Η Ελλάδα δεν μπορεί από μόνη της να αναχαιτίσει τις στρατιές των εξαθλιωμένων μεταναστών και προσφύγων που περνούν από τα ανατολικά -χερσαία και θαλάσσια- σύνορά μας. 

Η χώρα μας θα πρέπει να πείσει τους Ευρωπαίους εταίρους ότι: 1) η παράνομη μετανάστευση αποτελεί κοινό πρόβλημα των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) και συνεπώς χρειάζεται κοινή και ριζική αντιμετώπιση, 2) απαιτείται συνέπεια στην τήρηση των συλλογικών συμφωνιών από όλες, ανεξαιρέτως, τις χώρες που έχουν συνυπογράψει, 3) η Τουρκία θα πρέπει να σεβαστεί το Διεθνές Δίκαιο και τη συμφωνία που συνυπέγραψε το 2001 για την επανεισδοχή μη νόμιμων μεταναστών και 4) να ενισχυθεί -με προσωπικό και μέσα- η Ευρωπαϊκή Ακτοφυλακή (Frontex). 

Μεταξύ των προτάσεων που πρέπει άμεσα να υιοθετηθούν από τα κράτη-μέλη της ΕΕ είναι: 1) Η διακοπή των κοινοτικών ενισχύσεων προς τις χώρες προέλευσης που δε θα επιδείξουν πνεύμα συνεργασίας στη δίωξη των δικτύων που διακινούν λαθρομετανάστες. 2) Η ενίσχυση των ελέγχων. 3) Η στενότερη συνεργασία στο ζήτημα της θεώρησης των διαβατηρίων. 4) Η αύξηση της κοινοτικής βοήθειας προς τα κράτη του μεσογειακού νότου. 

Τα κράτη-μέλη της ΕΕ πρέπει να επιδείξουν πνεύμα συνεργασίας προκειμένου να ληφθούν άμεσα μέτρα: 1) Ενημέρωσης των ευρωπαίων πολιτών σε ζητήματα μετανάστευσης. 2) Περιθωριοποίησης των φαινομένων ξενοφοβίας και ρατσισμού. 3) Ενημέρωσης των παραγωγικών φορέων για τη διευκόλυνση της πρόσβασης των νόμιμων μεταναστών στην απασχόληση. 4) Ενημέρωσης των νόμιμων μεταναστών σε ζητήματα εργασίας, εκπαίδευσης, υγείας και κοινωνικής ένταξης. 5) Εκπαίδευσής τους και στοιχειώδους εκμάθησης της γλώσσας των κρατών υποδοχής. 6) Υγειονομικής περίθαλψης των νόμιμων μεταναστών. 7) Εξέτασής τους για τυχών μεταφορά μολυσματικών ασθενειών και επιδημιών. 8) Επίλυσης του στεγαστικού προβλήματος των νόμιμων μεταναστών και διευκόλυνσής τους στην απόκτηση στέγης. 9) Πάταξης των κυκλωμάτων παράνομης διακίνησης μεταναστών. 10) Θωράκισης των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ. 11) Επαναπροώθησης των παράνομων μεταναστών στις χώρες καταγωγής  τους. 

Μόνο η ταυτόχρονη εφαρμογή του συνόλου των παραπάνω προτάσεων θα μπορούσε να αποτελέσει πειστική απάντηση στη σημερινή μεταναστευτική κρίση._

 

Μαρία Καραμεσίνη*

   
Αναμφίβολα, η πρόσφατα εκλεγμένη κυβέρνηση της Ν.Δ. αποφάσισε να αξιοποιήσει τη νωπή λαϊκή εντολή για να επιβάλει χωρίς αντιστάσεις την πολιτική της σε όλους τους τομείς προτεραιότητάς της. Οι εργασιακές σχέσεις είναι μεταξύ αυτών, εφόσον η συγκράτηση των μισθών και η συμπίεση του εργατικού κόστους αποτελούν, μαζί με τη χαμηλή φορολογία, ακρογωνιαίο λίθο του πολιτικού της σχεδίου για την ανάπτυξη της χώρας.

Με τις διατάξεις του αναπτυξιακού πολυνομοσχεδίου για τα εργασιακά θέματα, φαίνεται να επιστρέφει στις εκκρεμότητες του δεύτερου μνημονίου που έμεινε ανολοκλήρωτο. Λόγω των πρόωρων εκλογών του Ιανουαρίου 2015 που έφεραν τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου δεν πρόλαβε να υλοποιήσει και μεταβίβασε στον ΣΥΡΙΖΑ τη μνημονιακή δέσμευση για αλλαγή του θεσμικού πλαισίου των εργασιακών σχέσεων, της συνδικαλιστικής δράσης και της λειτουργίας των συνδικάτων.

Η αλλαγή που αυτή προετοίμαζε από κοινού με την τρόικα και τον ΣΕΒ θα κατοχύρωνε τα «κεκτημένα» των δύο μνημονίων ως προς την πλήρη περιθωριοποίηση των κλαδικών συμβάσεων και των συλλογικών διαπραγματεύσεων, προσθέτοντας και νέα μέτρα, τα οποία στη συνέχεια οι κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ αναγκάστηκαν να διαπραγματευτούν με τους θεσμούς, ιδίως το ΔΝΤ.

Οι κυβερνήσεις του ΣΥΡΙΖΑ κατόρθωσαν τελικά να αποτρέψουν με ελάχιστες αβαρίες τα εξυφαινόμενα σχέδια (νομιμοποίηση λοκάουτ, περιορισμός προσφυγής των συνδικάτων στη διαιτησία και του δικαιώματος απεργίας) αλλά δεν μπόρεσαν να καταργήσουν τις μνημονιακές ανατροπές στις συλλογικές συμβάσεις που οδήγησαν στη δραματική μείωση της διαπραγματευτικής ικανότητας των συνδικάτων του ιδιωτικού τομέα και του ποσοστού κάλυψης των μισθωτών από συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Εντέλει, η αδυναμία συλλογικής διαπραγμάτευσης, μαζί με τα γνωστά δεινά της κομματικοποίησης, της γραφειοκρατικοποίησης και των εσωτερικών διαιρέσεων και συγκρούσεων, οδήγησε το συνδικαλιστικό κίνημα σε πλήρη αδράνεια και τα συνδικάτα σε τεράστια απώλεια κύρους.

Προπαντός, όμως, η τελευταία κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έβαλε τη σφραγίδα της στις αλλαγές της μεταμνημονιακής περιόδου στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν του σχεδίου της κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου, του ΣΕΒ και της τρόικας επί δεύτερου μνημονίου. Επανατοποθετώντας τις κλαδικές συμβάσεις στην καρδιά του συστήματος συλλογικών διαπραγματεύσεων και ρύθμισης των όρων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έδωσε ταυτόχρονα το φιλί της ζωής στα συνδικάτα, δίνοντάς τους πίσω το πεδίο δράσης που είχαν χάσει με τα μνημόνια, ενώ με την επαναφορά της επεκτασιμότητας βελτίωσε τους μισθούς και τους λοιπούς όρους εργασίας χιλιάδων εργαζομένων.

Επιστρέφοντας στη μνημονιακή λογική, το αναπτυξιακό πολυνομοσχέδιο θέτει ξανά στο στόχαστρο τις εθνικές κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας, βάζοντας εμπόδια στη σύναψη και στην εμβέλειά τους με τέσσερις διακριτές επεμβάσεις.

Πρώτον, εισάγει εξαιρέσεις από το πεδίο κάλυψής τους για εν δυνάμει χιλιάδες επιχειρήσεις με οικονομικά προβλήματα και με αδιευκρίνιστες προϋποθέσεις που θα ορίσει με υπουργική απόφαση ο υπ. Εργασίας. Οι εξαιρέσεις είναι τυπικά δυνητικές για τους κοινωνικούς ανταγωνιστές, εφόσον είναι μεν στη διακριτική ευχέρεια των τελευταίων να τις εισαγάγουν στην κλαδική σύμβαση, αλλά όταν δεν υπάρχει τέτοια πρόβλεψη αυτές μπορεί να επιβληθούν αυτοδίκαια μέσω επιχειρησιακών.

Δεύτερον, το πολυνομοσχέδιο νομιμοποιεί τις προς τα κάτω παρεκκλίσεις τοπικών κλαδικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας από τους όρους των αντίστοιχων εθνικών κλαδικών, σε πλήρη αντίθεση με τα διεθνώς ισχύοντα.

Τρίτον, δυσκολεύει τόσο πολύ την επέκταση των εθνικών κλαδικών συμβάσεων και προβλέπει τέτοιες εξαιρέσεις από την εφαρμογή της, που στην πράξη υπονομεύει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις σε αυτό το επίπεδο, με το να παρέχει αντικίνητρα στους εργοδότες να συμμετέχουν στις εργοδοτικές οργανώσεις.

Τέταρτον, τυπικά μεν διατηρεί, αλλά στην πράξη καταργεί τη δυνατότητα μονομερούς προσφυγής στη διαιτησία των συνδικαλιστικών οργανώσεων του ιδιωτικού τομέα. Ακυρώνει δηλαδή ένα μέσο πίεσης των συνδικάτων για τη σύναψη συλλογικών συμβάσεων, δίνοντας κίνητρα στις εργοδοτικές οργανώσεις να μην προσέρχονται ή να είναι αδιάλλακτες στις διαπραγματεύσεις.

Οι παραπάνω επεμβάσεις δεν ακυρώνουν μόνο το έργο της προηγούμενης κυβέρνησης στο πεδίο των συλλογικών εργασιακών σχέσεων. Πλήττουν ευθέως τον ίδιο τον θεσμό των συλλογικών διαπραγματεύσεων και απειλούν τα συνδικάτα του ιδιωτικού τομέα με πλήρη αφανισμό. Αγνοώ εάν και κατά πόσο αυτό αποτελεί συνείδηση των ίδιων των συνδικάτων και εάν αυτή η συνείδηση θα μπορούσε να τα οδηγήσει στη συγκρότηση κοινού μετώπου.

Αναμφίβολα, όμως, οι απεργιακές κινητοποιήσεις με αφορμή το αναπτυξιακό πολυνομοσχέδιο έρχονται σε μια κρίσιμη στιγμή όπου η θανάσιμη απειλή που αυτό αντιπροσωπεύει για το συνδικαλιστικό κίνημα μπορεί δυνητικά να καταστεί η αφετηρία για την αντιμετώπιση της μεγάλης πρόκλησης της ανασυγκρότησής του στη βάση της γνήσιας εκπροσώπησης και προώθησης των συμφερόντων των εργαζομένων της χώρας.

* καθηγήτριας Οικονομικών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, τέως προέδρου και διοικήτριας ΟΑΕΔ

www.efsyn.gr

 

«Ο Δήμαρχος αναφέρθηκε και στο σχέδιο που έχει η Δημοτική Αρχή για το Γραμμικό Πάρκο πάνω από την γραμμή της υπόγειας χάραξης του τρένου…», αναφέρει χθεσινό ρεπορτάζ των εφημερίδων.   Πρόκειται για τον ίδιο Δήμαρχο που για χρόνια και σαν αντιπολίτευση (από το 2006 περίπου)  και σαν δημοτική αρχή, διατυμπάνιζε (και ψήφιζε) πως το σχέδιο που είχε ήταν αδιαπραγμάτευτο και ήταν η περιμετρική διέλευση του τρένου έξω από την Πάτρα.   Πρόκειται για τον ίδιο Δήμαρχο που το 2009 δεν ψήφιζε και κατήγγειλε (και γι’ αυτό το λόγο) το Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο, (αποτέλεσμα επίπονης και επίμονης προσπάθειας των Δημοτικών Αρχών Καράβολα και Φούρα, με τη συμμετοχή όλων των φορέων της πόλης). Εκείνο το ΓΠΣ που έγινε νόμος του κράτους και πήρε ΦΕΚ το 2011 και προέβλεπε με αναλυτικό τρόπο αποτυπωμένο ως προς τις χρήσεις, Γραμμικό Πάρκο και Υπογειοποίηση του τρένου από την είσοδο της πόλης. Κάτι που δεν έπαυσε ποτέ να ισχύει τυπικά και νομικά.   Πρόκειται για τον ίδιο Δήμαρχο  που όταν ανέλαβε ορκίστηκε να προασπίσει το ΓΠΣ και η πρώτη του κίνηση ήταν να το καταπατήσει. Αν πίστευε πως ήταν σε λάθος κατεύθυνση είχε υποχρέωση να το θέσει στο λαό σαν θέμα και να το αναθεωρήσει. Δεν το έκανε! Αν ειλικρινά είχε αλλάξει πολιτική και σχεδιασμό ήταν υποχρεωμένος να αναθεωρήσει το ΓΠΣ και να επεκτείνει την υπογειοποίηση στα νέα όρια της πόλης. Δεν το έκανε και δεν το έχει κάνει μέχρι σήμερα. Αντίθετα αφού για μια δεκαετία αντιμετώπισε το θέμα σαν ευκαιρία για να αναδείξει την ταξική του αντίθεση με τους πάντες, όταν βρέθηκε σε αδιέξοδο παρουσίασε την Υπογειοποίηση και το Γραμμικό Πάρκο σαν δική του πρωτοπόρα ιδέα και σχέδιο. 

   «Για άλλη μία φορά η Πάτρα καλείται να “πληρώσει” την έλλειψη συνέχειας στον Δήμο και της … «κατά περίπτωση και κατά κομματική προέλευση»  διαχείρισης των μικρών και μεγάλων ζητημάτων που βρίσκονται σε εκκρεμότητα.  Όλα τα παραπάνω βέβαια δεν μειώνουν τις κορυφαίες και καταλυτικές ευθύνες του κράτους και των κυβερνήσεων. Οφείλουμε να μην τους δώσουμε άφεση, ιδίως τη στιγμή που  ακολούθησαν και αυτοί, το δρόμο της καταπάτησης των κανόνων, των υποσχέσεων και των νόμων που οι ίδιοι θεσμοθέτησαν και υπέγραψαν.   Δεν γνωρίζουμε πόσο «φαραωνικό» ή μη, είναι το έργο της υπογειοποίησης, (κατά τον υπουργό Υποδομών & Μεταφορών κ. Κ. Καραμανλή), αλλά απέναντι σε ένα κράτος που αδιαφορεί για τα συμφέροντα της πόλης και των κατοίκων της, σίγουρα υπήρξε «φαραωνική» η ζημιά από την επιδερμική αντιμετώπιση του θέματος από Δημοτικές Αρχές οι οποίες διαδέχθηκαν τις Δημοτικές Αρχές Α. Καράβολα και Α. Φούρα, που επί ημερών τους ενέκριναν και ψήφισαν τον παραπάνω αναφερόμενο Γενικό Πολεοδομικό Σχεδιασμό, ο οποίος προβλέπει-προκρίνει, την υπογειοποιημένη σιδηροδρομική γραμμή.   

Το υπενθυμίζω διότι μετά το 2010, οι δημοτικές αρχές, κινήθηκαν στο πλαίσιο της λογικής του «ναι μεν αλλά», δίνοντας “πατήματα”, χρόνο και άλλοθι στην κεντρική εξουσία για να λειτουργεί αναποτελεσματικά ως προς την πόλη και το μέλλον της.   Επίσης αξιοπρόσεκτη είναι και η αμέλεια (ή σκόπιμη αδιαφορία;) του κ. Πελετίδη να ελέγξει, ως όφειλε και είχε δικαίωμα, το αληθές των ανακοινώσεων και δεσμεύσεων της προηγούμενης Κυβέρνησης, ιδιαίτερα της εξασφάλισης των χρηματοδοτήσεων, προκειμένου σήμερα να μην είμαστε σε ρόλο απλού «θεατή» ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Κάθε θέμα της πόλης, εν προκειμένω της υπογειοποίησης του τρένου, δεν μπορεί να ερμηνεύεται με αφετηρία τις ιδεολογικές αντιλήψεις κάθε πλευράς ή της πολιτικές σκοπιμότητες.     Έστω και τώρα όμως και παρόλα τα λάθη και τις παραλήψεις, η περίσταση απαιτεί από όλους μας να βρεθούμε στην κοινή γραμμή που εξυπηρετεί το συμφέρον όλων των Πατρινών και των επόμενων γενεών. Υπερασπιζόμενοι το όπλο που έχει η πόλη στα χέρια της, το ψηφισμένο Γ.Π.Σ., που αποτελεί όχι μόνο ειλημμένη απόφαση της, αλλά πρωτίστως  δέσμευση του κράτους αφού το ίδιο το έχει υπογράψει». 

 

 

 

Τον Απρίλιο του 2009, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, είχε υιοθετήσει ψήφισμα σχετικά με την Ευρωπαϊκή συνείδηση και τον Ολοκληρωτισμό. Στο ψήφισμα αυτό γινόταν μία προσπάθεια ταύτισης της κομμουνιστικής με τη ναζιστική ιδεολογία.

Τότε, όλοι οι Έλληνες Ευρωβουλευτές είτε είχαν ψηφίσει κατά (οι Ευρωβουλευτές προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ), είτε αποχή, (οι δέκα Ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας μεταξύ αυτών ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης και ο σημερινός Έλληνας υποψήφιος για την Αντιπροεδρεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μαργαρίτης Σχοινάς). Αν και είχε γίνει γνωστό τόσο το περιεχόμενο του ψηφίσματος, όσο και η στάση των Ευρωβουλευτών, δεν υπήρχαν ανάλογες αντιδράσεις, θεωρώντας μάλλον αυτονόητη τη θέση τους να μην το στηρίξουν.

Την περασμένη εβδομάδα όμως και με αφορμή την 80η επέτειο από την έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, εγκρίθηκε το ψήφισμα σχετικά με τη σημασία της ευρωπαϊκής μνήμης για το μέλλον της Ευρώπης. Αν το ψήφισμα αυτό περιοριζόταν στην καταδίκη όλων των ολοκληρωτικών καθεστώτων και των εγκλημάτων που έχουν διαπράξει κατά της ανθρωπότητας, θα έχει την αυτονόητη υποστήριξή μου, όπως έχει συμβεί και σε ανάλογες περιπτώσεις στο παρελθόν. Προχωρούσε όμως ξανά όχι μόνο στην πλήρη ταύτιση κομμουνισμού και ναζισμού, αλλά και ένα βήμα παρακάτω, στην αλλοίωση της ιστορικής μνήμης. Υποστήριζε πως «ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, ο πιο καταστροφικός πόλεμος στην ιστορία της ανθρωπότητας, ξεκίνησε ως άμεσο αποτέλεσμα της διαβόητης Συνθήκης μη επιθέσεως της 23ης Αυγούστου 1939 μεταξύ Ναζί και Σοβιετικών, γνωστής επίσης ως σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ».

Η α λα κάρτ παρουσίαση των ιστορικών γεγονότων και η ιδεολογική χρήση της ιστορίας, ανοίγει νέες πληγές αντί να κλείνει με ένα δίκαιο και αντικειμενικό τρόπο τις παλαιότερες. Ξέχασαν οι συγγραφείς του συγκεκριμένου ψηφίσματος ότι πρίν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρξε Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος και ότι η γερμανική επιθετικότητα είχε εκδηλωθεί από τη συμφωνία του Μονάχου (Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία) και τον διαμελισμό της τότε Τσεχοσλοβακίας καθώς και την υποχρεωτική προσάρτηση της Αυστρίας. Προφανώς η συνθήκη Μολότωφ-Ρίμπεντροπ έπαιξε ρόλο αλλά δεν μπορούμε να επιρρίπτουμε αποκλειστικά την ευθύνη σε μία καταδικαστέα συμφωνία που υπογράφηκε λιγότερο από 10 μέρες πριν την έναρξη του πολέμου.

Οι ιδεολογικές όμως ρίζες του ναζισμού, του φυλετικού ρατσισμού, του μίσους προς το διαφορετικό και του αντισημιτισμού, με κορύφωση το Ολοκαύτωμα, δεν μπορούν να συγκριθούν με τίποτα. Ο ναζιστής σπρώχνεται από την ιδεολογία του στο έγκλημα.

Oποιαδήποτε συσκότιση της φύσης αυτής της ιδεολογίας, εξισώνοντάς την με άλλες, κάτω από την ομπρέλα του ολοκληρωτισμού, είναι μία νέα, επικίνδυνη τάση.

Η δουλειά του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου είναι να αντιμετωπίσει τα προβλήματα των ευρωπαϊκών λαών και όχι να γράψει την ιστορία τους. Ας αφήσουμε αυτή την εργασία στους ειδικούς, που με ψυχραιμία, θα εκτιμήσουν όλα τα γεγονότα.

Η ευρωπαϊκή μνήμη έχει αξία για το μέλλον της Ευρώπης όταν δεν γίνεται επιλεκτική.

 

Ανδρουλάκης Νίκος

Ευρωβουλευτης, Μέλος της Ομάδας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Η Δημοτική Παράταξη "Σπιράλ" τοποθετείται απέναντι στον "ανεπιθύμητο" πρέβη

Για δεύτερη φορά μέσα σε λίγους μήνες η Πάτρα πρωταγωνίστησε σε ένα σόου αγένειας και αναξιοπρέπειας, με την δημοσιότητα που δόθηκε στο ότι «ο Αμερικανός πρέσβης είναι ανεπιθύμητος στην πόλη». Ασχέτως ιδιότητας και καταγωγής, πρόκειται για έναν αξιωματούχο δημοκρατικής χώρας που επισκέπτεται την περιοχή μας και η στάση της πόλης απαιτεί προσοχή. Ο Δήμος Πατρέων δεν φρόντισε να εκπροσωπήσει τους δημότες του, που στην πλειοψηφία τους είναι και φιλόξενοι και ευγενείς, με μια ξεκάθαρη τοποθέτηση.

Με αφορμή αυτή την επίσκεψη του Αμερικανού πρέσβη Τζέφρι Πάιατ στην Πάτρα, λοιπόν, το σπιράλ θέτει το εύλογο ερώτημα: «Τι θέλει η πόλη και οι δημότες της; Θέλουν τα πανό και τα μεγάφωνα να λένε: «gohome», «ανεπιθύμητοι» και άλλα αντίστοιχα ή θέλουν αξιοπρέπεια, πολιτισμό και πνεύμα φιλοξενίας (που άλλωστε μας χαρακτηρίζει ως λαό); Και φυσικά το ερώτημα έχει να κάνει με οποιονδήποτε επισκέπτη, θεσμό ή διοργάνωση, που άμεσα ή έμμεσα γίνεται αποδέκτης της συμπεριφοράς που επιδεικνύει η πόλη (θεσμικά και μη).

Δεν χρειάζεται να θυμίσουμε στη Δημοτική Αρχή της πόλης πως εκλέχτηκε για να εκπροσωπεί και να εκφράζει το σύνολο των Δημοτών της Πάτρας. Ούτε χρειάζεται να διευκρινίσουμε πως μειοψηφικές (ή κομματικές) αντιλήψεις δεν μπορούν να επιβάλλονται σαν θέσεις μιας ολόκληρης πόλης. Αναγκαζόμαστε, όμως, να εκφράσουμε δημόσια την αντίθεσή μας σε τέτοιες πρακτικές. Ειδικά όταν αυτές επαναλαμβάνονται.

Παράλληλα με το πολιτικό θέμα, θέλουμε να θίξουμε και θέματα καθημερινότητας και εικόνας πόλης, όπως η ανάρτηση πανό σε δημόσιους χώρους, η αφισορύπανση και η ηχορύπανση που προξενήθηκαν, προκειμένου να διατρανωθεί το περιβόητο «ανεπιθύμητος». Και με την ευκαιρία να σημειώσουμε πως αφιλόξενο Δήμο αντιμετώπισαν και οι αποστολές των Παράκτιων Μεσογειακών Αγώνων που φιλοξενήθηκαν πρόσφατα στην Πάτρα.

Ευχόμαστε να μη χρειαστεί να επανέλθουμε στο θέμα.

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE