Του Δημήτρη Ζαζιά

Ο καθένας φρίττει και αγανακτεί με ό,τι τον φοβίζει. Μια στρατιά δημοσιογράφων και σχολιαστών που στηρίζουν την κυβέρνηση έφριξαν με το #ΜετάΘαΛογαριαστούμε. Αποφάσισαν να παραστήσουν τα θύματα μιας «απειλής». Ξέχασαν ότι ήταν υποστηρικτές της διάλυσης της Δημόσιας Υγείας και του γκρεμίσματος των μισών τουλάχιστον δημόσιων νοσοκομείων. Ξέχασαν δηλαδή ότι οι ίδιοι συνιστούσαν απειλή για το κοινωνικό σύνολο. Και από την άλλη μεριά, μια άλλη στρατιά δημοσιογράφων και σχολιαστών περιμένουν μακάβρια μικροπολιτικά οφέλη.

Το παιχνίδι και των μεν και των δε για το ποιο κόμμα εξουσίας θα έρθει σε καλύτερη θέση, δεν μας αφορά.

Γιατρούς, νοσηλευτές, τεχνικό και διοικητικό προσωπικό, όλους τους εργαζόμενους στην υγεία, ανεξαρτήτως πεποιθήσεων, σήμερα τους αφορά ένα και μόνο πράγμα: Να σωθούν ζωές.

Σε αντίθεση με όσους, από θέσεις σημερινής, χθεσινής ή αυριανής εξουσίας σφάζονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αγανακτώντας ο ένας με τον άλλον, εμείς αγανακτούμε με πιο απλά πράγματα: Τις μάσκες που λείπουν, το προσωπικό που δεν υπάρχει, τις κλίνες που αυξάνονται με ρυθμό χελώνας, τον διπλασιασμό της αποζημίωσης των κλινικαρχών, τις μπίζνες που εξακολουθούν να γίνονται στα πρόθυρα της μεγαλύτερης υγειονομικής μάχης που έδωσε ποτέ η σύγχρονη Ελλάδα.

Στην κλινική μου, στην Παθολογική κλινική υποδοχής ύποπτων covid 19 του ΠΓΝΠατρών, εφτά γιατροί είναι ήδη θετικοί στον ιό. Για όποιον έχει την παραμικρή ιδέα από την κατάσταση στη Δημόσια Νοσοκομεία, εφτά γιατροί σε μία μόνο κλινική, εκτός μάχης, πριν καν ξεκινήσει ο σκληρός πόλεμος, είναι εφιαλτικό νούμερο.

Γιατροί, νοσηλευτές και όλο το υγειονομικό προσωπικό πασχίζουν να στήσουν τη Δημόσια Υγεία στα πόδια της στο και πέντε μιας μεγάλης αναμέτρησης. Μιας αναμέτρησης που τσάκισε υγειονομικά συστήματα δύο και τρεις και τέσσερις φορές ισχυρότερα από το επί χρόνια κατακρεουργούμενο δικό μας Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Φωνάζουμε λοιπόν μια απλή αλήθεια που επιμελώς κουκουλώνεται κάτω από μια κακόγουστη πολιτική αντιπαράθεση πολιτικών και ανθρώπων που έχουν αν όχι τις ίδιες, τουλάχιστον παρόμοιες ευθύνες για το σημερινό χάλι: Η Δημόσια Υγεία δεν μπορεί να σωθεί αν δεν κάνουμε το λογαριασμό με τις πολιτικές που οδήγησαν στη δραματική της υποστελέχωση σε εξοπλισμό, προσωπικό και δυνατότητες.

Ναι, για να σωθεί η Δημόσια Υγεία, πρέπει να λογαριαστούμε με όσους την κατέστρεψαν.

Λείπουν οκτώ χιλιάδες γιατροί από το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Πρόκειται για κενές οργανικές θέσεις. Μειώθηκε κατά 25% το προσωπικό των Δημόσιων Νοσοκομείων κατά τα μνημονιακά χρόνια. Κλινικές με 30 νοσηλευτές τώρα λειτουργούν με 20 ή και 15. Αλλά οι ανάγκες είναι μεγαλύτερες.

Ο στρατός που θα δώσει την υγειονομική μάχη, έστω και υποστελεχωμένος, έστω και χωρίς όπλα, είναι στις επάλξεις.

Οι στρατηγοί που επί χρόνια αφόπλιζαν τον στρατό, δεν έχουν ευθύνη;

Δεν πρέπει, έστω ΜΕΤΑ, να λογοδοτήσουν για την κατάσταση που οι ίδιοι δημιούργησαν, παρέδωσαν, παρέλαβαν, διατήρησαν, ξαναπαρέδωσαν και ξαναπαρέλαβαν;

Και δεν πρέπει ΤΩΡΑ, ή για την ακρίβεια ΧΘΕΣ, να κόψουν το κεφάλι τους και να καλύψουν ό,τι καλύπτεται, να σώσουν ό,τι σώζεται;

Είναι κατανοητό ότι η λέξη ευθύνη προκαλεί αλλεργία – εκτός αν πρόκειται για “ατομική ευθύνη”, αλλά με τη Δημόσια Υγεία, με τη ζωή των ανθρώπων δεν παίζουμε. Γιατροί και νοσηλευτές νιώθουμε τους ώμους να λυγίζουν από την ευθύνη μπροστά σε μια μάχη που μας υπερβαίνει. Και ικετεύουμε την τύχη να μην μας φέρει στο σημείο να αποφασίζουμε ποιος θα μπει σε εντατική και ποιος όχι, γιατί δεν θα φτάνουν τα κρεβάτια και ο εξοπλισμός.

Καταλάβατε ποιο είναι το πρόβλημα; Ότι το να μην φτάσουμε ως εκεί εξαρτάται μόνο από την τύχη και τα μέτρα περιορισμού της διάδοσης. Όχι από τη δυνατότητα του Συστήματος Υγείας.

Άνθρωποι που με τις υπογραφές τους σε προϋπολογισμούς, μνημόνια και πρωτογενή πλεονάσματα έκοβαν κλίνες, προσωπικό, εξοπλισμό και έκλειναν νοσοκομεία, αντιλαμβάνονται την ευθύνη τους; Ή παριστάνουν τους πολέμαρχους ενός στρατού που νωρίτερα έκαναν τα πάντα για να τον διαλύσουν;

Όσο για την απειλή που κρύβει το #ΜετάΘαΛογαριαστούμε;

Τελειώνοντας μια εφημερία στο κουβούκλιο υποδοχής covid-19 κρουσμάτων διαβάζω τον καγχασμό του δημοσιογράφου Πάσχου Μανδραβέλη: «Με ποιους θα λογαριαστείτε βρε κακομοίρηδες;» αναρωτιέται ο ομοτράπεζος της εξουσίας.

Αν απευθύνεται σε εμάς, έχει δίκιο. Οι γιατροί και νοσηλευτές οι οποίοι δεν θα αποκτήσουν ποτέ ούτε το ένα χιλιοστό της δύναμης του δημοσιογράφου που αντί να ελέγχει την εξουσία έχει γίνει ένα με αυτή, φαντάζουν πράγματι, στα μάτια του, κακομοίρηδες.

Σε μισθό, σε ωράρια, σε δικαιώματα, σε φωνή και σε δύναμη.

Δεν είναι όμως κακομοίρηδες σε αξιοπρέπεια. Δεν κάνουν πολιτική με τον θάνατο, ούτε ως αντιπολίτευση προσδοκώντας κέρδη, ούτε ως κυβέρνηση ξορκίζοντας τις ζημιές. Θα απειλήσουν οι κακομοίρηδες την παντοδύναμη εξουσία;

Αν απευθύνεται στο ανταγωνιστικό κόμμα από αυτό που υποστηρίζει, ας γίνει σαφές ότι οι υγειονομικοί δεν θέλουμε να λογαριαστούμε στις κάλπες. Δεν μας αφορά το μικροπολιτικό παιχνίδι για μια καρέκλα εξουσίας.

Πρέπει όμως μετά να λογαριαστούμε με την υποκρισία; Όσων πριν λίγους μήνες καθύβριζαν τους υγειονομικούς και το δημόσιο σύστημα υγείας και τώρα κάνουν επικοινωνιακά παιχνίδια;

Πρέπει μετά να λογαριαστούμε ώστε το Δημόσιο να μην γίνει Ιδιωτικό; Στις ΗΠΑ η νοσηλεία για COVID 19 κοστίζει 35.000 δολάρια. Εκεί μας πήγαιναν, αυτό ήταν το πρότυπο τους. Διχάζουμε το λαό αν πούμε ότι πρέπει να τους το επιτρέψουμε;

Πρέπει μετά να λογαριαστούμε με όσους συνεχίζουν και ψηφίζουν, ακόμα και τώρα, προκλητικά δώρα στην ιδιωτική υγεία;

Πρέπει να λογαριαστούμε με τις πολιτικές που επί χρόνια δεν έκαναν διορισμούς στο ΕΣΥ, άφηναν απλήρωτες εφημερίες, έκοβαν μισθούς και έδιωξαν το καλύτερο ιατρικό δυναμικό στο εξωτερικό;

Πρέπει μετά να λογαριαστούμε αν θα συνεχίσει η υποχρηματοδότηση χάριν των πλεονασμάτων – το 2017 έφτασε σε αρνητικό ρεκόρ – στο ΕΣΥ;

Πρέπει μετά να λογαριαστούμε με τις πολιτικές που έχουν ξεριζώσει οποιαδήποτε εγχώρια παραγωγή φαρμακευτικού υλικού ή θα περιμένουμε την κ. Μέρκελ να σταματήσει να απαγορεύει εξαγωγές και να κουρσεύει ξένο ιατροφαρμακευτικό υλικό;

Ξέρετε σήμερα, ότι αύριο δεν θα μπορείτε να καθυβρίζετε το δημόσιο όπως πριν. Μετά, δεν θα έχετε την ίδια ευκολία να λέτε «ιδιωτικοποιήστε τα πάντα». Μετά, δεν θα ακούγεται καλά το «δεν χρηματοδοτούμε το ΕΣΥ γιατί αυτό ζητά η Ευρώπη». Ποια Ευρώπη αλήθεια;

Τα ξέρετε όλα αυτά, γι’ αυτό σας εξοργίζει το «μετά θα λογαριαστούμε».

Η πολιτική του #ΜετάΘαΛογαριαστούμε αφορά τη ζωή. Και η ζωή, όπως όλοι αναγκάζονται να παραδεχτούν σήμερα, ταυτίζεται με τη Δημόσια Υγεία. Εξαρτάται από τους απαξιωμένους και καθυβριζόμενους δημόσιους λειτουργούς.

Για να κερδίσει η ζωή, πρέπει ΣΗΜΕΡΑ να γίνουν όλα όσα δεν έγιναν εδώ και χρόνια. Να δώσουμε ΣΗΜΕΡΑ τη μεγάλη υγειονομική μάχη. Και ΜΕΤΑ πρέπει να λογαριαστούμε με τις πολιτικές και τους πολιτικούς που έβαλαν τα κέρδη πάνω από τον άνθρωπο, το κεφάλαιο πάνω από την επιβίωση, και τα μνημόνια πάνω από τη Δημόσια Υγεία.

*Ο Δημήτρης Ζιαζιάς είναι γιατρός στο ΠΓΝΠ, πρόεδρος της Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αχαΐας.

Είναι γεγονός ότι βιώνουμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση μετά την εμφάνιση του ιού. Η εξάπλωση του καθώς και τα επίπεδα θνησιμότητας είναι απρόβλεπτα και ανεξέλεγκτα, δοκιμάζοντας τις αντοχές των ανθρώπων σε φυσικό ,κοινωνικό, πολιτιστικό και πολιτισμικό επίπεδο. Παράλληλα δοκιμάζονται η αποτελεσματικότητα, οι δομές και τα συστήματα υγείας, οικονομίας, εκπαίδευσης και πρόληψης όλων των κρατών που πλήττονται. Προφανώς δεν είναι η στιγμή κατάλληλη για κριτική και κορώνες διαμαρτυρίας, ωστόσο είναι η ώρα για στοχασμό και σκέψη, για τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα τεκταινόμενα γύρω μας, είτε σε εθνικό είτε σε διαπλανητικό επίπεδο. Η αβεβαιότητα για το μέλλον, με αφορμή τον ιό, ερεθίζει το αισθητήριο της οσμής με τέτοιο τρόπο που σιγά-σιγά αποκτούμε ικανότητες λαγωνικού.

Ακούμε και βλέπουμε καθημερινά γύρω μας, όσο επιτρέπεται, ανθρώπους τρομαγμένους που κρέμονται από τα χείλη εκατοντάδων ειδικών που παρελαύνουν στα κανάλια. Ταυτόχρονα υποτασσόμαστε σε οδηγίες και συμβουλές με ευλαβική προσοχή, και καλά κάνουμε, όμως δεν μπορώ να μην σχολιάσω τον τρόπο που ''περνάνε'' στην καθημερινότητα μας.

Τα ''αξιόπιστα'' ΜΜΕ χρησιμοποιώντας λέξεις και όρους πολέμου (μάχη, ήρωες, πρώτη γραμμή, παλικάρια, αγωνιστές) και εξωπραγματικής διάστασης (αόρατη απειλή, επιδρομή αόρατου εχθρού κ.α) διαμορφώνουν ένα κλίμα εθνικού και πατριωτικού προσκλητηρίου αλλά και τρόμου. Από την άλλη η κυβέρνηση που της έλαχε να διαχειριστεί αυτή τη κατάσταση, χρησιμοποιεί λέξεις και όρους εθνικής ομοψυχίας (συλλογική ευθύνη, όλοι μαζί, ενωμένοι κ.α) προσπαθεί να ενεργοποιήσει το εθνικό φρόνημα και το φιλότιμο του Έλληνα. Πρόκειται για την τακτική του Πόντιου Πιλάτου που όπως λέει και ο Σπύρος Παπαδόπουλος νίπτω τας χείρας μου, πολύ σχολαστικά, έτσι ώστε στην περίπτωση που όλα πάνε καλά, πράγμα που ευχόμαστε όλοι, η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ έκαναν τη δουλειά τους καλά, στην περίπτωση που δεν πάνε καλά τα πράγματα τότε θα φταίει ο απείθαρχος Λαός.

Τι σημαίνει άραγε συλλογική ευθύνη; Του πολίτη προφανώς! Η ευθύνη του κράτους απέναντι στον άνεργο, τον άστεγο, τον πρόσφατα απολυμένο, τον πρόσφυγα, το μαθητή που δεν έχει πρόσβαση στην νέα εξ αποστάσεως μόδα που λέγεται εκπαίδευση; Τον δικηγόρο; Τον μηχανικό; Και άλλους επαγγελματίες;

Είπαμε έχουμε πόλεμο!!! Έναν πόλεμο που πολεμάνε αυτοί που πολεμάγανε πάντα και όχι οι κλινικάρχες ή οι τραπεζίτες. Οι Γιατροί και οι Νοσηλευτές δεν έχουν ανάγκη από το χειροκρότημα, έχουν ανάγκη από ''όπλα'' για να μπουν στη ''μάχη''.

Πρόσφατα ανακαλύψαμε και έννοιες προσωπικό ασφαλούς λειτουργίας, με το μισό μισθό φυσικά, αναδεικνύοντας μια ακόμα πτυχή του πατριωτισμού, όπως αυτή των ιδιωτικών ΜΕΘ. Παράλληλα φιγουράρει, ως ένα ακόμα βασικό συστατικό του πατριωτισμού, ο Εθελοντισμός ανασύροντας από τη μνήμη την απίστευτη και πατριωτική ''επιτυχία'' του 2004. Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι ο Λαός πρόσφατα ψήφισε μια αυτοδύναμη κυβέρνηση, η οποία περιμένει καρτερικά 6 ώρες την απόφαση της Ιεράς Συνόδου για τον αν θα κλείσουν οι Εκκλησίες, χωρίς να αναλαμβάνει την ευθύνη για το κλείσιμο χώρων συνάθροισης που βοηθούν την εξάπλωση του ιού. Για να μην κατηγορηθώ, επισημαίνω την αστοχία της κυβέρνησης και όχι το θρησκευτικό ιδεώδες που σηματοδοτούν οι Ναοί.

Το σίγουρο είναι ότι στη παρούσα συγκυρία έχουν πέσει πολλά χαρτιά στο τραπέζι, για την εργασία, την οικονομία, τις αμοιβές, για το κοινωνικό κράτος , για τον ανθρωπισμό, για την αλληλεγγύη. Ανακατεύεται η τράπουλα για το επόμενο παιχνίδι πόκερ, που κανένας από εμάς δεν μπορεί να ξέρει. Μόνο οι ''ειδικοί'' ξέρουν.

 

 

* Ο Γιάννης Αναγνωστόπουλος είναι απόφοιτος της σχολής Ανθρωπιστικών σπουδών, τμήματος Ευρωπαϊκού Πολιτισμού, κάτοχος μεταπτυχιακού Δημιουργικής Γραφής, μουσικός.

 

Είναι φυσικό, αλλά είναι και προφανές, ότι οι περισσότερο εκτεθειμένοι από όλους μας, στην προσβολή τους από τον ιό, είναι οι άνθρωποι που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στις υγειονομικές μονάδες της χώρας και της περιοχής μας. Γιατροί, νοσηλευτές, τραυματιοφορείς. Όλοι εργάζονται σε εξαντλητικά ωράρια, πολλές φορές με ελλιπή τα μέσα της ατομικής τους προστασίας.  Ιδιαίτερα επίκαιρο γίνεται, μετά τα εκτεταμένα κρούσματα στο προσωπικό του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου.

Δεν θα μιλήσουμε ξανά για τις συνολικές ελλείψεις και σε ανθρώπινο δυναμικό και σε εξοπλισμό. Θα αναφέρουμε απλά, ότι έπρεπε να είχαν καλυφθεί στο σύνολο τους τα κενά των οργανικών θέσεων στο Σύστημα Υγείας. Τα σημερινά « έκτακτα» μέτρα θα έπρεπε να είναι η επιπλέον ενίσχυση της πληρότητας και της επάρκειας του συστήματος.

Επί πλέον ας αναφέρουμε, ότι δεν κατανοούμε την στάση της Κυβέρνησης να μην επιτάξει τον ιδιωτικό τομέα της υγείας. Και εννοούμε σαφώς τα ιδιωτικά Νοσοκομεία και τις κλινικές, όχι τους ιδιώτες ελεύθερους επαγγελματίες γιατρούς οι οποίοι ούτως ή άλλως είναι η καταφυγή πολλών ασθενών. Δεν κατανοούμε το τραγελαφικό, ο ιδιωτικός τομέας να κερδίσει επί πλέον εκμεταλλευόμενος την πανδημία.

Ωστόσο, με βάση την παραδοχή της μεγαλύτερης έκθεσης στον κίνδυνο των ανθρώπων που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, το σύστημα πρέπει να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο αυτό. Για δύο λόγους. Για την προστασία του ίδιου του συστήματος αφ’ ενός και για τον περιορισμό της μετάδοσης στον υπόλοιπο πληθυσμό.

Με πολύ απλά λόγια, ένας άνθρωπος που εκτίθεται καθημερινά στον κίνδυνο, πως επιστρέφει μετά την βάρδια του στο σπίτι και την οικογένεια του; Δεν αποτελεί αυτό πηγή κινδύνου για την οικογένεια του; Θα έπρεπε λοιπόν να υπάρξει μέριμνα για την εξασφάλιση της διαμονής τους. Εννοείται με δημόσια δαπάνη. Θα μπορούσε για παράδειγμα κάποια από τα ήδη κλειστά ξενοδοχεία να μισθωθούν για το σκοπό αυτό.

Το πρόσφατο παράδειγμα της 40χρονης μητέρας τριών παιδιών που πέθανε στο σπίτι της, θα πρέπει να κινητοποιήσει τις αρχές για χρησιμοποίηση τέτοιων χώρων για διαμονή νοσούντων, στους οποίους να παρέχεται οργανωμένη ιατρική παρακολούθηση και θεραπευτική αγωγή. Ακόμα και αυτών με τα ήπια συμπτώματα. Αυτό, δηλαδή η ιατρική παρακολούθηση, θα διασφαλίσει την έγκαιρη μεταφορά στο Νοσοκομείο όσων η κατάσταση επιδεινώνεται. Αντιλαμβανόμαστε την τραγικότητα της εξέλιξης, να πεθάνουν αβοήθητοι άνθρωποι, στην πιθανή περαιτέρω κορύφωση της κρίσης.

Όλα αυτά βεβαίως απαιτούν, πολύ μεγαλύτερο βάθος στην εξέταση των πιθανών φορέων στον γενικό πληθυσμό.

 Οι καθ’ όλα συμπαθείς της καθημερινής ενημέρωσης, πρέπει να λειτουργήσουν σαν εκπρόσωποι της επιστήμης τους και μόνο. Δεν έχουν λόγο να καλύπτουν συνολικές ή γενικότερες πολιτικές ευθύνες. Επισημαίνουμε δηλαδή, ότι δειλά δειλά ομολογούν τις ελλείψεις. Σε φάρμακα, αντιδραστήρια, μέσα προστασίας, μαυραγορίτικη συμπεριφορά, αλλά και ελλείψεις σε ανθρώπινο υγειονομικό προσωπικό.

Θεωρούμε ότι δεν υπάρχει λόγος περαιτέρω καθυστέρησης. Η πολιτική βούληση και η προτεραιότητα της δημόσιας υγείας είναι αυτή την στιγμή το σημαντικότερο.

 

Του Μητροπολίτη Πατρών Χρυσοστόμου

Ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς μου ἐπιθυμῶ νά ἐκφράσω τίς εὐγνώμονες εὐχαριστίες μου πρός τό προσωπικό, τό ὁποῖο ἐργάζεται στό Συσσίτιο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως μας καί στούς ἐθελοντές καί ἐθελόντριες, ὡς καί στούς Ἱερεῖς, πού προσέρχονται γιά νά διακονήσουν μέσα ἀπό τά πρόσωπα τῶν ἀδελφῶν μας τῶν ἐλαχίστων, τόν ἴδιο τόν Κύριο μας Ἰησοῦ Χριστόν.

 

Ἄν δέν λειτουργοῦσε αὐτή ἡ δομή, ὁ "ΑΡΤΟΣ ΑΓΑΠΗΣ" δηλαδή, πάντοτε βεβαίως, ἰδιαιτέρως ὅμως κατά τίς δύσκολες αὐτές ὧρες, θά εὑρίσκωντο σέ δεινή θέση, ἵνα μή εἴπω κάτι χειρότερον, οἱ ἑκατοντάδες τῶν συνανθρώπων μας, οἱ ὁποῖοι δέν ἔχουν οὔτε ἕνα πιάτο φαγητό.

 

Βεβαίως ὅλη ἡ ἐργασία καί ἡ προσφορά στό Συσσίτιο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως "ΑΡΤΟΣ ΑΓΑΠΗΣ", γίνεται βάσει τῶν ὁδηγιῶν τῶν ἁρμοδίων ἀρχῶν καί μέ τήν λήψη ὅλων τῶν ἀπαραιτήτων μέτρων, ὥστε νά ὑπάρχῃ ἀσφάλεια γιά ὅλους καί γιά τούς ἐργαζομένους στήν συγκεκριμένη φιλανθρωπική δομή καί γιά τούς σιτιζομένους.

 

Ἐπίσης θερμά εὐχαριστῶ τά παιδιά μας, τά ὁποῖα ἐργάζονται στόν Τηλεοπτικό Σταθμό τῆς Μητροπόλεως μας "ΛΥΧΝΟΣ" καί στόν Ραδιοφωνικό μας Σταθμό "ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΠΑΤΡΩΝ88,4 fm stereo ", οἱ ὁποῖοι μέ μεγάλη προθυμία, παρά τίς ὅποιες δυσκολίες μετακινήσεων καί ἄλλες, ἐργάζονται ὥστε νά μεταδίδωνται οἱ Ἱερές Ἀκολουθίες καί νά ἀκούετε ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ὄχι μόνο στά ὅρια τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας, ἀλλά στά πέρατα τῆς οἰκουμένης καί νά στηρίζωνται πνευματικά στίς δύσκολες αὐτές ὧρες, οἱ ἀδελφοί μας. 

 

Θερμή ἀναπέμπεται ἡ προσευχή μου γιά ὅλους τούς παραπάνω συνεργάτες μας, ἀλλά καί γιά τούς ἀσθενεῖς, τούς Ἰατρούς, τούς Νοσηλευτές καί τούς Ἐργαζομένους στά Νοσοκομεῖα μας, ὅχι μόνο τῆς πόλεως μας, ἀλλά καί τῆς Πατρίδος μας καί ὅλου του κόσμου.

Γράφει
ο
ΝΙΚΟΣ Α. ΠΑΠΠΑΣ*

Η αρχή έγινε. Σου είπαν να μένεις σπίτι. Και τώρα πώς γίνεται αυτό; Ο,τι έχεις δημιουργήσει στην ζωή σου ξαφνικά καθρεφτίζεται στο σπίτι σου. Το καταφύγιο που με τόσο κόπο δημιουργούσες όλα αυτά τα χρόνια, ήρθε η ώρα να φιλοξενήσει και εσένα.

Ο,τι και εάν έχεις σπείρει εκεί έξω, ό,τι έχεις χτίσει, τη δημόσια εικόνα σου, τα οικονομικά σου, τις κοινωνικές και επαγγελματικές σου επαφές, ξαφνικά δεν χωράνε σε αυτό. Μένοντας σπίτι δεν υπάρχει εικόνα. Υπάρχεις εσύ και ό,τι έχεις δημιουργήσει με το μέσα σου. Ερχεται το μεγάλο τεστ, εάν χώρας σε αυτό ή περισσεύεις. Εάν σε αποδέχονται ή σε ανέχονται. Εάν σε θέλουν ή δεν σε θέλουν. Εάν είσαι επιλογή ή αναγκαίο κακό. Εάν σε νοιάζονται ή αδιαφορούν για εσένα. Τώρα θα φανεί τι έχεις χτίσει όλα τα χρόνια της ύπαρξής σου.

Τι σχέση που έχεις με τους οικείους. Το πώς νιώθεις μέσα στο σπίτι έχει την σημασία του. Μήπως νιώθεις ματαίωση και μοναξιά που κάλυπτες τόσο καιρό με την εικόνα σου και τις ανάλογες πράξεις έξω από το σπίτι; Τα ψέματα που έλεγες στον εαυτό σου για το ποιος είσαι ξαφνικά αρχίζουν να αποκαλύπτονται. Την εικόνα που προστάτευες νιώθοντας άλλο μέσα σου και άλλο να δείχνεις και να προς τα έξω ξαφνικά αρχίζει να θρυμματίζεται σε χίλια κομμάτια. Την αλήθεια που δεν τολμάς να ομολογήσεις στον εαυτό σου και σε οποιονδήποτε άλλον ξαφνικά πρέπει να την αντιμετωπίσεις. Την έλλειψη αγνών κινήτρων και την ανειλικρίνεια που έκρυβες για το ποιος είσαι σε βαθμό να μην ξέρεις ποιος είσαι ξαφνικά εμφανίζεται μπροστά σου σαν ένα τέρας που δεν έχεις τα όπλα να πολεμήσεις.

Ηρθε το «μένουμε σπίτι» για να έρθεις αντιμέτωπος με τη δυστυχία που δεν γνώριζες ως τώρα ότι την έχεις. Τώρα είναι η ευκαιρία να έρθεις σε επαφή με τα πιο αγνά και σκοτεινά κομμάτια του εαυτού σου.
Ομως όλοι φοβόμαστε τις αλλαγές. Ολοι φοβόμαστε αν θα αντεπεξέλθουμε στην εικόνα που θέλουμε να έχουμε για τον εαυτό μας, όλοι φοβόμαστε την επιλογή μας αν είναι σωστή ή λάθος, αν θα πετύχει και αν θα συμβεί το καλύτερο που έχουμε σκεφτεί.

Επειδή στην αλλαγή την ευθύνη την παίρνουμε εμείς για εμάς, αν και συνήθως επηρεάζει και τρίτους. Οπότε ο φόβος της ενοχής και της ντροπής, στην περίπτωση που κάνουμε λάθος, γιγαντώνεται. Πρέπει να φτάσεις στον γκρεμό, τον δικό σου γκρεμό, τον προσωπικό, για να αλλάξεις πορεία.

Αυτό πιστεύω. Φτάσαμε σε έναν γκρεμό σήμερα. Μικρές αλλαγές γίνονται καθημερινά, αφού κάθε μέρα έχουμε δεκάδες επιλογές για το πώς θα δράσουμε. Ομως, αυτές οι επιλογές είναι πάντα στο πλαίσιο αυτού που ονομάζουμε «comfort zone». Είναι αλλαγές που αντέχουμε συναισθηματικά. Τώρα οι αλλαγές έρχονται απέξω. Είναι παγκόσμιες. Και μας αναγκάζουν να αλλάξουμε όχι μόνο τον εαυτό μας αλλά και την ψυχή μας. Για την ακρίβεια την Ψυχική μας υγεία. Ξέρω πώς δεν θέλεις να νιώσεις τον πόνο της αλλαγής, αν αυτή δεν πετύχει. Δεν θέλεις να νιώσεις την ενοχή και την ντροπή απέναντι σ' εσένα και σε άλλους, αν χάσεις.
Τι σου συμβουλεύω;

Να βρεις ελευθερία, εκεί που υπήρχε φυλακή. Να φέρεις την αλήθεια, αποφεύγοντας το ψέμα. Ζώντας την αγάπη κανονικά και όχι με απάθεια. Δυο πράγματα είναι που δεν υπάρχουν αλλά μπορεί να παράγεις. Την ελπίδα η τον φόβο. Επέλεξε την ελπίδα. Και αν δεν μπορείς υπάρχουν ειδικοί εκεί έξω να σε βοηθήσουν. Ειδικά αυτή την στιγμή.


* Ο Νίκος Α. Παππάς είναι σύμβουλος Ψυχικής Υγείας.

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE

Παράλογη χώρα

Απρ 08, 2020 Hits:23 ΑΠΟΨΕΙΣ