Η κατάργηση της παρεπόμενης ποινής ήταν εσφαλμένη

Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΥΤΣΗ *

Οι χειρότερες αποφάσεις, λένε, είναι αυτές που λαμβάνονται υπό την πίεση και το άγχος του χρόνου και των εξελίξεων που μας προσπερνούν. Μια τέτοια απόφαση και υπό τέτοιες συνθήκες ήταν και η κατάθεση τροπολογιών σε νομοσχέδιο του Υπουργείου Εσωτερικών για τον αποκλεισμό των καταδικασθέντων στελεχών της ΧΑ από τις εκλογικές αναμετρήσεις του μέλλοντος.

Το θέμα προέκυψε αποκλειστικά από την κατάργηση της παρεπόμενης ποινής της στέρησης των πολιτικών δικαιωμάτων στο νέο Ποινικό Κώδικα, που ψηφίστηκε τον Μάιο του 2019. Το Σύνταγμα στο άρθρο 55 προβλέπει ρητά ως προϋπόθεση για να εκλεγεί κάποιος βουλευτής την ικανότητα του εκλέγειν. Η καταδίκη των ηγετικών κυρίως μελών της ΧΑ άνοιξε την κουβέντα για την εσφαλμένη κατά την άποψή μου κατάργηση της παρεπόμενης ποινής. Και επειδή οποιαδήποτε αλλαγή γίνει στον Ποινικό Κώδικα για την επαναφορά της ποινής δεν θα καταλαμβάνει την υπόθεση της ΧΑ, επειδή ως ευμενέστερος ποινικός νόμος θα εφαρμοστεί ο ήδη ισχύων Ποινικός Κώδικας, επιλέχθηκε η κατάθεση τροπολογίας στον εκλογικό νόμο, το ΠΔ 26/2012.

Εσφαλμένη και υπό πίεση επιλογή. Τα κωλύματα εκλογιμότητας των βουλευτών ρυθμίζονται εξαντλητικά στο Σύνταγμα άρθρα 55-57. Κανένα δεν αφορά την ποινική καταδίκη υποψηφίου. Ο κοινός Νομοθέτης δεν είχε κάνει ποτέ μέχρι σήμερα ρύθμιση επί του θέματος ακριβώς επειδή ο συντακτικός νόμος φρόντισε να υπάρχει ειδική περιοριστική ρύθμιση στο άρθρο 55 Σ. Αντίθετα για την Τοπική Αυτοδιοίκηση υπήρχαν αντίστοιχες ρυθμίσεις , οι οποίες αφορούσαν την αμετάκλητη ποινική καταδίκη υποψηφίων ανεξάρτητα και πέρα από την στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων.

Επιπλέον είναι προφανές, ότι ο συντακτικός νομοθέτης ήθελε η απώλεια των πολιτικών δικαιωμάτων, άρα και η έκπτωση από ένα αξίωμα, να μείνει αποκλειστικά στη Δικαιοσύνη και στις αποφάσεις της.

Το στέλεχος του ΚΙΝΑΛ και υποψήφιος βουλευτής του Παντελής Καμάς, με τον οποίο μοιράστηκα τους προβληματισμούς μου, με αφορμή μια ανάρτησή του, στην οποία εν πολλοίς βασίζεται η παρέμβασή μου, μου θύμισε ότι στα κοινοβουλευτικά χρονικά έχει καταγραφεί περίπτωση καταδίκης πολιτικού προσώπου που δεν αναγράφηκε στην απόφαση από λάθος η παρεπόμενη ποινή και δεν υπήρξε στέρηση πολιτικών Δικαιωμάτων.

Η τροπολογία, όμως, πέραν της αντισυνταγματικής διάστασης, ενέχει αν τελικά τελεσφορήσει και έναν ακόμα κίνδυνο. Το άρθρο 187 παρ. 3 του ΠΚ προβλέπει την πλημμεληματικού χαρακτήρα σύσταση οργάνωσης με σκοπό το οικονομικό όφελος. Θα στερείται λοιπόν το δικαίωμα του εκλέγεσθαι και ο καταδικασθείς για πλημμέλημα, και μάλιστα σε μια εποχή που ας μου επιτραπεί θεωρούνται ως μετέχοντες σε εγκληματικές οργανώσεις με απίστευτη ευκολία ακόμα και «βαποράκια»;

Και γιατί με την τροπολογία επιδιώκεται ρύθμιση μόνο της καταδίκης για τη σύσταση εγκληματικής οργάνωσης; Η στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων υπό το καθεστώς του παλιού Ποινικού Κώδικα προβλεπόταν σε μια σειρά ατιμωτικών εγκλημάτων που όμως τώρα οι δράστες τους θα έχουν το δικαίωμα του εκλέγεσθαι.

Η μόνη λύση είναι η επαναφορά της παρεπόμενης ποινής όπως προβλεπόταν στον παλιό Ποινικό Κώδικα.

* Ο Γιάννης Κούτσης είναι δικηγόρος.

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE