλεξη, ένας διάλογος μεταξύ όλων των παράξενων στιγμών που βιώνουμε στο πεδίο της ηλεκτρονικής σκέψης…

Είναι οι απόπειρες του Ξενάκη να κάνει τη μουσική μαθηματικό σύστημα…

Είναι η παμπάλαια ελληνική παράδοση, ο Ηράκλειτος…

Είναι το ιστορικό υπόβαθρο: Η αρχαία ελληνική φιλοσοφία, τα συστήματα της ινδικής αριθμολογίας, η αντιθετική λειτουργία του Ι-Τσινγκ…

Είναι ο Τσάρλι Πάρκερ, ο Ντιούκ Ελινγκτον, ο Πιερ Μπουλέζ, ο Ορνέτ Κόλεμαν, Αφρικα Μαμπάτα.

Η μουσική πλέον είναι η μετατροπή όλων αυτών των στοιχείων σε νέες μορφές…

Είναι η μουσική των νέων σε κάθε χώρα… σε κάθε ήπειρο…

Τι λέτε, μπορούμε να ακολουθήσουμε;

 

της ΣΟΦΙΑΣ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Το προηγούμενο χρονικό διάστημα, το θέμα της εκλογής του νέου Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας αντιμετωπίστηκε από δημοσιογράφους και πολιτικά πρόσωπα ως ένα ενδιαφέρον παιχνίδι - quiz. Μια σπαζοκεφαλιά για δυνατούς λύτες.

Η ονοματολογία που προηγήθηκε της προτάσεως του Πρωθυπουργού και οι «πληροφορίες» που διοχετεύονταν από διάφορες πλευρές δεν ενίσχυαν το κύρος του θεσμού και δεν τον αντιμετώπιζαν με την σοβαρότητα που πρέπει.

Η πρόταση τελικά του Πρωθυπουργού και η επιλογή της Κατερίνας Σακελλαροπούλου για το ανώτατο πολιτειακό αξίωμα, έβαλε τέλος στα σενάρια και έδειξε ότι η χώρα γυρίζει σελίδα με τον καλύτερο τρόπο, αφού με αυτή την επιλογή επιτεύχθηκαν σωρρευτικά σημαντικοί πολιτικοί και εθνικοί στόχοι:

Η υποψηφιότητα Σακελλαροπούλου είναι μια ενωτική υποψηφιότητα. Η επιλογή της έγινε με βάση την επιτυχημένη επαγγελματική και δημόσια πορεία της όλα αυτά τα χρόνια. Δεν είναι ένα κομματικό ή έντονα πολιτικοποιημένο πρόσωπο, και σε κάθε περίπτωση δεν μπορεί να συνδεθεί με το κόμμα της ΝΔ. Είχε πετύχει δε να έχει καθολική στήριξη όταν η προηγούμενη κυβέρνηση την είχε προτείνει για το αξίωμα του Προέδρου του ΣτΕ.

Η Πρόεδρος του ΣτΕ είχε για πολλά χρόνια θητεύσει στο Ε' Τμήμα του ΣτΕ, που ασχολείται με περιβαλλοντικά θέματα. Ως δικαστής κλήθηκε να αποφανθεί επί πολλών σύνθετων και ακανθωδών θεμάτων που είχαν σχέση με το περιβάλλον, αλλά και τα ανθρώπινα δικαιώματα και η θέση της ήταν πάντα συνεπής στην διαμόρφωση της νομολογίας του Δικαστηρίου προς την κατεύθυνση της προστασίας των ανωτέρω αγαθών.

Η υποψηφιότητά της συνεπώς σηματοδοτεί μια προοδευτική επιλογή, μια επιλογή από το μέλλον, συμβολίζει δε την πρόθεση της Κυβέρνησης Μητσοτάκη να χτίσει γερά θεμέλια μιάς νέας εποχής για τα ελληνικά πολιτικά πράγματα.

Η εκλογή Σακελλαροπούλου, ενός ανώτατου δικαστή με τα ανωτέρω χαρακτηριστικά στο ύπατο αξίωμα, αναδεικνύει τη διάθεση της κοινωνίας μας να σταθεί μακριά από διχασμούς και κομματικές ταμπέλες και να επιδιώξει να ζήσει με κανόνες και ασφάλεια.

Δεν μπορεί να παραγνωρίσει κανείς τον ισχυρό συμβολισμό που ενέχει η εκλογή μιας άξιας γυναίκας στο ανώτατο πολιτειακό αξίωμα της χώρας, αλλά και την δημιουργία θετικών προτύπων από την επιλογή αυτή. Διότι η «αριστεία» που τόσο εύκολα χλευάζεται στην χώρα μας δεν είναι παρά η διαρκής, συνεπής και ακλόνητη επιμονή ενός ανθρώπου στην προάσπιση και ανάδειξη των προσωπικών του ιδεών και αξιών, αλλά και η συνεχής προσπάθεια με τις δικές του δυνάμεις να αναδειχθεί αξιοκρατικά, ανεξάρτητα από φύλλο ή καταγωγή ή πολιτική διαδρομή.

Πιστεύω ότι αν η υποψηφιότητα Σακελλαροπούλου τύχει της καθολικής αποδοχής από την Ελληνική Βουλή, αυτό θα της δώσει ισχυρή ώθηση για ανταποκριθεί με τον καλύτερο τρόπο στα καθήκοντα που επιβάλλει το νέο αξίωμά της, αλλά ταυτόχρονα θα μεγαλώσει και την ευθύνη της. Άλλωστε «αρχή άνδρα δείκνυσι» …

«Γυναίκες, λοιπόν, κοσμοπολιτισμός, δικαιώματα και περιβάλλον, όλα αυτά κοιταγμένα με μία ευαίσθητη πολιτικά ματιά. Με αυτά τα εφόδια πιστεύω ότι η νέα Πρόεδρος της Δημοκρατίας συγκεντρώνει όλα τα προσόντα για να ανοίξει το Μέγαρο της οδού Ηρώδη του Αττικού στο μέλλον. Διαθέτοντας, επιπλέον, σε υψηλό βαθμό, αυτό που οι ψυχολόγοι ονομάζουν συναισθηματική ευφυία, νομίζω ότι θα ανταποκριθεί με τον καλύτερο τρόπο στα καθήκοντα που επιβάλλει το νέο αξίωμά της. Κάτι διόλου ασήμαντο σε μία λεπτή συγκυρία, εσωτερική και διεθνή, η οποία, εκτός από στιβαρότητα και τόλμη, απαιτεί επί πλέον οξυδέρκεια και περίσσευμα ψυχής», εκτιμά ο Ν. Αλιβιζάτος.

* Ο Τάκης Παπαδόπουλος είναι δικηγόρος, πρόεδρος του περιφερειακού συμβουλίου Δυτικής Ελλάδας.

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE