Να λοιπόν που η πίεση αποκάλυψε την αλήθεια!
Η συνολική διαχείριση των απορριμμάτων, όπως και κάθε δημοτική δραστηριότητα, συνεπάγεται κόστος.
   Ο κάθε Δήμος επιμερίζει το κόστος αυτό στους δημότες του, μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ (Ανταποδοτικά Δημοτικά Τέλη).
   Από το 2011 για τον Καλλικρατικό Δήμο Πατρέων (πρώην: Πατρέων, Βραχνείκων, Μεσάτιδας, Ρίου, Παραλίας), η  Δημοτική Αρχή Δημαρά και η Δημοτική Αρχή Πελετίδη, έχει υπολογίσει αυτό το κόστος περίπου στα 10.000.000 ευρώ ετησίως.
   Ο Δήμος διαχειρίζεται ετησίως  περίπου 100.000 τόνους απορρίμματα.
  Με αυτά τα δεδομένα στο Δήμο Πατρέων, το συνολικό κόστος διαχείρισης ανά τόνο, πρέπει να ανέρχεται σε  περίπου 100 ευρώ/τόνο. Κόστος που τον κατατάσσει στο μέσο όρο των Δήμων της χώρας.
   Ενώ εδώ και τρία χρόνια έχουμε αναδείξει το θέμα, επιτέλους μόλις προχθές η Δημοτική Αρχή παραδέχθηκε πως από το 2016 και κάθε χρόνο μετέπειτα, για την αντίστοιχη δραστηριότητα, εισπράττει από τους δημότες 15.000.000 ευρώ. (5.000.000 ευρώ περισσότερα, κυρίως εξαιτίας της πίεσης που ασκεί η ΔΕΗ)
   Το παραπάνω ποσό εκτινάσσει το κόστος διαχείρισης απορριμμάτων τουλάχιστον στα 150 ευρώ/τόνο (σύμφωνα με δική της αντίστοιχη μελέτη),  δηλαδή αύξηση κατά 50%. Πρόκειται για το ακριβότερο συνολικό κόστος ανά τόνο, από όλους σχεδόν τους Δήμους της χώρας στη διαχείριση απορριμμάτων.
Να λοιπόν που τώρα τα πράγματα είναι πολύ απλά και η Δημοτική Αρχή καλείται να απαντήσει σε δυο καθαρά ερωτήματα.

Το κόστος της συνολικής διαχείρισης των απορριμμάτων, εξακολουθεί να είναι 100 ευρώ/τόνο, δηλαδή 10.000.000 ευρώ ετήσιο κόστος για τους δημότες;
Το κόστος της συνολικής διαχείρισης των απορριμμάτων έχει ξεπεράσει τα 150 ευρώ /τόνο δηλαδή τα 15.000.000 ευρώ ετήσιο κόστος για τους δημότες;

   Στην πρώτη περίπτωση έχει εισπράξει μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ, τουλάχιστον 20.000.000 ευρώ περισσότερα από το 2016 έως σήμερα και οφείλει τουλάχιστον να αναπροσαρμόσει-μειώσει αντίστοιχα την τιμολογιακή του πολιτική τουλάχιστον για να δικαιώσει τους δημότες του.  Διαφορετικά έχει επιβληθεί έμμεσα, δίχως τη συναίνεση των δημοτών, τοπική φορολογία σε ποσοστό ύψους 50% επί του κόστους διαχείρισης απορριμμάτων συνολικού ποσού τουλάχιστον 20.000.000 ευρώ. Τεράστιο ποσό!
   Στη δεύτερη περίπτωση πρέπει να εξηγήσει με στοιχεία, γιατί εκτοξεύτηκε σε τέτοια ύψη το συνολικό κόστος διαχείρισης των απορριμμάτων 2016-2019, σε σύγκριση με τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά  διαχείρισης, της 2011-2015 εποχής.

Τόσο απλά!

Νίκος Τζανάκος- Επικεφαλής "Πάτρα , η δική μας πόλη"


Της Έλενας Ακρίτα

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες με πιάνει μια ντροπή. Ή μάλλον όχι ακριβώς «ντροπή». Μια βοϊδίλα περισσότερο – με όλο τον προσήκοντα σεβασμό στα βόδια. Γύρω μας συμβαίνουν τόσα κι άλλα τόσα κι εγώ χαζεύω σαν παιδί τις στολισμένες βιτρίνες. Δεν μπορώ να κρατηθώ, τις θαυμάζω απεριόριστα ακόμα και τις κακόγουστες. Οπως θαυμάζω τα δέντρα με τα στολίδια. Ολα ωραία μού φαίνονται, όλα ανεξαιρέτως στα εστιατόρια, στις καφετέριες, στο καθαριστήριο της γειτονιάς μου, στο περίπτερο το στολισμένο με φωτάκια, στις φωτογραφίες των φίλων στο φέισμπουκ, τα πάντα όλα σκέτα κουκλιά. Κι όσο πιο λατερνατζίδικα τόσο πιο όμορφα φαντάζουν στα μάτια μου.

Τέτοια είμαι, τώρα θα με μάθω; Από κοριτσάκι μέχρι σήμερα το λαχταρώ όλο το πακέτο. Φώτα, παιχνίδια, δώρα, κορδέλες, και αστεράκια και αγγελάκια, τα γκι, τα ου, τα μου, τα ξου όλα τα θέλω, όλα ανεξαιρέτως.

Κι αν είναι κιτς δεν τα φοβάμαι. Αντίθετα τα αγαπώ γιατί με ξανακάνουν παιδί: Τι με ξανακάνουν δηλαδή, ΕΙΜΑΙ παιδί. Τώρα, φέτος και κάθε φέτος. Είμαι παιδί και φοράω το καλό μου το φουστανάκι με το βελουδένιο μπλε φιογκάκι (bleu το βαθύ με προφορά καλέ). Και κορδέλα στα μαλλιά ασορτί με το φόρεμα.

Κι έχω και κόκκινο παλτουδάκι, αμέ; Ολόμαλλο και χουχουλιαστό. Γιατί ο κόσμος μου τότε ήταν ένα παλτουδάκι που όλους τους χωρούσε κι όλους τους ζέσταινε. Γονείς, οικογένεια, φίλους, γείτονες, τα παιδιά της «πλατείας του παππού του Παλαμά» – έτσι τη λέγαμε την πλατεία Σιαδήμα στη Φιλοθέη. Κρυφτά και κυνηγητά, πατάτες τηγανητές και μια σοκολατένια φάτνη με τα αρνάκια τα κούτσικα…

Και στο σχολείο, τα θεατρικά εργάκια που έγραφε η διευθύντριά μας η κυρία Ευστρατίου. Τα πρώτα Χριστούγεννα στο ταμπλό βιβάν μουνα Παναγία μουγκή και ψιλοκομπάρσα. Τον δεύτερο χρόνο που έγινε ο μπαμπάς μου υπουργός Παιδείας και είχα μέσον, υποδύθηκα εξαίσια – το ‘χουν να το λένε, φως  μου – τη Βάντα τη μικρή ανθοπώλιδα στο ομώνυμο έργο παρακαλώ. Κι είχα κι ετοιμοθάνατη μανούλα ασθενή τη Μαρίνα της Ε’ Δημοτικού που απήγγειλε βουρκωμένη «ζωή μου κρέμεται από μια κλωστή κι αφήνω τη Βάντα μου να εργαστεί» και σπαράζαν κι οι κιμωλίες.

Στο σπίτι με το στολισμένο έλατο που μύριζε κάτι πανέμορφο, κάτι απροσδιόριστο, κάτι που δεν είχε όνομα, χρώμα, οσμή. Παλιά το άρωμα αυτό το λέγαμε «μαμαδίλα», μετά δεν το λέγαμε τίποτα. Ενα άρωμα μοναδικό. Που αποσύρθηκε από την κυκλοφορία και δεν υπάρχει πια.

Καλά, ο Αη Βασίλης υπήρχε, αδιαπραγμάτευτο. Κι επειδή στο πατρικό μου δεν είχαμε τζάκι, είχε συνεννοηθεί ο άγιος με τον μπαμπά να αφήνει τα δώρα στην αποθηκούλα του κήπου. Και τα βρίσκαμε παραμονή Πρωτοχρονιάς σε ένα τραπεζάκι με κόκκινο τραπεζομάντηλο δίπλα στις τσουγκράνες. (Πρωτοχρονιά τα παίρναμε τότε τα δώρα, δώρα χριστουγεννιάτικα μόνο στα παιδάκια που έπαιζαν στο σινεμά).

Οταν είσαι τόσο δα σκατούλι, στο κόκκινο παλτό σου μέσα χωράνε μόνο οι ομορφιές από μια ζωή κιμπάρισσα που σου τάζει τους εφτά ουρανούς κι έναν ακόμα κάβα. Ούτε που υποψιάζεσαι πως, έξω από το κόκκινο παλτό  υπάρχουν βάσανα και πόνος. Τόσο μικρή είσαι. Τόσο αθώα και τόσο ανυποψίαστη. Και τόσο προστατευμένη – ακόμα. (Δυο χρόνια αργότερα, αυτή η ίδια ζωή σαν βρεμένη πατσαβούρα στα μούτρα, θα μου έδειχνε το αληθινό της πρόσωπο. Και κανένα κόκκινο παλτό δεν θα προστατεύει πια).

Αυτό το κόκκινο παλτό αναζητώ κάθε Χριστούγεννα. Αυτό το χουχούλιασμα ψάχνω μέσα απ’ την εορταστική μου ψευδαίσθηση. Ομως το παλτό έχει μικρύνει. Και δεν μου μπαίνει πια. Δεν μου χωράει πια. Ομως στη μνήμη μέσα βαθιά, παραμένει κατακόκκινο και τεράστιο και χουχουλιαστό. Στη μνήμη μέσα βαθιά ακόμα αγκαλιάζει όσους αγάπησα κι όσους αγαπώ.

 Τα μεγάλα εγκλήματα κατά της ανθρώπινης ζωής και του δικαιώματος στην ελευθερία, λειτουργούν με δύο  τρόπους κατά της ανθρωπότητας. Ο ένας είναι αυτό καθεαυτό το έγκλημα που συντελείται, η αγριότητα, η βία, ο παραλογισμός. Ο δεύτερος είναι η λήθη, αυτή που οδηγεί σε τραγικές επαναλήψεις και γίνεται αιτία για να επωαστεί ξανά το αυγό του φιδιού. 

Η αναβίωση του φασισμού σε πολλές χώρες της Ευρώπης και του κόσμου, αλλά και στην δική μας χώρα με τη Χρυσή Αυγή και τα όσα απίστευτα συνόδευαν τη δράση της, είναι απόδειξη ότι η διατήρηση της ιστορικής μνήμης αποτελεί διαχρονική υποχρέωση των λαών καθώς είναι όπλο κατά κάθε μορφής φασισμού και ολοκληρωτισμού.

Η θλιβερή επέτειος από το Ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων είναι για μας τους Αχαιούς αλλά και για όλη την Ελλάδα μια διαρκής υπενθύμιση αυτού του χρέους. Και παράλληλα, μια υπενθύμιση ότι η πίστη στην ελευθερία και το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση ανθρώπων και λαών, η πίστη στα πανανθρώπινα ιδανικά αποτελούν αδιαπραγμάτευτες αξίες για τη χώρα μας και τους ανθρώπους της. 

 

Μας θυμίζει το Ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων την ανάγκη για εθνική συνεννόηση,  για αναζήτηση όσων μας ενώνουν και μας θωρακίζουν απέναντι σε όποιον στρέφεται εναντίον της χώρας μας κινούμενος εκτός πλαισίου ευρωπαϊκού και  διεθνούς δικαίου. 

 

Αλλά και σε τοπικό επίπεδο οφείλουμε να διδαχθούμε από τα ιστορικά παραδείγματα και να κατανοήσουμε ότι μόνο ενωμένοι μπορούμε να επιτύχουμε τα μεγάλα και σημαντικά που έχει ανάγκη ο τόπος μας.

H σφαγή στα Καλάβρυτα και η θυσία των Καλαβρυτινών παραμένει  μια ανοιχτή πληγή αλλά και μια διαρκής καταγγελία της δράσης των Ναζί, της δράσης όλων όσων στρέφονται κατά της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας.

Παραμένει όμως και μια διαρκής απαίτηση για δικαίωση, για ένα έμπρακτο και όχι θεωρητικό συγνώμη από το γερμανικό κράτος για όσα δεινά υπέστη η ανθρωπότητα.

 

Οι γερμανικές αποζημιώσεις είναι ανυποχώρητη και αδιαπραγμάτευτη απαίτησή μας. Είναι χρέος μας απέναντι στα θύματα της θηριωδίας και τους συγγενείς τους.

Η έμπρακτη συγνώμη της Γερμανίας, θα είναι πέραν των άλλων και ένα ουσιαστικό, ένα ηχηρό μήνυμα σεβασμού της διεθνούς νομιμότητας, κάτι που στις μέρες μας, με τις τουρκικές προκλήσεις, αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία.

 

 

 

Αισχρό το χριστουγεννιάτικο διαφημιστικό σποτάκι μεγάλης εταιρείας παιχνιδιών. Πατέρας ναυτικός, που βρίσκεται μακριά από την οικογένειά του, μιλάει με τον γιο του στο τηλέφωνο. Ο μικρός δε λέει πόσο του λείπει, ειδικά αυτές τις μέρες, αλλά τον ρωτάει τι δώρο του έχει πάρει...  Και ο καλός πατέρας τού απαριθμεί πόσα πολλά παιχνίδια τού έχει αγοράσει… Εξαγορά συναισθημάτων. Θυσία τα συναισθήματα και η ανθρώπινη παρουσία σε μιά οικονομιστική αντίληψη.

Τονίζουμε την αγοραστική μας δεινότητα, για να κρύψουμε τις ατέλειές μας στην άσκηση των γονεικών μας καθηκόντων. Πολύ συχνά, ειδικά στις μέρες των γιορτών, κυριευόμαστε από το καταναλωτικό «σύνδρομο». Δεν δίνουμε σημασία στις συναισθηματικές ανάγκες των μελών της οικογένειάς μας και έτσι η οικογενειακή ατμόσφαιρα των γιορτών χάνεται.  Σε ολοένα και  περισσότερα σπίτια δεν ακούγονται χαρούμενες παιδικές φωνές, ούτε μυρίζουν από το άρωμα των γιορτινών γλυκισμάτων. Όλα έτοιμα και όλα αγορασμένα. Όλα “fast food”. Και αφήνουμε να χάνονται οι ευκαιρίες να απολαύσουμε στιγμές χαράς με τα παιδιά μας, να τα ακούσουμε, να κάνουμε πράγματα μαζί. Βγάζουμε selfies  στο κάθε κατάστημα που πάμε, με τα ψώνια στα χέρια κι ένα ψεύτικο χαμόγελο ευτυχίας.

Δείχνουμε  «ευτυχισμένοι» επειδή αγοράζουμε πράγματα για μας και για τα παιδιά μας, δίνοντάς τους το δικαίωμα να ταυτίζουν την αγάπη μας προς αυτά με την αξία και την ποσότητα των δώρων που τους αγοράζουμε. Τα παιδιά όμως θέλουν πατέρα και μάνα, δε θέλουν «Άη- Βασίλη», ούτε γονείς «super market»! Φτάσανε να κοιτάνε τους παππούδες και τις γιαγιάδες «στα χέρια»-όχι για αγκαλιές!  Έτσι τα μαθαίνουμε, έτσι τα μεγαλώνουμε και μετά αναρωτιόμαστε γιατί οι νέοι μας έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. Αν καταλάβουν τι ζημιά τούς κάνουμε θα μας «απαντήσουνε» με τον τρόπο που μόνο οι έφηβοι ξέρουν. Και τότε θα μιλάμε για νέους «μπαχαλάκηδες» και αντιδραστικούς. Για νέους χωρίς οράματα και αξίες. Κι ‘μεις θα γράφουμε ανυποψίαστα άρθρα και θα εκφωνούμε σαπισμένα λογίδρια, για να  ρίξουμε τις ευθύνες πάνω τους...

Πρόδρομος Πολύβιος - Φιλόλογος

Το τρένο ως μέσο μαζικής μεταφοράς ενώνει τόπους και ανθρώπους. Αυτό όμως δεν φαίνεται να ισχύει στην περιοχή μας. Τα όσα διαβάσαμε ότι διημείφθησαν στη συγκέντρωση της Κυριακής κατοίκων και τοπικών παραγόντων, στον Καστελλόκαμπο, για το ζήτημα της υπογειοποίησης του τρένου, δείχνουν ότι ως τοπική κοινωνία δεν γνωρίζουμε και δεν έχουμε αποφασίσει τι θέλουμε σχετικά με τη διέλευση του τρένου από την περιοχή μας. Αυτό αυτομάτως μας στερεί τη δυνατότητα διεκδίκησης συγκεκριμένων πραγμάτων.

Για μία ακόμα φορά η πόλη μας και η περιοχή μας γενικότερα, δείχνει την αδυναμία της να συνεννοηθεί και να  συνεργαστεί. Κι αυτό αποτελεί πλήγμα για τον τόπο μας που όφειλε με ενωμένες τις δυνάμεις του να εμφανίζει συμπαγές διεκδικητικό μέτωπο για όλα τα ανοιχτά ζητήματά του. Πώς περιμένουμε να μας πάρει στα σοβαρά η κεντρική διοίκηση όταν δεν ξέρουμε τι θέλουμε για την πόλη μας; Αν δεν αντιληφθούμε ότι πρέπει ενωμένοι να προβάλουμε και να διεκδικούμε τα θέματά μας δεν θα καταφέρουμε να κάνουμε τίποτα και πολύ περισσότερο να επιλύσουμε κανένα ζήτημα και φυσικά να κάνουμε βήματα προόδου. Αν δεν πετύχουμε τη συνεννόηση και την ομοφωνία το τρένο θα περάσει και η περιοχή μας δεν θα έχει επιβιβαστεί σε αυτό.

Ή ακόμα χειρότερα άλλοι θα αποφασίσουν για το τι θα γίνει στο σπίτι μας. Μην ξεχνάμε δε ότι οι όποιες αποφάσεις λαμβάνονται σήμερα διαμορφώνουν το αύριο των παιδιών  μας. Επομένως δεν έχουμε την πολυτέλεια της ολιγωρίας, της αδιαφορίας ή της υιοθέτησης μικροπολιτικών τακτικών. Έχουμε ευθύνες τις οποίες πρέπει όλοι να αναλάβουμε και να πράξουμε το δέοντα.

Η Δημοτική Αρχή με τη συνδρομή όλων των δημοτικών παρατάξεων θα πρέπει να πάρει πρωτοβουλία και να φέρει σε κοινό τραπέζι όλους τους εμπλεκόμενους. Έτσι στο πλαίσιο ενός οργανωμένου διαλόγου η πόλη να αποφασίσει τι θέλει και ακολούθως μέσω μιας ομάδας αντιπροσώπων να χτυπήσει την πόρτα της κεντρικής διοίκησης και να διεκδικήσει την ικανοποίηση του αιτήματος της πόλης.

* Η Ασπασία Ρηγοπούλου είναι γιατρός στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Πάτρας και διδάκτορας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE