Στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση η πράξη της µάθησης συντελείται ανεξάρτητα από την διδασκαλία και διαφέρει από τη συµβατική εκπαίδευση στο ότι δεν βασίζεται στην πρόσωπο µε πρόσωπο µετάδοση της γνώσης, αλλά στην εξατοµικευµένη µάθηση, κυρίως µέσα από την κατ' ιδίαν µελέτη του διδακτικού υλικού. Η καινοτοµία αυτή δηµιουργεί µια σειρά αλλαγών στη σχέση διδάσκοντα - διδασκοµένων. Διαµορφώνονται αλληλεπιδραστικές σχέσεις µεταξύ των δύο αυτών µερών, οι οποίες συµβάλλουν στην αποτελεσµατική µάθηση.

Στα πλαίσια της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης η επικοινωνία µεταξύ του

εκπαιδευτικού φορέα και των εκπαιδευοµένων δύναται να έχει διττή υπόσταση:

α) µονόδροµη ή προσοµοιωµένη, υπό τη µορφή προ-δηµιουργηµένων υλικών διδασκαλίας που στέλνονται από το φορέα υποστήριξης και περιλαµβάνει εκπαιδευόµενους σε αλληλεπίδραση µε τα κείµενα και

β) αµφίδροµη, µε την οποία οι εκπαιδευόµενοι επικοινωνούν πραγµατικά µε τους εκπαιδευτές και έχουν πρόσβαση σε προσωπική διδασκαλία και καθοδήγηση.

Οι περισσότεροι φοιτητές της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης έχουν ανάγκη υποστήριξης, γιατί συχνά δυσκολεύονται να χρησιµοποιήσουν το διδακτικό υλικό, δεν διαθέτουν τις κατάλληλες δεξιότητες µελέτης, δεν γνωρίζουν πώς να γράφουν εργασίες και πώς να προσεγγίζουν κριτικά το διδακτικό υλικό, δεν έχουν κατάλληλη αυτό-οργάνωση, δυσπιστούν στον καινούργιο τρόπο µάθησης, έχουν άσχηµες ή διαφορετικού τύπου εκπαιδευτικές εµπειρίες ή δεν έχουν αυτοπεποίθηση ότι µπορούν να επιτύχουν τους εκπαιδευτικούς στόχους.

Ο διδάσκων στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση αναλαµβάνει το ρόλο του καθηγητή-συµβούλου. Ο καθηγητής-σύµβουλος, με τη συναισθηµατική νοηµοσύνη που διαθέτει, φροντίζει να φέρνει τους φοιτητές του αντιμέτωπους µε τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις τους, τις οποίες αποφεύγουν. Φροντίζει να χειρίζεται τόσο τα δικά του συναισθήµατα όσο και της οµάδας του, ειλικρινά και µε τον πλέον κατάλληλο τρόπο, ώστε να τους δίνει τη δυνατότητα να εργάζονται οµαλά και αρµονικά για την επίτευξη του κοινού τους στόχου.

Ο καθηγητής-σύµβουλος οφείλει να λειτουργεί για το διδασκόµενο όχι ως ποµπός γνώσεων µέσα από στείρα διδασκαλία, αλλά, µέσα από τις επικοινωνιακές του δεξιότητες, ως φορέας αλλαγής, υποστηρικτής, εµψυχωτής, συντονιστής, καθοδηγητής, χαρακτηριστικά που συνθέτουν τη συναισθηµατική νοηµοσύνη.

Η συναισθηµατική νοηµοσύνη απαιτεί τον σωστό χειρισµό των συναισθημάτων, ώστε αυτά να εκφράζονται αποτελεσµατικά και µε τον κατάλληλο τρόπο, δίνοντας στους ανθρώπους την ευκαιρία να συνεργάζονται αποτελεσµατικά, οµαλά και αρµονικά, για την επίτευξη κοινών στόχων. Στη σχέση µεταξύ διδάσκοντα και διδασκοµένου στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση, τα συναισθήµατα θεωρούνται από τους βασικότερους παράγοντες επιτυχίας.

*Ο Παύλος Παπαλαμπρακόπουλος είναι Επιστημονικός Συνεργάτης του Πανεπιστημίου Πατρών, Οικονομολόγος, με Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Ειδίκευσης στην Εκπαιδευτική Πολιτική

«Όσιον προτιμάν την αλήθειαν»

(Αριστοτέλης: Ηθικά Νικομάχεια, βιβλ. α' κεφ. στ΄)

Ο ρόλος του επαναστάτη στην ιστορία τηρεί τις αναλογίες με το ρόλο του μεγάλου άνδρα της εποχής του όπου οι πράξεις του εκπληρώνουν την ουσία αυτής.

Πραγματοποιεί την εποχή του.

Το πολεμικόν πνεύμα του Ελληνικού Έθνους κατά την Επανάσταση του 1821, το οποίον εμόρφωσε την τάξιν των κλεφτών και αρματολών, παρέσχεν εις τον αγώνα τους πλείστους και εκλεκτοτάτους των στρατιωτικών.

Τα Ελληνικά σώματα, τα υπηρετούντα «εν τη Ιονίω Πολιτεία» υπήρξαν σχολεία στρατιωτικής μορφώσεως φαλάγγων ανδρών, εν οίς πρώτος ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.

Η έρευνα επιχειρεί την ανάδειξη της σφριγηλής δύναμης σκέψης και πράξης του ήρωα, η οποία θεμελιώνεται στο μνημειώδη λόγον αυτού:

«ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ»

«Παιδιά μου. Εις τον τόπον τούτο, όπου εγώ πατώ σήμερα, επατούσαν και εδημιουργούσαν τον παλαιό καιρό άνδρες σοφοί … με τους οποίους δεν είναι άξιος να συγκριθώ και να φθάσω τα ίχνη των …».

Το βαθύτερο νόημα τούτο, εγχαραγμένο στη σκέψη και την ψυχή του Θ. Κολοκοτρώνη, βίωμα πολιτικό, αποτυπώνει την ιδεολογική προετοιμασία του 1821. Η μάχη του Ν. Ελλ. Διαφωτισμού με το σκοταδισμό - τέλος 18ου αιώνα.

Είναι η περίοδος εκείνη, η ιδεολογική σπονδύλωση του Ελληνικού Έθνους μας, για τον αγώνα της ανεξαρτησίας.

Βάση δε αυτής αποτελεί η Γαλλική Επανάσταση (1798), ως τη μάχη της ανεξαρτησία με τις δυνάμεις της συντήρησης και εθελοδουλείας.

Εύγλωττη η εκφραστική ικανότητα του «ανδρός», επιλέγεται και λαξεύεται ώστε η αλήθεια, «το σαφές σκοπείν», αποτελεί επίτευγμα ενός διαλεκτικού ρόλου του ιδίου πάνω στους περιτριγυρισμένους νέους, όταν εκείνος «ωμίλει» επί του βήματος στην Πνύκα, Αθήνησι». (1938)

…«Εγώ επιθυμούσα, ακούγεται εν συνεχεία ο λόγος του ήρωα, «… να σας ιδώ εις την μεγάλη δόξα, των προπατόρων μας, και έρχομαι να σας ειπώ όσα εις τον καιρόν του αγώνος μας, και προ αυτού και ύστερα απ' αυτόν, επαρατήρησα … και απ' αυτά να κάμομεν συμπερασμούς και δια την μέλλουσαν ευτυχία σας …».

Εις τον τόπον, τον οποίον κατοικούμεν, εκατοικούσαν, οι παλαιοί Έλληνες … Αυτοί διέφεραν από ημάς εις την θρησκείαν, διότι προσκυνούσαν τες πέτρες και τα ξύλα. Αφού ύστερα ήλθεν εις τον κόσμον ο Χριστός οι λαοί επίστευσαν εις το Ευαγγέλιόν του … Επήρεν μαζί του ανθρώπους χωρικούς, ψαράδες, και με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος έμαθαν όλες τις γλώσσες του κόσμου …».

Τη ρητή, λοιπόν, μαρτυρία του, «μετρίως εξηγείτο», «κτήμα τε ες αεί μάλλον αγώνισμα εις το παραχρήμα ακούειν».

Η Ελληνική Επανάσταση του 1821, τμήμα της Βαλκανικής, υποχρεώθηκε να βαδίσει αυθύπαρκτη …. Το φορτίο που σήκωσε στο ξεκίνημά της βαρύ … αντίρροπη δύναμη αυτής υπήρξε το αγωνιστικό πάθος των Ελλήνων, η αυταπάρνηση αυτών.

Ακολούθως, από τον λόγον του: «Δυστυχώς οι πρόγονοί μας έπεσαν εις την διχόνοιαν … και έτσι πρώτα οι Ρωμαίοι και άλλοι βάρβαροι τους υπέταξαν … ύστερα ήλθαν οι Μουσουλμάνοι και έκαμαν τα πάντα δια να αλλάξει ο λαός την πίστιν του…».

Η κατάσταση αυτή ευτυχής συγκυρία για το Οθωμανικό κράτος.

Ο Σουλτάνος δυνάστης, πλέον του κλήρου και του λαού!!!

Ακολούθησαν στην εξουσία οι προεστοί - κοτζαμπάσηδες ενώ η τάξη των εμπόρων, μη υποφέροντες τον ζυγόν, έφυγαν από την Ελλάδα, πατρίδα των και έτσι απέμεινεν ο λαός … στερημένος!

Άλλοι, μη υποφέροντες, επίσης, αλλαξοπίστησαν, έγιναν μουσουλμάνοι! …

Εις αυτήν τη δυστυχισμένην κατάσταση, «λάμψη φωτός» αντανακλούσε στον τόπο μας, χάρη στην αποστολή βιβλίων προς τον λαόν, μεταφράσεις των φυγάδων Ελλήνων γραμματισμένων στην «ξένην» -Ευρώπη - Γαλλία, Παραδουνάβιες περιοχές, και έτσι έβλεπε ο λαός ποιους είχαμε προγόνους, τι έκαμεν ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης και άλλοι πολλοί και εβλέπαμεν εις ποιαν κατάσταση ευρισκόμεθα τότε. Όθεν μας ήλθε εις τον νου να τους μιμηθούμε και να γίνουμε ευτυχέστεροι.

Στη συνέχεια «ακούγεται «πάλιν γεγονύια τη φωνή», ο λόγος του Θ. Κολοκοτρώνη:

«Όταν αποφασίσομεν να κάμομεν την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε, ούτε πόσα είμεθα, ούτε πως δεν έχομε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις … αλλά, ως μια βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας … και όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμεν την Επανάσταση …για να είμεθα ευτυχέστεροι …»,

Καθώς το πνεύμα το Αρχαίο:

«Το ευδαίμον το ελεύθερον, το δε ελεύθερον το εύψυχον κρίνοντες, μη περιοράσθε τους πολεμικούς κινδύνους» (Θουκυδίδης, Ιστορίαι, Β!, 43).

Αρραγής προφαίνεται ο ιστός του Ελληνικού αγωνιστικού φρονήματος του Έλληνα, εδώ κλεφτών και καπετάναιων, των ευψύχων αγωνιστών.

Σύμφωνα με το σχέδιο των Φιλικών, στις 6/19 του Γενάρη 1820 περνά στο Μοριά από τη Ζάκυνθο ο Θ. Κολοκοτρώνης.

Τα πρώτα χρόνια της επανάστασης ξεδιπλώνονται η στρατιωτική ιδιοφυία και η γνώση της πολεμικής στρατηγικής τέχνης του «Γέρου του Μοριά», η προμετωπίδα του αγώνα, τα ερείσματα δε της εύρωστης ψυχής αυτού ήσαν η σπουδή του, στη Ζάκυνθο, της πολεμικής στρατηγικής τέχνης του, η γνώση της διοικήσεως, η ψυχραιμία του και η αυτοπειθαρχία, η προσωπική αυτού.

Μετά την άφιξή του στο Μοριά ο στρατηγικός νους του «αλωνίζει» και φλογίζει τις ψυχές των πολεμιστών, μιλώντας προς αυτούς με τη θαυμαστή ετοιμότητα λόγου και γοητεία ακατανίκητη.

Τη δράση του Γέρου του Μοριά χαλυβδώνει η πρότασή του να κινηθούν οι δυνάμεις εναντίον του πολιτικού και στρατιωτικού κέντρου της Τουρκικής εξουσίας, την Τριπολιτζά, ενώ στα μέσα του Μάρτη βρίσκεται στη Μάνη (23 Μαρτίου 1821).

Πραγματώνει συγκεντρώσεις καπεταναίων από Μεσσηνία, Μυστρά, Λιοντάρι … και τους ενημερώνει να είναι έτοιμοι «στο φτερό» για τον επικείμενο αγώνα.

Ένα αναπότρεπτο γεγονός εκ μέρους των Τούρκων - η εκστρατεία του Χουρσίτ Πασά στα Γιάννενα, δημιουργεί την ανοικτή δίοδο υπέρ της κίνησης των ελληνικών επαναστατικών δυνάμεων στο Μοριά.

Από τον λόγον του ήρωα Θ. Κολοκοτρώνη: «Εις το πρώτο χρόνο της Επανάστασης είχαμε μεγάλη ομόνοια … και εάν εβαστούσε … ηθέλαμε φτάσει και εις την Κωνσταντινούπολη!

Τόσον ετρομάξαμεν τους Τούρκους …

Αλλά δεν εβάσταξεν».

Η επιτυχής οργάνωση της πολιορκίας της Τριπολιτζάς, το σχέδιο αντιμετώπισης της στρατιάς του Δράμαλη, η περικύκλωσή του και η συντριβή του εξασφάλισαν το σεβασμό και την αίγλη του ήρωα Κολοκοτρώνη. Όμως τροφοδότησε την αντιπαλότητα στο πρόσωπό του.

«Από τότε ήρχισεν η διχόνοια» συνεχίζει στο λόγο του και εχάθη η πρώτη προθυμία και ομόνοια μεταξύ αυτών.

Οξεία η αντιπαράθεση, ιδιαίτερα, μ' ένα μέρος των προκρίτων και αρχηγών.

« … Αλλ' επειδή είμεθα εις τέτοια κατάσταση εξαιτίας της διχόνοιας, μας έπεσε η Τουρκιά επάνω μας» και κοντέψαμε να χαθούμε …

Ακολούθως ο λόγος του: «Η προκοπή μας και η μάθησή μας να μη γίνει σκεπάρνι μόνο για το άτομό σας, αλλά για το καλό της κοινότητας … μέσα στο καλό ευρίσκεται και το δικό σας καλό …».

Οι ρίζες αυτής της ιδέας είναι το στερέωμα του Αρχαίου Ελληνισμού καθώς:

« … το γαρ όλον πρότερον αναγκαίον είναι του μέρους …» (Αριστοτέλης, Α2,1253 §11)

«Εις εσάς μένει να ισάσετε τον τόπον όπου εμείς ελευθερώσαμεν … θεμέλια είναι η ομόνοια, η θρησκεία και η φρόνιμη ελευθερία …».

Κραυγαλέα απηχεί η φωνή του Γέρου του Μοριά στο σήμερα της κοινωνικοπολιτικής πραγματικότητας.

Συγκλονιστική η αίσθηση του εξισορροπιστικού φόβου του ανθρώπου - πολίτη Έλληνα, ο οποίος βιώνει εν πολλοίς τον κατακερματισμό της Ελληνικής Κοινότητας.

Απορηματικός ο λόγος αυτού … μήπως έχει πάψει «η διαπαιδαγώγηση» αξιών δημοκρατικών για τα αξιώματα;

* Η Βίβιαν Φαρμάκη είναι Dr Φιλολογίας,

Πτυχιούχος Τμήματος Ιστορίας Αρχαιολογίας Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και κριτικός λογοτεχνίας.

Προ ημερών σε παιδική κατασκήνωση είχαμε δύο κρούσματα κορωνοϊού. Ήταν τα πρώτα επιβεβαιωμένα κρούσματα σε χώρο που φιλοξενούνται παιδιά.

Σε 1,5 μήνα από σήμερα τα παιδιά καλούνται να επιστρέψουν στα σχολεία, και σύμφωνα με τις προβλέψεις πολλών ειδικών, τον Αύγουστο θα έχουμε ένα νέο κύμα κρουσμάτων στην χώρα, ενώ ήδη η κυβέρνηση ξεκίνησε να παίρνει πάλι περιοριστικά μέτρα.

Κι όμως παρότι είμαστε τόσο κοντά στο άνοιγμα των σχολείων (τα οποία θα ανοίξουν στις 7/9 φέτος) κανένα μέτρο, καμία πρόβλεψη, καμία ενέργεια δεν έχουμε ακόμα ακούσει από το Υπουργείο Παιδείας για την ασφαλή επάνοδο των μαθητών και των εκπαιδευτικών.

Στην γειτονική Ιταλία, ήδη από τον Ιούνιο, έχουν ανακοινώσει ότι θα επαναλειτουργήσουν 3.000 νέες σχολικές μονάδες και θα προσληφθούν επιπλέον 50.000 αναπληρωτές ώστε τα παιδιά να μην συνωστίζονται στις σχολικές τάξεις, ενώ ενισχύεται ο προϋπολογισμός της παιδείας κατά 1 δις €.

Η κυβέρνηση στην Ελλάδα τι έκανε; Τέλος Μαΐου ψήφισε την αύξηση του ανώτατου αριθμού μαθητών σε νηπιαγωγεία και Α' Δημοτικού από 22 σε 25 μαθητές ανά τάξη, ενώ αύξησε και τον κατώτατο αριθμό από 12 σε 15 μαθητές ανά τμήμα, για να μειώσει προσωπικό και να περικόψει δαπάνες.

Και τον Σεπτέμβρη τι θα κάνουμε; Η εύκολη λύση είναι να ξανακλείσουν τα σχολεία (ή ακόμα χειρότερα να μην ανοίξουν καν) καθώς και το δημόσιο σύστημα υγείας είναι στην ίδια κατάσταση που βρισκόταν προ κορωνοϊού και δεν μπορεί να διαχειριστεί πολλά κρούσματα ταυτόχρονα.

Και εδώ λοιπόν η κυβέρνηση κινείται με την συνηθισμένη τακτική «βλέποντας και κάνοντας». Κανένα σχέδιο, καμιά προετοιμασία, καμία πρόβλεψη.

Είναι όμως αυτή εικόνα επιτελικού κράτους ή επιτελικού μπάχαλου;

ΥΓ: Ένα ενδιαφέρον στατιστικό. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ το 2010 οι εκπαιδευτικοί στα δημοτικά της χώρας ήταν 70.000. Μετά από 5 χρόνια ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, το 2015, ήταν στους 62.000. Επί ΣΥΡΙΖΑ στο τέλος του 2018 είχαν αυξηθεί πάλι στους 69.000.

Νομίζω αυτό τα λέει όλα για το πόσο στήριξε την δημόσια παιδεία η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, παρά τις μνημονιακές δεσμεύσεις-απαιτήσεις.

ΥΓ2: Στην Ιταλία τα εκπαιδευτικά συνδικάτα κατέθεσαν μια σειρά από αιτήματα για το άνοιγμα των σχολείων, κάποια ικανοποιήθηκαν κάποια όχι. Στην Ελλάδα τα δικά μας συνδικάτα τι αιτήματα έχουν για τον Σεπτέμβριο; Ας συνέλθουν από τον λήθαργο ΔΟΕ και ΟΛΜΕ μήπως παρασύρουν και την πολιτική ηγεσία, πριν να είναι αργά.

• Ο Διονύσης Τραυλός είναι εκπαιδευτικός και μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Αχαΐας του ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία.

 

Η Αριστερή Παρέμβαση – Αντικαπιταλιστική Κίνηση στη Δυτική Ελλάδα δηλώνει τη ξεκάθαρη αντίθεσή της στην επέκταση του ωράριου εργασίας για τα εμπορικά καταστήματα της πόλης της Ναυπάκτου για όλο το μήνα Αύγουστο ! Τα απελευθερωμένα ωράρια στη λειτουργία των καταστημάτων δε θα λύσουν κανένα πρόβλημα για τους εργαζόμενους και την κοινωνική πλειοψηφία. Αντίθετα, είναι κομμάτι από τις μαύρες μέρες που επιβάλλουν στους εργαζόμενους κυβέρνηση – ΕΕ – κεφάλαιο και εργοδοσία και πρόθυμα εφαρμόζουν δήμαρχοι και περιφερειάρχες, με αφορμή μάλιστα τις συνέπειες της πανδημίας του κορωνοϊού.

Η φάρσα της εφαρμογής του θεσμού των «Λευκών Νυχτών» και της κυριακάτικης εργασίας που εφαρμόστηκε κατά κόρον τα προηγούμενα χρόνια με πρόσχημα την τόνωση της αγοράς, έρχεται να επαναληφθεί αυτή τη φορά ως τραγωδία για τους εργαζομένους του κλάδου καθώς και τους μικροιδιοκτήτες. Η θλιβερή πρωτιά της Δυτικής Ελλάδας στους δείκτες ανεργίας μετά το Μάϊο, με δεκάδες χιλιάδες εργαζομένους να προέρχονται το τουρισμό και συναφείς κλάδους, δεν αντιμετωπίζεται με αυτό το τρόπο. Η άμεση ανταπόκριση της περιφέρειας στο αίτημα του Εμπορικού Συλλόγου Ναυπάκτου, στο οποίο συναινεί και το Εργατικό Κέντρο Ναυπάκτου, αποδεικνύει πως το μόνο που την ενδιαφέρει είναι τα κέρδη των ντόπιων και ξένων μεγαλεμπόρων, των αλυσίδων, των πολυεθνικών του εμπορίου.

Να μην επιτρέψουμε την διάλυση των εργασιακών σχέσεων, την απελευθέρωση των ωραρίων και τη συνέχιση της λεηλασίας των ζωών των εργαζομένων στο όνομα του κέρδους και της αγοράς. Να πληρώσει το κεφάλαιο τη κρίση και όχι ο εργαζόμενος λαός!

Απαιτούμε:

-Να παρθούν πίσω οι αλλαγές στο ωράριο εργασίας. Καμία σκέψη για αύξηση του ωραρίου εργασίας, κατάργηση της Κυριακάτικης Αργίας, Λευκές Νύχτες.

-Διασφάλιση του εισοδήματος των εργαζομένων στον τουρισμό. Επίδομα ανεργίας για όλους τους ανέργους χωρίς όρους.

-Κατάργηση όλου του αντεργατικού πλαισίου για την απελευθέρωση του ωραρίου.

-Μόνιμη και σταθερή δουλειά. Πλήρης απασχόληση με ανθρώπινο ωράριο, αύξηση αμοιβών για μια αξιοπρεπή ζωή.

Η στάση ζωής ενάντια στον κορονοϊό. Η ατομική και κοινωνική ευθύνη είναι το όπλο μας ενάντια στην πανδημία του κορονοϊού. Η μόνη απαραίτητη φράση που πρέπει να ενταχθεί στις ζωές όλων μας ώστε να εφαρμοστούν τα μέτρα της πολιτείας και να καταλαγιάσει αυτή η παγκόσμια υγειονομική κρίση.

Ενώ η πλειοψηφία έδειξε πειθαρχία και προσαρμόστηκε στη νέα κατάσταση, πολλοί είναι εκείνοι που αγνοούν την κρισιμότητα της κατάστασης μη λαμβάνοντας τα μέτρα που έχει συστήσει η πολιτεία, με αποτέλεσμα να θέτουν τη ζωή τους, αλλά και των υπολοίπων σε κίνδυνο. Ηχηρό παράδειγμα έλλειψης ευθύνης αποτέλεσε ο συνωστισμός πολιτών έξω από το Δημοτικό Θέατρο «Απόλλων» στην Πάτρα, οι οποίοι την περασμένη Πέμπτη, θεώρησαν λογικό, μέσα στην ανυπόφορη ζέστη, να στριμωχτούν με ή χωρίς μάσκα για ένα εισιτήριο για επερχόμενη συναυλία. Το παραπάνω γεγονός, δείχνει πως παρά τις συνεχείς προειδοποιήσεις των λοιμωξιολόγων, αρκετοί πολίτες δεν έχουν θορυβηθεί.

Ο κάθε πολίτης πρέπει να δείξει σεβασμό και ωριμότητα. Πρέπει να εφαρμόζει τα απαραίτητα μέτρα και να μην τα παραβαίνει, ιδιαίτερα για ασήμαντους λόγους, γιατί διακυβεύεται η υγεία του, η υγεία των ευπαθών ομάδων, αλλά και όλων των συνανθρώπων του. Το σημείο που μία απερισκεψία επηρεάζει δυνητικά την υγεία του συνανθρώπου μας, είναι και το σημείο που η ατομική ευθύνη μετατρέπεται σε κοινωνική. Το αίσθημα της ευθύνης, δεν είναι όπως φαίνεται ένα έμφυτο χαρακτηριστικό. Αντιθέτως, είναι επίκτητο και αποκτάται με πολύ κόπο. Με τη μόρφωση, την προσωπική ανάπτυξη, την δίκαιη εφαρμογή των νόμων και τις υγιείς σχέσεις.

Ο σεβασμός και η ωριμότητα, η συμμόρφωση και η αγάπη για το συνάνθρωπο είναι χαρακτηριστικά που δηλώνουν την ύπαρξη ευθύνης.

Του ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΔΡΑΚΟΥΛΗ

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE

Ευθύνη

Αυγ 02, 2020 Hits:31 ΑΠΟΨΕΙΣ

Ευθύνη

Αυγ 01, 2020 Hits:62 ΑΠΟΨΕΙΣ