Με αφορμή πρόσφατες αναφορές στον τοπικό Τύπο για έργα που υλοποιούνται «χωρίς τη χρονοτριβή του Αρχιτεκτονικού Διαγωνισμού», ήθελα να υπενθυμίσω ότι αυτός ο μύθος έχει καταρριφθεί εδώ και χρόνια.

Επιπλέον, σε ημερίδα που διοργάνωσε ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων Νομού Αχαΐας το Φεβρουάριο του 2018, όπου παραβρέθηκαν εκπρόσωποι φορέων της ευρύτερης περιοχής, παρουσιάστηκε, εκτός από το θεσμικό πλαίσιο και ο τρόπος διοργάνωσης των διαγωνισμών ώστε να γίνει κατανοητή η σημασία τους στην προαγωγή του αρχιτεκτονικού έργου και της διαφάνειας.

Εκεί είχαμε την ευκαιρία να φιλοξενήσουμε  επιστήμονες από το τμήμα μελετών Δημοτικών Κτιρίων και Κοινοχρήστων Χώρων του Δήμου Θεσσαλονίκης που διενεργούν κάθε χρόνο πολλούς αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς.

Εκτός από το Δήμο Θεσσαλονίκης και το Δήμο Χανίων υπάρχουν πολλά παραδείγματα, ευτυχώς. Όμως και η γειτονική μας Αλβανία, χώρα πολύπαθη κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’90, αφήνει πίσω της το παρελθόν και διενεργεί διεθνείς αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς, δείχνοντας μεγαλύτερη ωριμότητα από την Ελλάδα και βάζοντας πλώρη για πραγματικό εκσυγχρονισμό του κράτους βαδίζοντας στην ανάπτυξη.

Απευθυνόμενη στους φορείς της ευρύτερης περιοχής της Αχαΐας θα ήθελα να πω ότι η αντιγραφή δεν είναι πάντα κακή πράξη όταν εφαρμόζει καλές και δοκιμασμένες πρακτικές.

Εμείς οι «νεωτεριστές» της ευρύτερης περιοχής φαίνεται πως θεωρούμε μάλλον ανόητους όλους αυτούς που έχουν κατανοήσει ότι η εικόνα της πόλης είναι το πιο σημαντικό αγαθό που πρέπει να προστατευθεί, και διενεργούν αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς ακόμα και για τις πιο μικρές παρεμβάσεις, όπως ο Δήμος Θεσσαλονίκης και πολλοί άλλοι  στην χώρα μας. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η αρχιτεκτονική δημιουργία και η διατήρηση των αρχιτεκτονικών αγαθών προστατεύεται από το Σύνταγμα στο πλαίσιο προάσπισης του δημοσίου συμφέροντος.

Έχει παρατηρηθεί δε ότι, πολλές φορές, «για τα μάτια του κόσμου», διεξάγονται αρχιτεκτονικοί διαγωνισμοί ιδεών από φορείς με την ανάλογη φυσικά δημοσιότητα και προσωπική προβολή των πολιτικών προσώπων, προχωρώντας αργότερα σε απευθείας αναθέσεις σε ιδιωτικές εταιρείες, «τσαλαπατώντας» τη βαθιά δημοκρατική διάσταση των αρχιτεκτονικών διαγωνισμών που αποτελούν την αντικειμενικότερη ανάθεση έργου. Με αυτό τον τρόπο έχουμε σπατάλη δημοσίου χρήματος, όχι μόνο σε μελέτες αλλά και στο ανθρώπινο δυναμικό της χώρας.

Όσο για τα οφέλη για τον επιστημονικό κλάδο των μηχανικών αυτά είναι προφανή εφόσον στους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς οι ομάδες που συμμετέχουν αποτελούνται εκτός από αρχιτέκτονες, από πολιτικούς μηχανικούς και μηχανολόγους, δίνοντας έτσι ευκαιρίες σε όλους τους κλάδους με το γνωστικό αντικείμενο που έχει σπουδάσει ο καθένας.

Και η νέα κυβέρνηση που καταργεί τους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς (ΦΕΚ 3537 Β’/20-09-2019) στις ΟΧΕ (Ολοκληρωμένες Χωρικές Επενδύσεις) και ΒΑΑ (Βιώσιμη Αστική Ανάπτυξη), δηλαδή στις επεμβάσεις που αλλάζουν τη φυσιογνωμία πόλεων και περιοχών για πολλές δεκαετίες, προχώρησε σε αυτή την απόφαση για να μας σώσει από «χρονοβόρες διαδικασίες» ή μήπως για να προωθήσει «άλλου τύπου» διαδικασίες;

*Η Ολυμπία Λόη είναι αρχιτέκτονας -μηχανικός, αναπληρώτρια Γραμματέας Τουρισμού του Κινήματος Αλλαγής.

 

Ένα κείμενο γροθιά στο στομάχι για τους ανθρώπους που παλεύουν με τον καρκίνο αλλά και τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα τους , στις θεραπείες , προσπαθώντας να τους δώσουν κουράγιο , οι εργαζόμενοι στις Ογκολογικές Μονάδες...

 

Η διαδρομή για το Νοσοκομείο του Ρίου ήταν δύσκολη και κουραστική.Δεν ήταν ο δρόμος .δεν ήταν η απόσταση ,ήταν η διάθεσή μου σήμερα βαριά. Από το πρωί ένιωθα χάλια. Έχω κάνει πέντε θεραπείες και έχω κουραστεί. Έπεσαν τα μαλλιά μου, ο αιματοκρίτης μου, τα λευκά μου. Κουράστηκα με τούτη την παλιαρρώστα. Ξέμεινα από δύναμη . Ξεκίνησα θεραπείες για να γίνω καλά αλλά τσάκισε το κορμί και η ψυχή μου. Είναι φορές που ξερνάω σε όλο το δρόμο της επιστροφής. Μου κόπηκε η όρεξη ,μου έχουν κοπεί τα πόδια κόπηκα και στο ξύρισμα. Δεν θέλω τίποτα πια .

Χτυπάω το κουδούνι και κατεβάζω το κεφάλι για άλλη μία φορά. Βλέπω τη Μαρίνα . Χαίρομαι πολύ. Είναι καλό παιδί και καλή στη δουλειά της. Μου βρίσκει φλέβα εκεί που δεν υπάρχει.

"Τι έπαθες χριστιανέ μου ; Τι μούρη είναι αυτή ;" ( μου φωνάζει με προσποιητά νεύρα )

Ρε Μαρίνα κουράστηκα , δεν μπορώ άλλο δεν θέλω να ξανάρθω... 

Και εγώ κουράστηκα , με άφησε άυπνη η πεθερά μου απόψε...

Γιατί τι έπαθε ;

Τι δεν έπαθε να λες ! Όλα της φταίνε και ακούει και καλά η άτιμη!

Μένετε κοντά ;

Πάνω-κάτω . Κάτσε κιόλας να βάλουμε φλέβα και κάτσε ήσυχα γιατί αφού δεν μπορώ να ξεσπάσω στη Σόφια θα τα ακούσεις εσύ!

Ηρέμησε Μαρινάκη! Δεν φταίω εγώ !

Μη μιλάς ,με έχει τρελάνει η άλλη όχι και εσύ !

Καλά μάτια μου δεν ξαναμιλάω ! (απάντησα τρομοκρατημένος ενώ εκείνη πιλάτευε το χέρι μου , ψάχνοντας και μιλώντας )

Λοιπόν κακό πράγμα οι πεθερές (συνέχισε)

Κι η αρρώστια το ίδιο (απάντησα φοβισμένα)

Γιατί κάθεσαι έτσι μαζεμένος ; με ρωτάει απότομα

Για να βάλεις τη φλέβα κορίτσι μου !

Καλά την έχω βάλει ώρα τώρα να ρυθμίσω και τον ορό 

Με έχει λούσει κρύος ιδρώτας και ενώ μιλάγαμε και οι δύο άσχετα και ακατάπαυστα εκείνη δούλευε , δούλευε , δούλευε και εμένα...

Όλοι οι άντρες ίδιοι είστε, καλά που δεν μπορείτε να γεννήσετε, διαφορετικά θα είχαμε μείνει τρεις ανθρώπους στον πλανήτη!

Έλα ρε Μαρίνα μας αδικείς . Νιώθω χάλια

Και εγώ αλλά δεν σκέφτομαι συνέχεια την πεθερά !!! Έχω κι άλλα να κάνω ! Η ζωή μπορεί να με πάει παρακάτω και εγώ δεν θα κάτσω να χάνομαι , θέλω να ζήσω την κάθε μέρα. 

Μα... δεν είναι καλή η μέρα μου!

Τις μέρες μας τις φτιάχνουμε μόνοι μας !Ακόμη και κόντρα στην ίδια τη ζωή !

Αχ ρε Μαρίνα πού να τη βρω τη δύναμη ;

Πάντως εγώ δεν μπορώ να σου δώσω τη δική μου ! Ψάξε μέσα σου! Σίγουρα κάπου θα είναι κρυμμένη !

Ίσως είναι πολύ βαθιά...

Εσύ ξέρεις. Ψάξε βρες την και ζήσε πριν πεθάνεις  ή πέθανε πρίν ζήσεις αφού δεν μπορείς

Θέλω να ζήσω!

Άρα μπορείς και τελείωνε γιατί με περιμένουν κι άλλοι !

Θες καφέ Μαρινάκι ;

Έναν εσπρέσο περιποιημένο!

Μαρίνα Ευχαριστώ!

Παρακαλώ παλικάρι μου είμαι πάντα εδώ !

Μαρίνα δουλεύεις την άλλη Πέμπτη ;

Δυστυχώς ! Τι θες ;

Έχω πάλι θεραπεία ! Άμα είσαι εσύ εδώ λέω να ρθω ,δεν με πονάς , μου φτιάχνεις τη διάθεση και θέλω να ξέρω τι κάνει... η πεθερά σου ! Θα ξανάρθω Μαρίνα !

 

Άννα

Θανάσης Οικονόμου*

Ο μετασχηματισμός του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία σε ένα νέο πολιτικό υποκείμενο είναι αναγκαίος για να ενσωματώσει την κυβερνητική εμπειρία, να αναζωογονήσει την οργανωτική του δομή, να εκφράσει την πλειονότητα της Προοδευτικής Παράταξης της χώρας, σηματοδοτώντας την εναλλακτική εξουσίας, με συνεκτικό πρόγραμμα.

Το εγχείρημα δεν είναι εύκολο, γιατί είναι στην ανθρώπινη φύση πρόσωπα με διαφορετικές αφετηρίες και διαδρομές, με τα κουσούρια και τις δυνατότητές του ο καθένας, να εγείρουν αμφιβολίες και επιφυλάξεις. Δεν είναι ούτε δεδομένο, δεν αρκούν οι αποφάσεις για να πετύχει, ούτε υπάρχει καμία αυτόματη διαδικασία.

Ούτε εγγυάται κανείς ότι όλοι οι συμμετέχοντες θα επιμείνουν το ίδιο. Η προσπάθεια θα είναι κοπιώδης. Η μοίρα όμως αυτής της παράταξης είναι να ανοίγει δρόμους και να συγκεράζει το διαφορετικό.

Η Δημοκρατική Παράταξη, στην ιστορική διαδρομή της, εκφράστηκε από πολλά κόμματα και ηγέτες. Στην παρούσα στιγμή, με δεδομένα το τέλος της μεταπολίτευσης, την απίσχνανσης του ΠΑΣΟΚ, το τέλος των μνημονίων και της αυστηρής επιτροπείας, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλ. Τσίπρας αποτελούν τον κορμό της προσπάθειας ανασυγκρότησης του προοδευτικού χώρου και αντιστοίχησής του με τις νέες κοινωνικές συνθήκες και αναδυόμενες απαιτήσεις. Το μπόλιασμα της Σοσιαλδημοκρατίας με τη ριζοσπαστική Αριστερά ήταν και είναι σε όλο τον ευρωπαϊκό χώρο η κινητήριος δύναμη των προοδευτικών κομμάτων.

Το ζητούμενο όλων όσοι συμμετέχουμε είναι πού συμφωνούμε, πώς απαντούμε και πώς επεξεργαζόμαστε νέες πολιτικές στα πιεστικά ζητήματα που θέτει η κοινωνία. Ζητήματα που είχαν αρχίσει να συσσωρεύονται και προ κρίσης, αλλά η κρίση τα γιγάντωσε, ενώ ταυτόχρονα τα αποκάλυψε ή μας ανάγκασε να τα συνειδητοποιήσουμε: της οικονομικής κρίσης προηγήθηκε κρίση αξιών, ηθική και πολιτική. Η ανισότητα και η φτώχεια διευρύνθηκαν, ενώ η δημοκρατία απονομιμοποιήθηκε.

Το περιβάλλον έγινε θύμα των αρπακτικών διαθέσεων, ενώ θα μπορούσε να αποτελεί μέρος της διεξόδου. Το μεταναστευτικό και η δημογραφική συρρίκνωση μας αναγκάζουν να καταλάβουμε ότι είμαστε ψηφίδα του παγκόσμιου αρχιπελάγους, και όχι απομονωμένη νησίδα. Και στο κοντινό μέλλον διαφαίνονται οι ανατροπές για τις οποίες προϊδεάζει η τεχνολογία, όπως η τεχνητή νοημοσύνη, αλλά και η επανεμφάνιση της πυρηνικής απειλής.

Και ανακύπτουν φυσικά ερωτήματα: Αντιμετωπίζονται αυτά ατομικά από τον καναπέ ή από την πλασματική συλλογικότητα του φέισμπουκ; Ή μπορούμε να επαναπαυθούμε αφήνοντάς τα στην προπαγάνδα της μιντιακής ολιγαρχίας, στους δήθεν επαΐοντες ή στους φανατικούς συνωμοσιολόγους και δογματικούς; Ή να περιμένουμε μακαρίως τη φθορά των κυβερνώντων;

Ενός συνασπισμού εξουσίας που οξύνει τα κοινωνικά ζητήματα, παρά τη φιλολαϊκή ρητορική. Χρησιμοποιεί το κράτος και τους θεσμούς για να παρεμβαίνει υπέρ των ισχυρών. Κόβει το μέρισμα ακόμη κι από την πλειονότητα των πλέον αδυνάτων, των ΑμεΑ. Επιβάλλεται με τον αυταρχισμό. Ψεύδεται, επενδύοντας στην επικοινωνία και όχι στην ουσία. Εγκλωβίζεται μέσα σε εθνολαϊκιστικά συνθήματα. Καλλιεργεί τον φόβο και τα συντηρητικά ανακλαστικά. Υπονομεύει ποικιλοτρόπως το μέλλον της χώρας.

Σε αυτό το τοπίο η ανασυγκρότηση της Δημοκρατικής Παράταξης προκύπτει ως αδήριτη ανάγκη. Ολοι όσοι συμφωνούμε και με όσους θα συναντηθούμε στην πορεία, είναι υποχρέωσή μας να βάλουμε φρένο στον κατήφορο που έχει πάρει η χώρα, να σχεδιάσουμε ένα καλύτερο αύριο.

Μια παραγωγική σύγχρονη Ελλάδα, της προκοπής. Στην προσπάθεια αυτήν τους χρειαζόμαστε όλους, δεν περισσεύει κανείς. Χρήσιμες, απαραίτητες και σεβαστές οι ιδεολογικές ταυτότητες όλων και οι (ένδοξες) αναμνήσεις, αρκεί να είναι έρμα και εφαλτήριο για το αύριο, και όχι να μας εγκλωβίζουν στο χθες. Η κοινωνία είναι κουρασμένη και απηυδισμένη. Εχει κουραστεί να αγνοείται. Εχει απαυδήσει από αυτοαναφορικούς ναρκισσισμούς. Εχει ανάγκη από ενότητα, συμμετοχή, θετικούς συνειρμούς και προοπτική.

* Ελεύθερος επαγγελματίας, πρώην βουλευτής ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, μέλος Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία

Αμεσότητα, σοβαρότητα και κατανόηση. Ο νέος Περιφερειακός Συμπαραστάτης, Γιώργος Τελώνης, έχει βάλει στόχο να είναι αυτά τα τρία αισθήματα που θα νιώθει ο πολίτης, ο επαγγελματίας, ο επιχειρηματίας, στην αντιμετώπισή του από την Περιφέρεια. «Δεν με προβλημάτισε ούτε για μια στιγμή…» απαντάει στο ερώτημα αν ήταν ανασταλτικός παράγοντας η πολύωρη ενασχόληση που απαιτεί η θέση του Συμπαραστάτη εις βάρος των επαγγελματικών υποχρεώσεων του. Και φιλοδοξεί, ο θεσμός που εκπροσωπεί, να αποτελέσει «το μεγάλο βήμα απεγκλωβισμού από παρωχημένες αντιλήψεις».

Είχατε «μελετήσει» τη θέση πριν την διεκδικήσετε; Ποια εικόνα σχηματίσατε;

Ουδέποτε θα διεκδικούσα στα τυφλά την ανάληψη μιας θέσης ευθύνης απέναντι στο κοινωνικό σύνολο, πολίτες και επιχειρηματίες. Ποτέ δεν θα έκανα κάτι τόσο σοβαρό χωρίς να έχω σαφή εικόνα. Θέλω πάντα να γνωρίζω, εκ των προτέρων τι ακριβώς αναλαμβάνω, ώστε να μπορώ να το φέρω σε πέρας. Θα ήταν αφελές και άστοχο εκ μέρους μου να επεδίωκα να αναλάβω μια τέτοια θέση ευθύνης, όπως του Περιφερειακού Συμπαραστάτη του πολίτη και της Επιχείρησης, χωρίς να έχω πλήρη εικόνα για τις υποχρεώσεις και τα καθήκοντά της.

Διαπίστωσα, λοιπόν, ότι πρόκειται για μια πραγματικά καίρια θέση ευθύνης. Και ακριβώς αυτό μ' έκανε να πάρω την απόφαση να τη διεκδικήσω: ότι είναι μια θέση με ευθύνες, υποχρεώσεις, αλλά και μια θέση προσφοράς. Νιώθω πως μου δίνεται η δυνατότητα να προσφέρω σε έναν ιδιαίτερο ρόλο υπευθυνότητας και συνυπευθυνότητας για να πάει η Περιφέρεια ένα βήμα πιο μπροστά. Να προσπαθήσουμε με υπερβάσεις, με συνεννοήσεις, με συναινέσεις, να λειτουργήσουμε ως μια μεγάλη, ισχυρή και συμπαγής οικογένεια, προς όφελος των πολιτών και των επιχειρήσεων πάνω απ' όλα, αφού σε αυτούς θα είμαι υπόλογος. Ετσι αισθάνομαι.

Συμβουλευτήκατε τον προκάτοχό σας για το χαρτοφυλάκιο που αναλάβατε;

Ηταν η πρώτη μου δουλειά. Την επομένη κιόλας μέρα της εκλογής μου από το Περιφερειακό Συμβούλιο, ήρθα σε επαφή με τον κ. Φαλτσέτο και ενημερώθηκα πλήρως. Ο κ. Φαλτσέτος μου παρείχε επισημάνσεις, κατευθύνσεις, συμβουλές, οι οποίες είμαι βέβαιος πως θα μου φανούν ιδιαίτερα πολύτιμες. Και είμαι σίγουρος, άλλωστε με διαβεβαίωσε και ο ίδιος, ότι θα είναι στην διάθεση μου οποτεδήποτε χρειαστώ κάποια διευκρίνιση. Εξάλλου η εμπειρία του είναι πολύτιμη και απαραίτητη για την συνέχιση του θεσμού.

Αισθάνεστε έτοιμος να συγκρουστείτε με κρατικές δομές και παρωχημένες αντιλήψεις;

Είμαι πανέτοιμος, και το εννοώ, να συγκρουστώ με οποιονδήποτε επιχειρήσει να θέσει εμπόδια στην ομαλή λειτουργία της περιφερειακής μηχανής προς όφελος του πολίτη και της επιχείρησης. Πρέπει κάποια στιγμή να κάνουμε το μεγάλο βήμα απεγκλωβισμού από παρωχημένες, όπως τις αποκαλείτε, αντιλήψεις και προς αυτή την κατεύθυνση είμαι αποφασισμένος, με κάθε τίμημα, να προσφέρω στο μερίδιο που μου αναλογεί μέσω της συγκεκριμένης θέσης.

Τι θεωρείτε πιο δύσκολο στη διαχείριση: την Ελληνική γραφειοκρατία ή την αντιμετώπιση ενός πολίτη που αισθάνεται αδικημένος από το κράτος, την αυτοδιοίκηση κ.ο.κ.;

Αυτά τα δύο είναι αλληλένδετα μερικές φορές. Το αίσθημα αδικίας στον πολίτη το προκαλεί ενίοτε και η γραφειοκρατία. Πέρα απ' αυτό, θα σας απαντούσα πως πάντα η διαχείριση ενός ανθρώπου είναι πιο δύσκολη και θέλει πιο λεπτούς και προσεκτικούς χειρισμούς απ' ό,τι η διαχείριση μιας κατάστασης.

Ολα, όμως, εξαρτώνται απ' τον τρόπο διαχείρισης. Οταν ο πολίτης ή η επιχείρηση διαπιστώνουν ότι υπάρχει ένας θεσμός στον οποίο μπορούν, εφόσον το δίκιο είναι με το μέρος τους, να καταφύγουν για να δικαιωθούν άμεσα, χωρίς γραφειοκρατικές διαδικασίες, αισθάνονται ότι η Περιφέρειά μας κάνει το καλύτερο δυνατό απέναντί τους.

Αυτό για το οποίο δεσμεύομαι είναι ότι θα κάνω ό,τι είναι δυνατό και περνάει απ' το χέρι μου, στο πεδίο ευθύνης μου και βάσει των αρμοδιοτήτων μου, για να μην νιώθουν είτε ένας πολίτης είτε μία επιχείρηση αδικημένοι και απογοητευμένοι. Για όλα υπάρχουν λύσεις, αρκεί να συνυπάρχει καλή διάθεση, καλή πρόθεση και έμπρακτη επιβεβαίωση αυτής της διάθεσης.

Εχουμε διαπιστώσει ότι κάποιες από τις λύσεις που δίνει ο θεσμός αξίζουν δημοσιότητας, καθώς απασχολούν ευρύτερα κοινωνικά στρώματα. Πως σκοπεύετε να διαχειριστείτε το συγκεκριμένο ζήτημα;

Με μεγάλη μου χαρά διαπιστώνω πως κι εσείς έχετε μελετήσει σε βάθος τη θέση του Περιφερειακού Συμπαραστάτη. Αυτό φανερώνει η ερώτηση-διαπίστωσή σας. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας. Κάποιες υποθέσεις θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο να δουν το φως της δημοσιότητας, ώστε να γίνουν παράδειγμα προς μίμηση ή προς αποφυγή. Να αισθανθεί ο πολίτης, ο επαγγελματίας, ο επιχειρηματίας, ότι αντιμετωπίζεται από την Περιφέρεια, εν προκειμένω, με αμεσότητα, σοβαρότητα και κατανόηση. Το ποια φόρμουλα θα επιλέξουμε για να επικοινωνήσουμε προς τα έξω τέτοιου είδους καταστάσεις, είναι, εκτιμώ, το εύκολο κομμάτι της υπόθεσης. Πάντως η προς τα έξω ανάδειξη των ζητημάτων ενδυναμώνει τον θεσμό και τονώνει την αυτοπεποίθηση του πολίτη και του επιχειρηματία ώστε να αντιλαμβάνονται ότι η Περιφέρεια είναι πραγματικός Συμπαραστάτης.

Συνέντευξη στον ΜΙΧΑΛΗ ΒΑΣΙΛΑΚΗ (ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ)

του Στέφανου Μανου(*)

Στις 14 Δεκεμβρίου, τα ΝΕΑ δημοσίευσαν το άρθρο του κ. Σημίτη "Μια επιτυχία που δεν ολοκληρώθηκε" που αναφερόταν στην προ εικοσαετίας συμφωνία του Ελσίνκι. Ένα επετειακό άρθρο που θύμισε μερικές από τις δυσκολίες του 1999 και κυρίως την αλλαγή (τη στροφή) της εξωτερικής πολιτικής απέναντι στη Τουρκία μετά την ανάληψη της κυβέρνησης από τον κ. Καραμανλή το 2004.

Για να κεντρίσουν το ενδιαφέρον των αναγνωστών, τα ΝΕΑ, αποφάσισαν να τιτλοφορήσουν το φύλλο του Σαββάτου που φιλοξένησε το άρθρο του κ. Σημίτη: "ΓΙΑ ΟΛΑ ΦΤΑΙΕΙ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ". Ο τίτλος και όχι το άρθρο ξύπνησαν ευτελή κομματικά ανακλαστικά και έτσι ελάχιστοι ασχολήθηκαν με την ουσία όσων σημαντικών και σωστών, αλλά με αδικαιολόγητη καθυστέρηση έγραψε ο κ. Σημίτης.

Το 1999 ο κ. Σημίτης, πρωθυπουργός, αντιμετώπιζε ένα δίλημμα για τη στάση που έπρεπε να τηρήσει σε ό,τι αφορά την υποψηφιότητα της Τουρκίας για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο πρωθυπουργός και ο υπουργός εξωτερικών του φαίνεται ότι έτρεμαν τις ενδοκομματικές πιέσεις και το πολιτικό κόστος που με βεβαιότητα θα προκαλούσε η ελληνική συναίνεση στην υποψηφιότητα της Τουρκίας για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας ετοιμαζόταν να κάνει ένα ακόμα λάθος. Ένα λάθος, πολύ μεγαλύτερο από αυτό που είχε κάνει πριν από μερικά χρόνια η κυβέρνηση Μητσοτάκη με τα Σκόπια. Τότε η πολιτική ηγεσία της χώρας, δείλιασε, δεν εξήγησε έγκαιρα και δυναμικά στην κοινή γνώμη τι και πώς εξυπηρετεί το εθνικό συμφέρον, με αποτέλεσμα η χώρα να αυτοπαγιδευθεί και να απομονωθεί σε μια λάθος πολιτική.

Για να ενισχύσω τον κ. Σημίτη έγραψα άρθρο στα ΝΕΑ 4.12.1999 με τίτλο "Κύριε Σημίτη, μην επαναλάβετε με την Τουρκία, το λάθος Μητσοτάκη με τα Σκόπια". Δύο μέρες μετά, 6.12.1999 έγραψε και ο Μίκης Θεοδωράκης στα ΝΕΑ " Όχι βέτο για Τουρκία".

Δεν θυμάμαι αν κάποιος πολιτικός του ΠΑΣΟΚ στήριξε δημοσίως τον πρωθυπουργό της Ελλάδας. Όταν επέστρεψε από το Ελσίνκι ο κ. Σημίτης, στις 10.12.1999, εγώ ως πρόεδρος των Φιλελευθέρων, δήλωσα ότι: "Με την απόφαση της Ευρώπης να δεχθεί την υποψηφιότητα της Τουρκίας εξυπηρετούνται όλα τα εθνικά μας συμφέροντα και δημιουργούνται οι προϋποθέσεις να ξαναβρεί ο ελληνισμός τα ιστορικά του όρια δράσης.

Είμαι απόλυτα ικανοποιημένος από την στάση της κυβέρνησης. Επικράτησε το εθνικό συμφέρον και η λογική."

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης όμως, κ. Καραμανλής, κατηγόρησε τον κ. Σημίτη για εθνική ανεπάρκεια! Ακόμη και η κεντροδεξιά ΕΣΤΙΑ αγανάκτησε. Το πρωτοσέλιδο της 14.12.1999 ήταν: "Η μικροψυχία τιμωρείται. Ο κ. Καραμανλής δεν το καταλαβαίνει;"

Τον Μάρτιο του 2004 αναλαμβάνει πρωθυπουργός ο κ. Καραμανλής και καθιερώνει την πολιτική της αδράνειας (επάνοδος στην προ Ιμίων εποχή) στα ελληνοτουρκικά, του status quo. Πάγωσε την κρίσιμη πρόβλεψη περί υποχρεωτικής παραπομπής των ελληνοτουρκικών διαφορών στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Γιατί; Επειδή προϋπόθεση για τον καθορισμό της υφαλοκρηπίδας είναι ο προηγούμενος καθορισμός των χωρικών υδάτων. Η υφαλοκρηπίδα αρχίζει εκεί που τελειώνουν τα χωρικά ύδατα. Επικαλούμαστε το Δίκαιο της Θάλασσας που μας δίνει δικαίωμα 12 ν.μ. και η Τουρκία απαντά ότι αν το ασκήσουμε θα είναι αιτία πολέμου. Αδράνεια λοιπόν. Αν δεχθούμε οτιδήποτε ενδιάμεσο, π.χ. 12 ν.μ. στις περισσότερες περιοχές, αλλά 6 ν.μ. ή 10 ν.μ. σε μερικές, αυτό θα ερμηνευτεί ως εθνική υποχώρηση. Ούτε μπορούμε να δεχτούμε τη δικαιοδοσία της Χάγης, διότι ποιος ξέρει τι απόφαση θα βγάλει το δικαστήριο. Αδράνεια λοιπόν, μετάθεση στο μέλλον και αποφυγή ευθυνών. Η κυβέρνηση Καραμανλή επανέφερε το 2004 το δόγμα της αδράνειας. "Δεν βιαζόμαστε!" Είναι χαρακτηριστικό ότι στην ολιγόλογη δήλωσή του κ. Καραμανλή για τη συμφωνία με τη Βόρεια Μακεδονία ο πρώην πρωθυπουργός επεσήμανε ότι "Άλλοι είναι εκείνοι που επείγονται για τη διευθέτηση του θέματος. Οπωσδήποτε όμως όχι η Ελλάδα." Στην πραγματικότητα, όπως το βλέπω εγώ, είναι και μια πολιτική αποφυγής ευθυνών. Σημειώστε ότι για τα χωρικά ύδατα στο Αιγαίο δεν ενδιαφέρονται μόνον οι Έλληνες και οι Τούρκοι, αλλά και Ρώσοι και Ουκρανοί και Αμερικανοί και σίγουρα και άλλοι που χρησιμοποιούν το Αιγαίο.

Μήπως έχουμε συμφέρον να περιμένουμε στο μέλλον καλύτερες συνθήκες; Κατηγορηματικά όχι. Η Τουρκία είναι ισχυρότερη από εμάς. Από κάθε άποψη. Στρατιωτικά, οικονομικά, γεωπολιτικά. Από το 2004 που επανήλθαμε στη λογική της αδράνειας, η δύναμη της Τουρκίας συγκριτικά με τη δική μας αυξήθηκε εντυπωσιακά.

Υποχρέωσή μας και εθνικό καθήκον είναι να σταματήσουμε να αεροβατούμε και να ανασυγκροτήσουμε την οικονομία μας και την κοινωνία μας ώστε να καταστήσουμε υπολογίσιμες τις ανά την υφήλιο δυνάμεις μας.

Αυτά μπορούν να ειπωθούν σήμερα και λέγονται από εμένα τουλάχιστον σε ομιλίες μου και άρθρα τα τελευταία χρόνια. Δεν κατανοώ όμως για ποιο λόγο άφησε ο κ. Σημίτης να περάσουν 15 ολόκληρα χρόνια πριν μιλήσει για την ολιγωρία(;) της κυβέρνησης Καραμανλή το 2004. Γιατί δεν στήριξε ο κ. Σημίτης την πολιτική του; Γιατί δεν αγωνίστηκε γι αυτήν;

Παραδόξως, πάλι εγώ και μόνον εγώ, με κύριο άρθρο στην ΕΣΤΙΑ 8.12.2004 έθεσα κρίσιμα ερωτήματα για την στάση της Ελλάδας στη Σύνοδο Κορυφής της 17 Δεκεμβρίου 2004. Κατέληγα: "Εδώ πάντως παύω να κατανοώ την ασκούμενη πολιτική. Αφήνουμε να περάσει η καλύτερη, διαπραγματευτικά, στιγμή για να επιτύχουμε τι; Να περάσουν τα χρόνια και να αυξηθεί συγκριτικά με εμάς η τουρκική γεωστρατηγική σημασία; Δεν μας ενδιαφέρει η επίλυση της διαφοράς για την υφαλοκρηπίδα που όσο συνεχίζεται στερεί την Ελλάδα από τα πετρέλαια του Αιγαίου (τώρα που είναι ακριβά και θα παραμείνουν ακριβά για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα); Πως είναι δυνατό δύο μήνες μετά την τελευταία έκθεση της Επιτροπής, που καλεί την Τουρκία να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία, να προεξοφλείται σχεδόν από όλους ότι η Τουρκία αφενός δεν θα την αναγνωρίσει και αφετέρου αναμένει να λάβει οριστική ημερομηνία για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με τη σύμφωνη γνώμη και του κράτους που δεν αναγνωρίζει; Δεν ανησυχεί την Τουρκία ότι το 80% τουλάχιστον του κυπριακού λαού δεν θα δικαιολογούσε τη θετική ψήφο της Κυπριακής Δημοκρατίας αν προηγουμένως δεν υπάρξει αναγνώριση της;"

Το επετειακό άρθρο του κ. Σημίτη εκτός των πολλών συμπληρωματικών δημοσιευμάτων προκάλεσε και την υπόμνηση παλαιοτέρων "ηρωϊκών" στιγμών του ΠΑΣΟΚ του Α. Παπανδρέου. Έγραψε ο κ. Παπαχρήστου στις 16.12 στα ΝΕΑ για το σκάφος "Σισμίκ" τον Μάρτιο του 1987 με πρωθυπουργό τον Α. Παπανδρέου και στην Τουρκία τον Τ. Οζάλ και τον μη πόλεμο χάρη στην αποφασιστικότητα και θέληση των πρωταγωνιστών. Λησμόνησε ο κ. Παπαχρήστου τον Δημοσθένη: "Προς γαρ το τελευταίον εκβάν, έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται". Έτσι λίγους μήνες μετά τον "ηρωϊκό" μη-πόλεμο, ο Α. Παπανδρέου, στο Νταβός, έθεσε ολόκληρο το πέραν των 6 μιλίων Αιγαίο εκτός διαπραγμάτευσης για την Ελλάδα προς τεράστια εθνική ζημία. Όταν κατάλαβε τι έκανε περιορίστηκε σε ένα ντροπαλό mea culpa που έγινε κατανοητό από τους πολυπληθείς λατινομαθείς οπαδούς του. Τις συνέπειες του Νταβός εξακολουθούμε να υφιστάμεθα. Αν είχε συνεχιστεί και ολοκληρωθεί η πολιτική που χαράχτηκε το 1999, πιθανολογώ ότι θα είχαμε ξεπεράσει τα προβλήματα που μας δημιούργησε ο Α. Παπανδρέου.

(*)Πρώην υπουργός,Ιδρυτής της «Δράσης»

 

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE