Πρωτόγνωρες καταστάσεις ζει η υφήλιος τους τελευταίους μήνες με την εξάπλωση παγκοσμίως του νέου κορωνοϊού SARS-CoV-2, ενώ  ταυτόχρονα πρωτοφανείς καταστάσεις ζει και η χώρα μας.

Οι πολίτες, είναι καθηλωμένοι στους τηλεοπτικούς (και όχι μόνο) δέκτες τους, παρακολουθώντας ο,τιδήποτε νεώτερο αφορά στην καινοφανή πανδημία και κρέμονται κυριολεκτικά από τα χείλη των ομιλούντων, ειδημόνων ή μη, για να αντλήσουν ένα ψήγμα αισιοδοξίας μέσα στον καθημερινό ζόφο στον οποίο έχουν περιέλθει.

Αλήθεια είναι, πως στη γειτονική μας Ιταλία ο Covid-19, έχει λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, με  καταστρεπτικές συνέπειες. Ήδη θρηνεί υψηλό αριθμό νεκρών και φαίνεται πως το σύστημα εκεί δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στην καθημερινή πραγματικότητα με αποτέλεσμα τα θύματα (μέσος όρος ηλικίας 79,5 έτη) να ξεπερνούν τα 3.400.

Για καλή τύχη της χώρας μας, η Ιταλία προηγήθηκε στην εξάπλωση του Covid-19, οπότε το υπουργείο υγείας και οι αρμόδιες συντονιστικές αρχές, ήταν σε θέση να εκπονήσουν και να εφαρμόσουν σχέδιο αποτροπής της εξάπλωσης του νέου κορωνοϊού SARS-CoV-2. Μαθαίνοντας από τις παραλείψεις και τα λάθη των ιταλικών αρχών, φαίνεται πως με τα περιοριστικά μέτρα που έχει λάβει η γενική κυβέρνηση, γίνεται κάθε ανθρωπίνως δυνατή προσπάθεια να ελεγχθεί η  κατάσταση.

Κορωνίδα αυτής της προσπάθειας περιορισμού της εξάπλωσης του Covid-19, είναι το σύνθημα «μένουμε σπίτι!».

Τι σημαίνει όμως, μένουμε σπίτι;

Σημαίνει πως έχουν παύσει να λειτουργούν οι επιχειρήσεις και οι υπηρεσίες, οπότε είναι ευκαιρία για διακοπές;

Σημαίνει πως μπορούμε να κάνουμε τις βόλτες μας τώρα που έχουμε χρόνο;

Σημαίνει πως είμαστε φυλακισμένοι στο ίδιο μας το σπίτι;

Το «μένουμε σπίτι», δε σημαίνει τίποτα απ’ όλα αυτά. Σημαίνει αίσθημα συλλογικής ευθύνης, ευσυνειδησία και συνέπεια, απέναντι στο ηλικιωμένο (και όχι μόνο) αγαπημένο πρόσωπο, οικογένεια, φίλο, συνάνθρωπο.

Σημαίνει πως δεν έρχομαι σε επαφή με άλλα άτομα που πιθανώς έχουν παθολογικό ανοσοποιητικό σύστημα, με άτομα που έχουν βεβαρημένο ιατρικό ιστορικό, με άτομα που είναι υπερήλικες.

Ο SARS-CoV-2, φαίνεται πως δεν προσβάλλει εύκολα μικρές ηλικίες. Στο «Καραμανδάνειο»  Νοσοκομείο Παίδων που εργάζομαι, μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει κανένα ταυτοποιημένο θετικό δείγμα και αυτό είναι πολύ ενθαρρυντικό. Όμως τα παιδιά είναι πολύ πιθανόν να διέλθουν το Covid-19 δίχως σχεδόν κανένα σύμπτωμα κι αυτό σημαίνει πως μπορούν πολύ εύκολα να μεταδώσουν τον ιό χωρίς καμία προειδοποίηση. Είναι ευθύνη των γονιών να συνετίσουν, να διδάξουν και να περιορίσουν τα παιδιά και τους εφήβους ώστε να μην περιφέρονται ως «κινούμενες ιϊκές βόμβες».

Κανείς δεν είπε ότι μπορεί να σκοτώσει το νέο κορωνοϊό SARS-CoV-2.  Αυτό που είπε το υπουργείο υγείας και η κυβέρνηση, είναι ότι προσπαθούμε, ως χώρα,  να περιορίσουμε την εξάπλωσή του ώστε να είναι σε θέση τα νοσοκομεία και το σύστημα υγείας, να ανταπεξέλθουν στον αριθμό των νοσούντων από το Covid-19. Διότι, αν (υποθετικά), ο αριθμός των ανθρώπων που θα χρειαστούν υπηρεσίες υγείας σε νοσοκομεία, ξεπεράσει τον αριθμό που μπορεί να εξυπηρετήσει το σύστημα, τότε αυτό θα καταρρεύσει.

Ας αναλογιστούμε για μια στιγμή όλοι μας και ο καθένας ξεχωριστά, το μέγεθος της συμβολής και της προσφοράς προς την οικογένεια, τα αγαπημένα πρόσωπα, τους φίλους, το κοινωνικό σύνολο, το σύστημα υγείας και τους εργαζόμενους σε αυτό, τη χώρα ολόκληρη, ακολουθώντας μια απλή οδηγία – συμβουλή: «μένουμε σπίτι»

Ας συνετιστούμε και ας προσπαθήσουμε να προφυλάξουμε τουλάχιστον, τους ανθρώπους που μας αγαπούν και θα έκαναν τα πάντα για εμάς,  αυτούς που ζούμε δίπλα τους. Ας κάνουμε και εμείς κάτι για αυτούς, μια απλή πράξη που θα βοηθήσει εμάς τους ίδιους, τους γύρω μας και την Ελλάδα ολόκληρη. 

Γιώργος Κ. Γραμματίκας
Νοσηλευτής – Φυσικοθεραπευτής
Προϊστάμενος Τ.Ε.Π «Καραμανδανείου»
Msc Διοίκηση Υπηρεσιών Υγείας Ε.Σ.Δ.Υ
Μέλος Τομέα Υγείας Νέας Δημοκρατίας

Γράφει η Άννα Σπηλιωτακάρα – Ρηγοπούλου

Επιστήμονες της ιατρικής κοινότητας έχουν διατυπώσει ένα διαχρονικό μήνυμα: «Μια συνιστώσα της δημόσιας υγείας που σηματοδοτεί τον πολιτισμό κάθε κράτους αποτελεί η επάρκεια αίματος, καθοριστικό στοιχείο για το Σύστημα Υγείας κάθε χώρας».

Λαμβανομένου υπόψη ότι η διαθεσιμότητα του αίματος και των παραγώγων αυτού για τις μεταγγίσεις, είναι δυνατόν να γίνει αιτία για τη μετάδοση ασθενειών από μολυσματικούς ιούς και άλλους παράγοντες, δεδομένου ότι αποτελούν βιολογικές ουσίες.

Έτσι, αποτελεί απαραβίαστο στοιχείο η Αιμο – επαγρύπνηση για την ποιότητα και ασφάλεια ανεπιθύμητων αντιδράσεων στην μετάγγιση αίματος από ασθένειες παλιές αλλά και νεότερες, ιούς, λοιμώξεις κλπ. (Ευρωπαϊκή Ένωση – Συμβούλιο Ευρώπης).

Η αρχή της Αιμο –επαγρύπνησης έγινε στη Γαλλία με την μόλυνση του ιού του AIDS. Στην Ελλάδα ιδρύθηκε το Νοέμβριο του 1995 το Συντονιστικό Κέντρο Αιμο- επαγρύπνησης (ΣΚΑΕ) με απόφαση του ΚΕΕΛΠΝΟ του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, το σημερινό ΕΟΔΥ.

Η χώρα μας έχει μεγάλη ιστορία στην αιμοδοσία, αρχίζοντας από το 1935 με τον Ερυθρό Σταυρό, φθάνοντας το 1952 στη δημιουργία της Εθνικής Υπηρεσίας Αιμοδοσίας, σύμφωνα με το μοντέλο της Γαλλίας, ενώ απαγορεύεται η εμπορία αίματος το 1979 στην Ελλάδα δια νόμου οπότε και διακόπτεται η ύπαρξη τραπεζών αίματος. Έκτοτε, αρχίζει ο αγώνας για τη διάδοση της εθελοντικής μη αμειβόμενης προσφοράς αίματος, υψηλών προδιαγραφών από ειδικούς γιατρούς και δημιουργείται κίνημα ομάδων και συλλόγων εθελοντών αιμοδοτών.

Το 1979, η Πάτρα είναι από τις πρώτες πόλεις στην χώρα μας που η κρατική αιμοδοσία του Γενικού Νοσοκομείου Πατρών «Άγιος Ανδρέας», με διευθυντή γιατρό – αιματολόγο συνεργάζεται με τους πρώτους Συλλόγους Εθελοντών Αιμοδοτών και συνέρχεται το 1ο Συνέδριο Εθελοντικής Αιμοδοσία (ΠΟΣΕΑ) για τη θέσπιση προτύπων ποιότητας και ασφάλειας του αίματος – μεταγγίσεων.

Η αρχή έγινε σε συνεργασία Κρατικής Αιμοδοσίας και Εθελοντών Αιμοδοτών για προσφορά μη αμειβόμενου αίματος για κάθε άρρωστο. Η συνεργασία στηρίχθηκε σε σχέσεις αλληλεγγύης και εμπιστοσύνης. Τα αποτελέσματα ήσαν άριστα σε όλη την περιφέρεια και όχι μόνον.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση με αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (2002) απέστειλε οδηγίες προς όλα τα κράτη – μέλη για την εφαρμογή προτύπων ασφάλειας για το ανθρώπινο αίμα και τις μεταγγίσεις.

Η Ελλάδα σύμφωνα με τις οδηγίες της Ε.Ε., οργάνωσε σύγχρονα συστήματα αιμοδοσίας με το Νόμο 3402/05 με αποκλειστική διαχείριση της πολιτικής της αιμοδοσίας το Υπουργείο Υγείας, το Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας, τα Κέντρα Αίματος και το Εθνικό Κέντρο Παραγώγων Αίματος «Ηλίας Πολίτης» (το οποίο όμως δεν λειτούργησε) καθώς και την Αιμο- επαγρύπνηση, που ιδιαίτερα σήμερα είναι απαραίτητη με την εμφάνιση καινούργιων ασθενειών.

Την εποχή εκείνη, ως διευθύντρια της Αιμοδοσίας της Πάτρας μετείχα ως άμισθο μέλος της Επιτροπής του Υπουργείου για την ενημέρωση των καινούργιων δεδομένων που αφορούσαν την καλύτερη λειτουργία της Αιμοδοσίας. Τα επόμενα χρόνια, το εθελοντικό κίνημα προσφοράς αίματος της Ελλάδας προχώρησε με τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για όλα τα μέλη – κράτη, όχι όμως με τον ίδιο ρυθμό στην Ευρώπη. Η Ευρώπη σήμερα έχει επάρκεια αίματος, ιδιαίτερα ορισμένες χώρες όπως Ελβετία, Δανία, Σουηδία, Κύπρος κ.α. Αντίθετα, με την Ελλάδα που διαχρονικά δεν απέκτησε την ποθητή επάρκεια αίματος για τις πολλαπλές ανάγκες των νοσοκομείων (πολυμεταγγιζόμενοι, ανοσοκατασταλμένοι, μεγάλα χειρουργεία, πολύνεκρα δυστυχήματα και ιδίως για ασθενείς με μεσογειακή αναιμία) με αποτέλεσμα, διαχρονικά, να προμηθεύεται αίμα από το εξωτερικό.

Σήμερα, η δραματική εμφάνιση του νέου ιού, προερχόμενος από την οικογένεια των κορωνοϊών όπως οι ιοί SAARS – CON, MERS – CON, του CONID- 19 που έχει σπείρει τον θάνατο παγκοσμίως και έχει φέρει την Ελλάδα σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση, έχει ως αποτέλεσμα να μειωθεί κατά πολύ ή λόγω ασθενείας ή λόγω φόβου η προσφορά αίματος, που είναι τελείως απαραίτητη ιδίως για τους ασθενείς που νοσηλεύονται στα νοσοκομεία.

Θα πρέπει να σημειώσω ότι τα τελευταία δέκα χρόνια λόγω των συνθηκών που επικρατούσαν στην Ελλάδα είχε ήδη ελαττωθεί η προσφορά αίματος με τις γνωστές συνέπειες. Οφείλουμε, όμως, να τονίσουμε ότι η ανεπάρκεια αίματος υπήρξε διαχρονικά.

Επίσης, να επισημάνω ότι η ύπαρξη κατεψυγμένου αίματος για ώρες ανάγκης είναι ουτοπία για την Ελλάδα, καθώς είναι πολυδάπανη και απαιτεί ειδικές συνθήκες. Εξάλλου, ελάχιστες είναι οι αιμοδοσίες του εξωτερικού που έχουν αυτή τη δυνατότητα και μόνο για ορισμένες περιπτώσεις.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να τονίσω ότι αν εξαιρέσουμε την παρουσία του κορωνοϊού η δική μας χώρα με ένα άρτιο σήμερα νομοθετικό πλαίσιο, με συλλόγους και κοινωνικές ομάδες εθελοντών αιμοδοτών, με εξειδικευμένο και έμπειρο ιατρικό και λοιπό προσωπικό, με λειτουργικό σύστημα Aιμο- επαγρύπνησης, έχει όλες τις προϋποθέσεις να επιτύχει τον τελικό στόχο της επάρκειας αίματος και παραγώγων σε εθνικό επίπεδο ώστε να μην παρατηρείται, ιδίως σε περιόδους κρίσης και πανδημίας όπως αυτή που βιώνουμε σήμερα, έλλειψη αίματος και να διαχέεται η άποψη ενός μη συντονισμού των υπηρεσιών αιμοδοσίας και του κράτους.

 

*Ιατρός Αιματολόγος, τεως Δ/ντρια Αιμοδοσίας του ΓΚΠ «Αγ. Ανδρέας», τέως Δημοτικός Σύμβουλος Πατρέων

Καθώς συνειδητοποιούμε όλοι ότι η μάχη κατά της πανδημίας του κορωνοϊού, έχει πολύ δρόμο μέχρι να κερδηθεί, χρειαζόμαστε επειγόντως κάποια θετικά αντίβαρα που θα μαλακώσουν τον πόνο για τους ανθρώπους που χάθηκαν και την αγωνία μας για το μέλλον και θα έλθουν ιαματικά να επιβεβαιώσουν το «ουδέν κακόν αμιγές καλού».

Μια παρηγοριά στραμμένη στο μέλλον που θα οπλίζει το παρόν με λίγη αναγκαία αισιοδοξία και θα επενδύει το τέλος της δοκιμασίας με βάσιμες προσδοκίες.

Κοιτάζοντας τη μεγάλη εικόνα θα είναι μάλλον ευφημισμός να μιλάμε για ύφεση στην παγκόσμια οικονομία ,μετά το τέλος της πανδημίας. Θα πρόκειται για κάτι πολύ βαθύτερο και με μεγάλη χρονική διάρκεια. Είναι κατά συνέπεια αναγκαίο η Ευρώπη που αποτελεί το μεγαλύτερο μέχρι στιγμής θύμα της πανδημίας να επιδιώξει να αναστηλώσει την αποσαθρωμένη από τον κορωνοϊό οικονομία και κοινωνία της.

Τα ακλόνητα δόγματα του παρελθόντος ,τα οποία καμία σώφρων και λογική πολιτική ένσταση δεν στάθηκε δυνατό να αντιμετωπίσει στην προ κορωνοϊού εποχή, θα συμπιεστούν από τις στάχτες που καθημερινά παράγει η πανδημία .

Το δημοσιονομικό αρχιτεκτόνημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης αν δεν υποστεί αλλαγές θα καταρρεύσει. Ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ της κάθε χώρας θα μεταβληθεί δραματικά λόγω της δραματικής επιβράδυνσης της οικονομικής δραστηριότητας. Οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί και τα πλεονάσματα , οι προβλέψεις για το έλλειμμα και το χρέος αν δεν ξανατεθούν επί τάπητος στην μετά κορωνοϊό Ευρωπαϊκή Ένωση ,θα απειλήσουν αυτή τη φορά υπαρξιακά τα θεμέλιά της.

Η έκταση και το εύρος των αναθεωρήσεων δεν είναι δεδομένα. Αποτελούν ήδη πεδίο σκληρής διαπραγμάτευσης. Όμως τα δεδομένα είναι ριζικά διαφορετικά και τα περιθώρια για συνέχιση της δημοσιονομικής ασφυξίας ανύπαρκτα. Η Ελλάδα έχει κάθε δυνατότητα σε αυτό το «βομβαρδισμένο» τραπέζι των διαπραγματεύσεων με σοβαρότητα και ευθύνη να συμμετάσχει στην χάραξη ενός νέου Μάαστριχτ με στόχο βιώσιμες και κοινωνικά δίκαιες πολιτικές για την χώρα μας και την Ευρώπη.

Και αυτή η προοπτική είναι βάσιμα ελπιδοφόρα και αισιόδοξη. Αν δεν συνοδευτεί από την συγκατάνευση της Γερμανίας και των κρατών επιρροής, τότε κανένας φιλοευρωπαϊσμός όχι απλώς δεν θα αρκεί, αλλά δεν θα υφίσταται ώστε να ανακόψει τις φυγόκεντρες δυνάμεις που θα αναπτυχθούν και στις πιο φιλοευρωπαϊκές κοινωνίες

Από την άλλη μερια του Ατλαντικού η πανδημία αναδεικνύει τα αληθινό πρόσωπο μιας ηγεσίας που επιδιώκει να γυρίσει τις ΗΠΑ στο βαθύ παρελθόν του 17ου αιώνα όταν πουριτανοί προσκυνητές αποικούσαν τη νέα γη με σκοπό τη δημιουργία μιας περίκλειστης χώρας.

Η αρχική υποτίμηση του κινδύνου από τον Τραμπ, σε συνδυασμό με την μεγάλη καθυστέρηση στη λήψη μέτρων, έχει τσαλακώσει το ηγετικό του προφίλ στο δρόμο για την επανεκλογή του τον προσεχή Νοέμβριο. Ας ευχηθούμε να διαμορφωθεί στις ΗΠΑ μια νέα πλειοψηφία , όχι μέσα από εκατόμβες θυμάτων του ιού, αλλά μέσα από τον εσωτερικό αναστοχασμό των Αμερικάνων πολιτών, την εγρήγορσή τους και την επανεκτίμηση του ρόλου που θέλουν η χώρα τους να διαδραματίσει διεθνώς.

Κοιτάζοντας την μικρή εικόνα του καθένα μας η δοκιμασία της πανδημίας έφερε με δραματικό αλλά απίστευτα χρήσιμο τρόπο στην επιφάνεια έννοιες όπως η ατομική ευθύνη, η κοινωνική συνείδηση και η ενσυναίσθηση. Ο εγκλεισμός ευνοεί τον αναστοχασμό και την περίσκεψη .

«Κανένας άνθρωπος δεν είναι μόνος του, ένα νησί ακέραιο και ξεχωριστό ...ο θάνατος του κάθε ανθρώπου λιγοστεύει εμένα τον ίδιο, γιατί είμαι ένα με την Ανθρωπότητα. Γι αυτό μη στέλνεις ποτέ να ρωτήσεις για ποιόν χτυπά η καμπάνα, για σένα χτυπά.»

Οι στίχοι αυτοί του Τζων Ντον που ,αιώνες αφότου γράφτηκαν, δάνεισαν στον Έρνεστ Χέμινγουεϊ τον τίτλο για ένα από τα σημαντικότερα μυθιστορήματά του αναδεικνύουν τις θεμελιώδεις ανθρώπινες αξίες της αλληλεγγύης, της ενσυναίσθησης και της ευθύνης. Αν η τραγωδία της πανδημίας τις επαναφέρει στην καθημερινότητά μας , το όφελος θα είναι μεγάλο.

Μιλένα Αποστολάκη

Η Μιλένα Αποστολάκη είναι Ελληνίδα πολιτικός, δικηγόρος και πρώην βουλευτής Β΄ Αθήνας. Ήταν υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων στην κυβέρνηση Παπανδρέου από τον Σεπτέμβριο 2010 μέχρι τον Ιούνιο του 2011.

Πηγή: iefimerida.gr

Του Τάσου Σταυρογιαννόπουλου, Πρόεδρος Συλλόγου Δασκάλων & Νηπιαγωγών Πάτρας, Αιρετός Π.Υ.Σ.Π.Ε. Αχαΐας

Η παγκόσμια εξάπλωση της πανδημίας του ιού covid 19 απειλεί όλη την ανθρωπότητα και εκτός από το ανυπολόγιστο ανθρώπινο κόστος ταράζει συθέμελα τη διατήρηση του κοινωνικού ιστού.

Στην πατρίδα μας τα έγκαιρα περιοριστικά μέτρα της Κυβέρνησης ευελπιστούμε πως μπορούν να αποδειχτούν σωτήρια και να κρατήσουν όρθια τη χώρα μας σε αυτή την εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία. Τα σχολεία, ωστόσο, για μακρύ χρονικό διάστημα παραμένουν και θα παραμείνουν κλειστά, ως αντίδοτο στη διασπορά του ιού στην κοινότητα. Η σχολική πραγματικότητα διαμορφώνεται από ένα πεδίο εντελώς πρωτόγνωρο, εφόσον ο φυσικός χώρος της εκπαίδευσης και αγωγής των μαθητών είναι το σχολείο. Το Υπουργείο Παιδείας προσπαθεί με την εξ αποστάσεως εκπαίδευση να κρατήσει ζωντανή την επαφή και τον ενδιαφέρον των μαθητών για την εκπαιδευτική διαδικασία και να περιορίσει το κόστος της απώλειας του χαμένου διδακτικού χρόνου.

 Ωστόσο, αποτελεί κοινή παραδοχή πως το έργο του σχολείου δεν μπορεί να υποκατασταθεί από κανένα εξ αποστάσεως εγχείρημα. Ιδιαίτερα, μάλιστα, όταν εγγενείς αδυναμίες, παθογένειες και παραλείψεις δεκαετιών καθιστούν μια τέτοια πρωτοβουλία δύσκολη στην εφαρμογή της για το σύνολο των μαθητών της πρώτης βαθμίδας της εκπαίδευσης. Από τις πρώτες ημέρες εφαρμογής της παρατηρούνται ποικίλα προβλήματα, όπως: έλλειψη υπολογιστών σε πολλές οικογένειες, μη πρόσβαση στο διαδίκτυο αρκετών μαθητών, έλλειψη υπολογιστών σε αρκετούς εκπαιδευτικούς, χρήση υπολογιστών παλαιότερης τεχνολογίας που δεν υποστηρίζουν σύγχρονα προγράμματα, αδυναμία ενίοτε των σχολείων να στηρίξουν τους εκπαιδευτικούς και να τους παρέχουν υλικό λόγω παλαιών και ξεπερασμένων δυνατοτήτων πολλών εργαστηρίων, υπερφόρτωση του σχολικού δικτύου, αδυναμία σύνδεσης στις ηλεκτρονικές πλατφόρμες κ.λπ.

Επιπλέον, οι μικροί μαθητές, ιδιαίτερα των πρώτων τάξεων του Δημοτικού σχολείου, δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν σε αυτό το επίπεδο επικοινωνίας και στη χρήση νέων τεχνολογιών χωρίς τη βοήθεια των γονέων τους, εφόσον βέβαια και αυτοί έχουν ορισμένες γνώσεις. Φυσικά, έχουν ξεχαστεί και τα νηπιόπαιδα, εφόσον για αυτά ουδείς λόγος. Τέλος, είναι βέβαιο πως μεγάλη μερίδα των εκπαιδευτικών δε διαθέτει τέτοια εξοικείωση, αφού η επιμόρφωσή τους σε αυτά τα ζητήματα είναι ανύπαρκτη. Ιδιαίτερα, την τελευταία πενταετία δεν έχει υλοποιηθεί κανένα πρόγραμμα επιμόρφωσης εκπαιδευτκών σε κανένα αντικείμενο. Αντίθετα, καταργήθηκαν επιμορφωτικές δομές, όπως τα Π.Ε.Κ., που λειτουργούσαν από το 1991 με τεράστια συνεισφορά στην επιμόρφωση των εκπαιδευτικών.

Επιπλέον, πέρα από την υλικοτεχνική υποδομή, την επιμόρφωση και τα τεχνικής φύσεως προβλήματα πρέπει να γίνει κατανοητό πως το σχολείο δεν παρέχει μόνο γνώσεις. Δεν περιορίζεται μόνο στη διατήρηση και μεταβίβαση στις νέες γενιές της εμπειρίας και των πολιτιστικών αγαθών των προηγούμενων γενιών ή στην απόκτηση προσόντων για τις μελλοντικές καταστάσεις της ζωής. Το σχολείο συμβάλλει στη συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη των παιδιών, που προάγονται διαμέσου της επικοινωνίας, της συνεργασίας, της αλληλεπίδρασης, του παιχνιδιού, της ομαδικότητας, της κοινής ζωής, της συνύπαρξης και της σχέσης με τους συμμαθητές και τους εκπαιδευτικούς τους. Στο σχολείο διαμορφώνονται αξίες, στάσεις, συνειδήσεις και αναπτύσσονται δεξιότητες, ικανότητες, δράσεις, συμπεριφορές και νοοτροπίες. Όλα τούτα βρίσκονται σε αναστολή, όσο τα σχολεία είναι κλειστά και δεν υποκαθίστανται με το διαδίκτυο ή άλλον τρόπο.

Αντίθετα, η συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών με το κλείσιμο των σχολείων προσπαθεί με κάθε πρόσφορο τρόπο (email, Skype, τηλέφωνα κ.λπ.) να βρίσκεται δίπλα στους μαθητές και να τους παρέχει κάθε δυνατή στήριξη. Οι Διευθυντές των σχολείων βρίσκονται νυχθημερόν μπροστά σε έναν υπολογιστή, εφόσον έχουν επωμιστεί μεγάλο βάρος της προσπάθειας, κάτω από αντίξοες συνθήκες, να συντονίσουν τη συνεργασία μαθητών, γονέων και εκπαιδευτικών εξ αποστάσεως, για να διατηρηθεί η επαφή των μαθητών με το σχολείο. Αυτό που εισπράττουμε καθημερινά από τους συναδέλφους εκπαιδευτικούς είναι πως ο αγώνας τούτη την περίοδο είναι τιτάνιος, αφού η προσπάθεια όλων γίνεται υπό το βομβαρδισμό συνεχώς ηλεκτρονικών μηνυμάτων για ενέργειες, χωρίς εφόδια, με πολύ άγχος και κυριολεκτικά όλο το εικοσιτετράωρο.

Οι περισσότεροι περιμένουν το ηλεκτρονικό σύστημα να αποφορτιστεί αργά τη νύχτα, προκειμένου να επικοινωνήσουν ή να αναρτήσουν εργασίες στις πλατφόρμες για τους μαθητές τους. Άλλοι αφήνουν φωτοτυπίες στο μανάβικο της γειτονιάς για να τις πάρει ο μαθητής, άλλοι στο φαρμακείο και ορισμένοι μαθητές περνούν από την εξώπορτα του σπιτιού του δασκάλου για να πάρουν και να δώσουν τις φωτοτυπίες. Οι εκπαιδευτικοί φαίνεται πως υπερβαίνουν όλα τα εμπόδια και τις διαπιστωμένες αντιξοότητες (τεχνικές, ψυχολογικές κ.λπ.) και με πείσμα προσπαθούν να επιτύχουν το καλύτερο για τους μαθητές τους. Ανακαλύπτουν συνεχώς νέους κώδικες και μορφές επικοινωνίας και πιστοποιούν κάθε μέρα που περνάει πως ο πλούτος της εκπαίδευσης κρύβεται στο έμψυχο δυναμικό της. Ιδιαίτερα, μετά τις αθλιότητες που διατυπώθηκαν από ορισμένους δημοσιογράφους για τους εκπαιδευτικούς, αισθάνομαι πως από το σύνολο του Κλάδου έχει δημιουργηθεί ένα είδος πανστρατιάς για να μείνει άσβεστη η φλόγα της ελπίδας και της αισιοδοξίας. «Η εκπαίδευση δεν είναι το γέμισμα ενός κουβά, αλλά το άναμμα μιας φλόγας», σύμφωνα με τον ιρλανδό νομπελίστα ποιητή William Butler Yeats.

Κάθε ζωντανός οργανισμός έχει καρδιά και ψυχή. Η καρδιά του εκπαιδευτικού συστήματος είναι το αναλυτικό πρόγραμμα και η ψυχή του ο δάσκαλος. Τούτη την εποχή η καρδιά της εκπαίδευσης είναι λαβωμένη, εφόσον αποτελεί κοινή πεποίθηση πως το αναλυτικό πρόγραμμα, λόγω της πρωτόγνωρης και ασυνήθους κοινωνικής συνθήκης που διαμορφώνεται με κλειστά τα σχολεία, έχασε την πυξίδα του. Συνεπώς, απέμεινε μόνο η ψυχή, δηλαδή η προσπάθεια και το φιλότιμο του δασκάλου να στηρίξει τους μαθητές του, το δημόσιο σχολείο και την πατρίδα μας. «Βάστα δάσκαλε» έγραφε επ’ αφορμή αγώνων του Κλάδου των εκπαιδευτικών το 2006 ο καθηγητής Ιστορίας της Εκπαίδευσης Σήφης Μπουζάκης. Σήμερα, είναι πάλι επίκαιρο. Το φιλότιμο και ο ηθικός κώδικας των χιλιάδων εκπαιδευτικών δεν επιτρέπουν εκπτώσεις. Ο τιτάνιος αγώνας για την Παιδεία μας, «το δεύτερο ήλιο για τους ανθρώπους», σύμφωνα με τον Πλάτωνα, συνεχίζεται.

Συμπληρώνοντας 2 εβδομάδες χωρίς σχολεία, οι συνολικά 250 χιλιάδες μαθητές και άλλοι διπλάσιοι φοιτητές βρέθηκαν βίαια έξω από το φυσικό τους χώρο, έτσι απρόσμενα. Ποιος θα το φανταζόταν εν έτει 2020, ότι η συνολική εκπαιδευτική κοινότητα κινδυνεύει να μην ολοκληρώσει την χρονιά της.

Ποιος θα φανταζόταν - ούτε στα πιο τρελά και κακόγουστα όνειρα - ότι το εκτάκι δεν θα έχει την ευκαιρία να ζήσει την τελευταία του γιορτή στο Δημοτικό του πριν αφήσει τους Δασκάλους του, για να μεταβεί στο Γυμνάσιο, και ούτε το 17χρονο να δώσει τον αγώνα του για την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με τους ίδιους όρους που έδωσαν οι συμμαθητές του την περσινή και όλες τις χρονιές. Αμ δε, οι τελειόφοιτοι στα πανεπιστήμια που κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς ορκωμοσία και χωρίς την δυνατότητα για την πολυπόθητη εισαγωγή τους στην αγορά εργασίας, η οποία ας γελάσουμε, σιγά μην υπάρχει ή στην καλύτερη σιγά μην τους περιμένει.

Η εκπαιδευτικοί ανέτοιμοι για το πλήγμα που δέχτηκαν. Η εργασία θα αλλάξει, αλλάζει.

Το τέλος της συμβατικής τάξης είναι εδώ!!!

Το τρένο της εξέλιξης είναι εδώ. Θεωρώ ότι σφύριξε και όσοι ήσαν υποψιασμένοι ανέβηκαν. Οι υπόλοιποι θα μείνουν με τα ερωτήματα πότε πέρασε, γιατί δεν είναι μέσα στα βαγόνια;

Η τεχνολογία, τα εργαλεία υπήρχαν και εξελίχθηκαν. .

Η ψηφιοποίηση της διδασκαλίας, της επικοινωνίας και της διοίκησης είναι επιτακτική ανάγκη. Εκπαιδευτικοί, μαθητές γονείς και διοικούντες, περνάνε ένα μεγάλο crash test. Η αποβολή από την νέα τάξη πραγμάτων θα είναι ακόμα πιο βίαιη. Ο αποκλεισμός, εργασιακός για τους εκπαιδευτικούς και ο εκπαιδευτικός για τους μαθητές είναι προ των πυλών.

Άμεση η ανάγκη για ανάπτυξη ατομικών ψηφιακών δεξιοτήτων. Η διαχείριση της ψηφιακής τάξης, θα απέχει πολύ μακριά από τη φυσική παρουσία. Δεν θα χρειάζονται οι 114 απουσίες για να περάσεις την τάξη αλλά ο χρόνος παραμονής στην πλατφόρμα. Δεν θα χρειάζεται να πάρεις τηλέφωνο τον Διευθυντή σου για να τον ενημερώσεις ότι θα αργήσεις, αλλά η ψηφιακή σου τάξη θα έχει ξεκινήσει χωρίς εσένα και θα έχεις την εργασιακή απουσία. Οι βαθμοί των τεστ θα είναι online και δεν θα χρειάζεται αρκετός χρόνος για να δημιουργήσεις παιδαγωγικό κλίμα στην ψηφιακή τάξη, αφού με το πάτημα ενός πλήκτρου ο μαθητής θα σωπαίνει και θα αποβάλλεται ψηφιακά.

Η εκπαιδευτική κοινότητα ανέτοιμη. Από το υπουργείο Παιδείας όπου φάνηκε στον πρώτο ιό η γύμνια του. Η οικονομική κρίση αυτά άφησε, αυτά παραλαμβάνουν οι νέες γενιές. Ας μην κατηγορήσει κανείς τους εκπαιδευτικούς και τις συνθήκες όπου εργάζονται. Το φιλότιμο δεν αρκεί στην νέα Εποχή.

Η επόμενη ημέρα είναι η κρίσιμη.

Αν η πολιτεία δεν στηρίξει άμεσα το δημόσιο σχολείο, με υλικοτεχνική υποδομή η οποία να κοιτάει την επόμενη δεκαετία και αν και από την πλευρά τους οι εκπαιδευτικοί δεν διαμορφώσουν με την πινελιά τους το νέο εκπαιδευτικό περιβάλλον, θα χαθούν πάλι γενιές και γενιές.

Κοιτώντας το Δημόσιο Σύστημα Υγείας, ας στηριχθεί και το Δημόσιο Σχολείο για να μην καταρρεύσει και ολόκληρη η κοινωνία.

Ας ελπίσουμε ότι θα διαμορφώσουμε εμείς την νέα ψηφιακή μας πραγματικότητα!

* Ο Παναγιώτης Καράμπελας είναι διευθυντής ΕΠΑΛ Κάτω Αχαΐας, Msc Οικονομική Ανάλυση, Msc Διοίκηση Εκπαίδευσης, ειδίκευση στην ειδική αγωγή.

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE

Παράλογη χώρα

Απρ 08, 2020 Hits:31 ΑΠΟΨΕΙΣ