Της
Ασπασίας Ρηγοπούλου*


Ζώντας καθημερινά στον εργασιακό μου χώρο τον ανθρώπινο πόνο και κυρίως τον πόνο του ογκολογικού ασθενή που αναζητά ελπίδα και φως μέσα στο Γολγοθά του, είμαι σε θέση να αντιληφθώ το μέγεθος της προσφοράς του καταφυγίου που προσφέρει ο πρότυπος δημόσιος ογκολογικός ξενώνας «ΕΛΠΙΔΑ».
Επίσης ως κάτοικος της Πάτρας είμαι σε θέση να γνωρίζω τον προσωπικό αγώνα που έκαναν συγκεκριμένοι συμπολίτες μας είτε κατείχαν θέση ευθύνης είτε όχι, είτε ήταν αιρετοί, είτε όχι - την ονομαστική αναφορά των οποίων θα αποφύγω για να μην παραλείψω κάποιον – για να γίνει αυτό το έργο.
Οφείλω όμως να αναφερθώ στον άνθρωπο που έχει ταυτιστεί με το έργο αυτό. Την πρωτεργάτρια όλης αυτής της προσπάθειας. Κι αυτή είναι η κ. Μαρία Δαφαλιά -Μασσαρά.
Όλοι σε αυτό τον τόπο έχουμε γίνει κοινωνοί του προσωπικού της αγώνα για να ολοκληρωθεί και να παραδοθεί σε χρήση. Εργάστηκε με προσήλωση, αφοσίωση και πείσμα μαζί με τα άλλα μέλη του Δ.Σ. του Ιδρύματος Στήριξης Ογκολογικών Ασθενών «ΕΛΠΙΔΑ». Κι αυτό το πείσμα και το πάθος της προσφοράς στον άνθρωπο γκρέμισε τα όποια εμπόδια κάθε φορά προέκυπταν. Εμπόδια που λειτούργησαν αρνητικά ως προς το χρόνο ολοκλήρωσης του έργου.
Με το πάθος της όμως η κ. Μασσαρά ενέπνευσε σχεδόν ολόκληρη την πόλη καθώς και τους Έλληνες του εξωτερικού και συνέδραμαν με κάθε τρόπο και μέσο
στη λειτουργία του ξενώνα. Είναι δε, εάν όχι το μοναδικό πανελλαδικό, από τα λίγα δημόσια έργα που η κατασκευή του στοίχισε λιγότερο από τον προϋπολογισμό του. Κι αυτό αποτελεί δείγμα της χρηστής διαχείρισης που έγινε από τα μέλη του Δ.Σ. του  Ογκολογικού Ιδρύματος.
Με αφορμή την ανάθεση της διοίκησης του ξενώνα σε νέα πρόσωπα, αισθάνθηκα την ανάγκη ως κάτοικος αυτής της περιοχής και ως γιατρός, να ευχαριστήσω δημόσια την κ. Μασσαρά για το έργο ζωής που παρέδωσε στην περιοχή μας. Στις κλίνες του οι ογκολογικοί ασθενείς, που προέρχονται από απομακρυσμένες περιοχές, βρίσκουν ένα πραγματικό καταφύγιο και απαλλάσσονται από έξοδα και ταλαιπωρία που τους επιβάρυναν ψυχολογικά και σωματικά.
Εύχομαι στη νέα διοίκηση να συνεχίσει το βαρυσήμαντο αυτό έργο για την κοινωνία μας και κυρίως να το εξελίξει περαιτέρω.                 

* Η Ασπασία Ρηγοπούλου είναι γιατρός στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Πάτρας. 

Θεόδωρος Γεωργίου*

Σε όλες τις πολιτικές κοινωνίες, οι οποίες ως πολιτικές οντότητες έχουν ως θεμέλιό τους τη δημοκρατική αρχή, οι κοινοβουλευτικές εκλογές και η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας θεωρούνται κορυφαίες πολιτικές πράξεις. Θα χαρακτήριζε μάλιστα κάποιος τις δύο αυτές πολιτικές πράξεις τη μήτρα από την οποία γεννιούνται όλα τα άλλα πολιτικά στιγμιότυπα.

Στη διεθνή έρευνα, ωστόσο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ως πολιτικός θεσμός (διαδικασία εκλογής του και αρμοδιότητες) αποτελεί θεματικό αντικείμενο ειδικών επιστημόνων, όπως π.χ. είναι οι συνταγματολόγοι και οι πολιτικοί επιστήμονες. Θέλω να πω ότι η Πολιτική Φιλοσοφία δευτερευόντως ασχολείται με το σχετικό ζήτημα. Παρ' όλα αυτά, θα μου επιτρέψουν οι αναγνώστες μας να αναπτύξω ορισμένες σκέψεις από τη σκοπιά της κριτικο-ερμηνευτικής Πολιτικής Φιλοσοφίας σχετικά με το ζήτημα αυτό.

Οι ιδέες αυτές προϋποθέτουν έστω στοιχειώδη γνώση των διατάξεων του συνταγματικού κειμένου και οπωσδήποτε μπορούν να αποκτήσουν επιστημολογική ισχύ εντός ενός δεσμευτικού κανονιστικού πλαισίου ορθολογικής οργάνωσης μιας σύγχρονης πολιτικής κοινωνίας.

Εάν λοιπόν «μεταφράσουμε» τις σχετικές συνταγματικές διατάξεις στη γλώσσα της κριτικο-ερμηνευτικής Πολιτικής Φιλοσοφίας, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας υποστασιοποιεί την ιδέα του «Απόλυτου» (κατά τον Χέγκελ) στη συγκρότηση και τη λειτουργία της πολιτικής κοινωνίας. Εάν ο «λαός» είναι η «πρώτη αρχή» συγκροτήσεως της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, ο Ανώτατος Αρχων εκφράζει το «Απόλυτο όχι μόνον ως ουσία, αλλά και ως υποκείμενο» (και πάλι κατά τον Χέγκελ).

Πολλοί θα αντιτείνουν ότι οι σύγχρονες κοινωνίες, προ πάντων στην πολιτική συγκρότησή τους, πολύ απέχουν από το να χαρακτηρίζονται -και πολύ περισσότερο να αυτοκατανοούνται ως- απόλυτα όντα. Σ' αυτό το επιχείρημα η απάντηση είναι η ακόλουθη: Ο χαρακτηρισμός του Προέδρου της Δημοκρατίας ως απόλυτης θεσμικής αρχής δεν σημαίνει ότι στο επίπεδο της εμπειρίας και της πολιτικής πρακτικής έχει επιτευχθεί η ολότητα σε μία κοινωνία. Ο Ανώτατος Αρχων, στη δομή και τη λειτουργία του πολιτεύματος, καθίσταται ο κανονιστικός θεματοφύλακας όλων γενικώς των πολιτικών στιγμιότυπων.

Μετά απ' αυτές τις γενικές σκέψεις ας επιχειρήσουμε τώρα την εφαρμογή τους στη δική μας περίπτωση, αφού σε σύντομο χρονικό διάστημα θα τεθεί το ζήτημα της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας. Οι πληροφορίες από την πολιτικο-δημοσιογραφική πρακτική μάς λένε ότι η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι προσωπική απόφαση του πρωθυπουργού και της αριθμητικής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Εάν ισχύουν αυτά, τότε θα μου επιτρέψετε να υποστηρίξω ότι στην πολιτική κοινωνία μας όλα τα πολιτικά πράγματα δυναμιτίζονται!

Ο Προκόπης Παυλόπουλος εδώ και μια πενταετία (2015-2020) ασκεί τις συνταγματικές αρμοδιότητές του κατά άψογο πολιτικό τρόπο. Και στη γλώσσα της Πολιτικής Φιλοσοφίας ενσαρκώνει την κανονιστική αρχή του «Απόλυτου» και η πολιτική μέριμνά του για τα ίδια τα υπαρξιακά προβλήματα της κοινωνίας μας είναι πρωτοφανές πολιτικό έργο του. Στο σημείο αυτό επιβάλλεται μια διευκρίνιση σχετικά με τον όρο «Απόλυτο». Δεν μιλάμε για τον απόλυτο άρχοντα, αλλά για το «Απόλυτο» ως συνεκτική πνευματική ιδέα σε μια εμπειρική οντότητα.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος κατά τη θητεία του, στα δύο μείζονα υπαρξιακά ζητήματα της ελληνικής κοινωνίας, κατά την πρόσφατη πενταετία, απέδειξε και ότι μπορεί να λειτουργήσει ως η ιδέα του «Απόλυτου» και να εκδιπλώσει τις αδιαμφισβήτητες πνευματικές του ικανότητες σχετικά μ' αυτό που ονομάζουμε «μέριμνα».

Και το ερώτημα είναι το εξής: Ποια επιτέλους είναι αυτά τα δύο πολιτικο-υπαρξιακά ζητήματα της κοινωνίας μας; Κανείς δεν μπορεί να τα ξεχάσει. Κανείς δεν μπορεί να τα αγνοήσει. Το πρώτο είναι το τεχνοκρατικό καθεστώς των μνημονίων και το δεύτερο είναι η Συμφωνία των Πρεσπών. Και ποια ήταν η στάση του Προκόπη Παυλόπουλου ως Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας; Την απάντηση δίνει ο ίδιος ο «λαός» ως «πρώτη αρχή» συγκρότησης και λειτουργίας της ελληνικής πολιτικής κοινωνίας. Ο νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας υπήρξε ο πρωτεργάτης της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρώπη. Και όσον αφορά τη Συμφωνία των Πρεσπών, μολονότι δεν έχει ακόμη συναντηθεί με τον ομόλογό του, της Βόρειας Μακεδονίας, κράτησε πολιτικές αποστάσεις από τις «ταυτοτικές» διαδικασίες, δηλαδή από τις εθνικές ιδεολογίες των περασμένων αιώνων, οι οποίες ενισχύθηκαν χωρίς αποτέλεσμα στην περιοχή μας.

Κοντολογίς θέτω το ερώτημα: Πώς μία πολιτική κοινωνία όπως είναι η ελληνική, η δική μας κοινωνία, θέτει την επανεκλογή του νυν Προέδρου υπό αμφισβήτηση, όταν ο βίος και η πολιτεία του και ακόμη περισσότερο η «πρώτη αρχή» του κοινοβουλευτισμού, δηλαδή ο «λαός», την επιβάλλουν; Τελειώνοντας λέω απλώς μία φράση, η οποία δεν μπορεί να τελειώσει! Εάν η συμβολή του κ. Παυλόπουλου, όπως αναγνωρίζεται απ' όλες τις κομματικές πλευρές, στην παραμονή της Ελλάδας στην Ευρώπη είναι ανεκτίμητη, γιατί η πολιτική ηγεμονική εξουσία του παρόντος διστάζει μπροστά στην ανανέωση της συνταγματικής θητείας του; Η επανεκλογή του νυν Προέδρου της Δημοκρατίας είμαι βέβαιος ότι θα οδηγήσει τη χώρα σε περαιτέρω ορθολογικές κατακτήσεις.

* Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης

www.efsyn.gr

Εκατό μέρες συμπληρώνονται από την ανάληψη της διακυβέρνησης από τη ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη και, όπως δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο βουλευτής Ηλείας του Κινήματος Αλλαγής, Μιχάλης Κατρίνης, «το αφήγημα της ‘συνεπούς' κυβέρνησης καταρρέει, και η ΝΔ έχει δείξει σημάδια επιπολαιότητας».

«Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ έχουν προσπαθήσει να αφομοιώσουν τον χαρακτήρα του ΠΑΣΟΚ, αλλά το DNA μας δεν αντιγράφεται», υπογραμμίζει στη συνέντευξή του στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Μιχάλης Κατρίνης, καθώς το Κίνημα Αλλαγής δεν ετεροκαθορίζεται, σε ό,τι αφορά τη στρατηγική του, σημειώνει. Προσθέτει ότι δεν μπορεί να αποτελεί συμπλήρωμα είτε της Νέας Δημοκρατίας ή του ΣΥΡΙΖΑ και πρέπει να αναδείξει την προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης για να συγκροτηθεί μια νέα και μεγάλη δημοκρατική παράταξη.

Υπογραμμίζει την ανάγκη συνεννόησης και συναίνεσης στα εθνικά θέματα και στο μεταναστευτικό, όπως ζήτησε η Φώφη Γεννηματά στη συνάντησή της με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Επικρίνει τη κυβέρνηση για το Αναπτυξιακό νομοσχέδιο υποστηρίζοντας πως απουσιάζει εντελώς ένα σχέδιο στρατηγικής για την ανάπτυξη με στόχους και προτεραιότητες για την οικονομία. «Εκεί που διαφωνεί πρωτίστως το Κίνημα Αλλαγής είναι οι ρυθμίσεις για τα εργασιακά ζητήματα», αναφέρει ο κ. Κατρίνης στο Πρακτορείο και τονίζει ότι «το Κίνημα Αλλαγής δεν κάνει αντιπολίτευση με κραυγές, αλλά με επιχειρήματα και προτάσεις, απέναντι σε μια καρικατούρα ενός ψευδεπίγραφου δικομματισμού».

Κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ λέγοντας ότι δεν μπορεί να παριστάνει τον τιμητή, με αφορμή την συγκρότηση Προανακριτικής Επιτροπής για την υπόθεση Novartis, ενώ αφήνει αιχμές και για τη στάση της ΝΔ. «Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ παίζουν ένα παιχνίδι πολιτικών σκοπιμοτήτων, μέσα στο οποίο εμπλέκουν τη δικαιοσύνη και το Κοινοβούλιο, με αποτέλεσμα να φθείρουν τους θεσμούς».

Οι “Φίλοι του Προαστιακού Σιδηροδρόμου της Πάτρας” θεωρούμε αναγκαίο να προχωρήσουμε στην ακόλουθη δημόσια τοποθέτηση για το σοβαρό θέμα της χάραξης και κατασκευής της νέας Σιδηροδρομικής Γραμμής από το Ρίο ως το νέο λιμάνι:

Πριν λίγες μέρες ο υπουργός Υποδομών και Μεταφορών κ. Κ. Καραμανλής δήλωσε στη Βουλή σχετικά με το θέμα της νέας σιδηροδρομικής γραμμής ότι “...δεν υπάρχει μελέτη, δεν έχει γίνει απολύτως τίποτα. Κι αυτό γιατί πρόκειται για ένα έργο που όλοι καταλαβαίνουμε ότι δεν θα βρει χρηματοδότηση” και «Το 2014 η κυβέρνηση του κ. Σαμαρά είχε βρει μία λύση, να γίνει το λεγόμενο «κατ εντ κόβερ» για ένα χιλιόμετρο στην Πάτρα, και όχι πέντε. Γιατί πέντε χιλιόμετρα στην Πάτρα σημαίνει μετρό και έχει κόστος 1 δισεκατομμύριο. Ποιος θα το πληρώσει; Οι Πατρινοί; Όχι, θα πηγαίναμε στην Ευρώπη να ζητήσουμε λεφτά. Και τι θα σου έλεγε η Ευρώπη; Θα το χρηματοδοτούσε; Ε, είναι προφανές ότι δεν θα σου χρηματοδοτούσε μετρό στην Πάτρα…».

Οι δηλώσεις αυτές ανατρέπουν τη μακάρια αδράνεια που επικρατεί στο δημόσιο διάλογο στην Πάτρα σχετικά με το σοβαρό θέμα της χάραξης και κατασκευής της νέας Σιδηροδρομικής Γραμμής από το Ρίο ως το νέο λιμάνι, αδράνεια βασισμένη στις υποσχέσεις της προηγούμενης κυβέρνησης για υπογειοποίηση της γραμμής από το Ρίο ως τον Αγιο Ανδρέα, με “εξασφαλισμένα 130 εκατ. Ευρώ”.

Οι δηλώσεις του υπουργού, όμως, δείχνουν ότι με τις υποσχέσεις της προηγούμενης κυβέρνησης κάθε άλλο παρά έκλεισε το θέμα.

Διότι είναι ορατό πλέον σε όποιον δεν θέλει να αποκοιμίζεται από αυταπάτες ότι:

-δεν υπάρχει καμιά αξιόπιστη εκτίμηση του συνολικού κόστους, επειδή δεν υπάρχουν μελέτες που θα το επιτρέψουν

-δεν υπάρχει επίσης σοβαρή εκτίμηση των τεχνικών δυσχερειών μιας πρότασης υπογειοποίησης σε μήκος τουλάχιστον 5,5 χιλιομέτρων σε παραθαλάσσιο έδαφος ή ακόμη και μπαζωμένη θάλασσα

-δεν έχει συνειδητοποιηθεί τι σημαίνει για την οικονομική και κοινωνική ζωή της πόλης ένα “γιαπί” επί άγνωστο αριθμό ετών, με ορύγματα βύθισης και ανόδου της γραμμής κατά μήκος του πολεοδομικού συγκροτήματος.

- δεν υπάρχει σοβαρή εκτίμηση του πως, με ποιο κόστος (αλλά και με πόσες στάσεις) θα διατηρηθεί ο προαστιακός

-δεν είναι βάσιμη η αισιοδοξία που εξέφρασαν εκείνοι που υποσχέθηκαν την εκτεταμένη υπογειοποίηση για ευρωπαϊκή χρηματοδότηση ενός έργου με τέτοιες αβεβαιότητες και κόστη είναι στον αέρα.

Επείγει επομένως η διεξαγωγή ενός παραγωγικού και ορθολογικού διαλόγου μεταξύ των φορέων της Πάτρας, του ΟΣΕ, του αρμόδιου Υπουργείου.

Όμως για να γίνει ο διάλογος αυτός απαιτούνται τρία πράγματα που που δεν έχουμε ως τώρα:

-Αξιόπιστες μελέτες, όχι απλές προμελέτες, ώστε να μπορούμε να συζητήσουμε γνωρίζοντας ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ κόστος, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ τεχνικές δυσχέρειες, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ επιπτώσεις στη ζωή της πόλης, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ κινδύνους.

-Αξιόπιστη ενημέρωση για την εναλλακτική λύση (επίγεια διέλευση με διασφαλίσεις ηπιότητας, διατήρηση του προαστιακού και πιθανό κλάδο του προς πανεπιστήμιο), με βάση τη διεθνή, ιδίως ευρωπαϊκή, εμπειρία και πραγματικότητα.

-Ήπιοι τόνοι, συζήτηση με στοιχεία, αριθμούς, χωρίς δογματικές ακαμψίες και επιθέσεις κατά προσώπων.

Μόνο έτσι θα αποτραπούν οι κίνδυνοι που είναι ήδη είναι ορατοί : είτε να χαθεί το έργο από Ρίο και μετά με βαριές επιπτώσεις για την περιοχή και τη χώρα, είτε, ΚΑΙ να μπούμε σε μια περιπέτεια μπροστά στην οποία αυτή της Μικρής Περιμετρικής θα ωχριά, ΚΑΙ να μην ολοκληρωθεί το έργο, είτε, να επιβληθεί μια λύση της τελευταίας στιγμής, που δεν θα εντάσσει οργανικά το τραίνο σε  μια λογική πολεοδομικής αναβάθμισης της πόλης.

Ζητούμε αξιόπιστα επίσημα στοιχεία τώρα!

 Φίλοι του Προαστιακού Σιδηροδρόμου της Πάτρας


 

Η Ιερά Σύνοδος ανέδειξε χθες νέο Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, έναν εκλεκτό ιεράρχη, που χαίρει καθολικής αποδοχής, τον κ. Ιερώνυμο Κάρμα.

Είμαι βέβαιη ότι η πνευματική του καλλιέργεια, η ψυχική του ευγένεια και η άοκνη εκκλησιαστική του δράση και εμπειρία, αποτελούν την μεγαλύτερη εγγύηση για μια ευλογημένη αρχιερατική θητεία, γεμάτη ενότητα, πνευματικότητα και κοινωνική προσφορά.

Η σεμνή πολιτεία του και το έργο που αθόρυβα και αποτελεσματικά έχει επιτελέσει αναδεικνύουν το πραγματικό πνεύμα του Χριστιανισμού.

Εύχομαι ολόψυχα η Χάρις του Θεού να είναι κοντά του στη διαδρομή της θητείας του και να τον συνοδεύει στο σημαντικό του έργο για την πνευματική ανάταση του τόπου μας.

Η στήριξη και η συμπαράστασή μου θα συντροφεύει πάντα την αποστολή του.

ΑΞΙΟΣ 

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE