Υπάρχουν θεσμοί προορισμένοι να ελέγχουν τη διαχείριση της εξουσίας – η Βουλή, το Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο (ΣτΕ), η δημοσιογραφία. Βουλή και δημοσιογραφία έχουν παραιτηθεί (μα εντελώς) από κάθε φιλοδοξία κριτικού ελέγχου, από τότε που η άσκηση της πολιτικής έχει ολοκληρωτικά αλλοτριωθεί σε παιχνίδι εντυπώσεων.

Το ΣτΕ δεν ελέγχει ενεργά (αυτεπαγγέλτως) τη διαχείριση της εξουσίας. Αποφαίνεται για ατοπήματα ή και εγκλήματα σε βάρος πολιτών, μόνο αν ο πολίτης προσφύγει (με πολύ υψηλό οικονομικό κόστος) στην ετυμηγορία του. Ταυτόχρονα, οι κρατικοί λειτουργοί που κρίνουν τη νομιμότητα αποφάσεων και ενεργειών του κράτους, έχουν αυτο-υπονομευθεί καθορίζοντας οι ίδιοι την αμοιβή τους: Εχουν μηνιαίο μισθό ισόποσο με πέντε (5) μηνιαίες συντάξεις πανεπιστημιακού καθηγητή εικοσιοχτάχρονης θητείας και τεκμηριωμένης διεθνούς αναγνώρισης.

Τα σε βάρος πολιτών εγκλήματα επαγγελματιών της εξουσίας είναι επίσης θεσμοθετημένο να κρίνονται μόνο από τον συντεχνιακό τους θεσμό, το κοινοβούλιο – όχι από την τακτική Δικαιοσύνη (ευνοώντας την αδιαντροπιά ή και φασιστική ιταμότητα). Το ΣτΕ δεν μπορεί να τιμωρήσει παράνομες πράξεις ανθρώπων της εξουσίας (κατάφωρη κλοπή δημόσιου χρήματος, αυθαίρετες προσλήψεις με αργομισθία). Γι’ αυτό και στα τελευταία σαράντα χρόνια οργίων κομματικής κραιπάλης, μόνο δύο υπουργοί, μάλλον οι αφελέστερα αγέρωχοι, πήραν γεύση οδυνηρού επιτιμίου.

Οι υπεύθυνοι για την εθνική υποτέλεια που παγιώθηκε με τη «νύχτα των Υμίων» (31.1.1996), οι αυτουργοί της εξωφρενικής βακχείας των Ολυμπιακών Αγώνων (2004), η πανικόβλητη χρεοκοπία του 2010, με τη γελοιώδη διακήρυξή της από μια βάρκα στο Καστελλόριζο, η αδιάντροπη ατίμωση της ετυμηγορίας του λαού (δημοψηφίσματος στις 5.7.2015) είναι προκλητικά και αυθαδέστατα εγκλήματα, πολιτικά, κοινωνικά, πολιτισμικά, με τους αυτουργούς αυτοαμνηστευμένους «δίχως αιδώ ή λύπην».

Αλλά γιατί να ξαναθυμόμαστε τις πομπές μας, γιατί να ξαναγευόμαστε συνεχώς το απόπιωμα της πίκρας; Μα επειδή είναι σχεδόν αδύνατο να συμβιβαστεί ο άνθρωπος με το μαρτύριο του Ταντάλου, να το ανεχθεί σαν μοίρα του. Να διψάει τη ζωή, για τον ίδιο και για τα παιδιά του, και οι εξουσιαστές του, με τη δύναμη της δικής του ψήφου, να του αντιχαρίζουν εφιάλτη αδικίας, ανασφάλειας, συλλογικής αναξιοπρέπειας. Κάποιοι διαβάζουν αυτές τις γραμμές και νομίζουν ότι το μαρτύριο του Ταντάλου είναι εικονική φιοριτούρα. Οσοι είναι άνεργοι, όσοι έχουν, χρόνια τώρα, παιδιά στην ανεργία, όσοι έχουν καταληστευμένες συντάξεις της ντροπής ή μισθούς παρανοϊκής γλισχρότητας, μόνο αυτοί (και είμαστε εκατομμύρια) καταλαβαίνουν ότι το μαρτύριο του Ταντάλου κυριολεκτεί.

Στο μαρτύριο περιλαμβάνεται και η ευθεία πρόκληση: Να συντηρείς σπιτικό, με τετρακόσια ευρώ μηνιάτικο, ή και οικογένεια με οχτακόσια (συμπεριλαμβάνοντας κοινόχρηστα, ηλεκτρικό, παρανοϊκούς φόρους). Και να σε κυκλώνει από παντού, αδιάντροπο, σαρδόνιο, θρασύτατο, το κομματικό χρήμα: Πλημμύρα στους δρόμους τα πολυτελή αυτοκίνητα, καρότσια κατάφορτα στο σούπερ μάρκετ, τα εστιατόρια και οι καφετέριες τίγκα – από πού βγαίνει και ρέει άφθονο τόσο χρήμα;

Το ερώτημα δεν συζητιέται ποτέ στα κανάλια, ούτε και θα το απαντούσαν ποτέ οι απαρέγκλιτα μονοδρομικοί κομματάνθρωποι «σχολιαστές». Μοιάζει παγιωμένα αυτονόητο, κάθε κόμμα που έρχεται στην εξουσία να σκορπάει άφθονο χρήμα σε έναν προσχηματικά «ευπρεπή» υπόκοσμο συμφεροντομανών οπαδών. Ταυτόχρονα, ποτέ κόμμα που έρχεται στην εξουσία δεν διανοείται να δημοσιεύσει τα αριθμητικά δεδομένα της εγκληματικής κραιπάλης (στην κυριολεξία κακουργίας) των προκατόχων του: Πόσες χιλιάδες ανθρώπων συνταξιοδοτούνται από το Δημόσιο για προϋπηρεσία μόλις πέντε (ναι, 5) ή δέκα (10) ή δεκαπέντε (15) χρόνων.

Οι αναρίθμητοι υπάλληλοι της Βουλής, σύμβουλοι ή απλώς «κολαούζοι» βουλευτών, μαζί με πάμπολλους «γενικών καθηκόντων» διορισμένοι χωρίς έλεγχο προσόντων, χωρίς συγκριτική αξιολόγηση. Το αντίστοιχο προσωπικό των κρατικών καναλιών, άνθρωποι συχνότατα (αλλά φανερά) άγλωσσοι, χωρίς καλλιέργεια, χωρίς καλαισθησία, κάποιος και με εμφανή, δραματικά χαμηλή νοημοσύνη, σε ρόλους «σχολιαστών», «ανταποκριτών», «συντονιστών πολιτικού διαλόγου» – όλοι αυτοί, άθελά τους, φανερώνουν τη βαθιά περιφρόνηση που τρέφει η εξουσία (οι πολιτικοί μας άρχοντες) για τον λαό που εξουσιάζουν.

Η περιφρόνηση γίνεται απροκάλυπτη και ανυπόφορα οδυνηρή, όταν σκεφθεί κανείς πως μια αλλαγή του εκλογικού νόμου (καθιέρωση μονοεδρικής περιφέρειας) θα εξαφάνιζε το ρουσφέτι, μια συνεπής τήρηση του νόμου Πεπονή και η κατάργηση συντάξεων για προϋπηρεσία μικρότερη των είκοσι χρόνων –τρεις ελάχιστες, στοιχειώδους λογικής, πανεύκολες πολιτικά μεταρρυθμίσεις– θα μεταμόρφωναν κυριολεκτικά την ελλαδική κοινωνία.

Το μαρτύριο του Ταντάλου μάς εξαντλεί, μας παραλύει, εξουθενώνει προοδευτικά και ανεπίστρεπτα τη συνείδηση «ευγενικής» καταγωγής των Ελλήνων. Οι «προοδευτικές» δυνάμεις (με δεξιά ή αριστερή ετικέτα) έχουν πια αποκόψει τον Ελληνα από την ιστορική και γλωσσική του συνέχεια, πραγματοποίησαν τον στόχο, τον εξαρχής τεθειμένο από την Ε.Ε.: Να γίνουμε οι Ελληνες τα γκαρσόνια της Ευρώπης, με «βιομηχανία» μας τον Τουρισμό!

Οι λέξεις «επανάσταση», «εθνεγερσία» αδιανόητες.

του Χρήστου Γιανναρά

Ιδιαίτερα προβληματισμένοι είναι οι λοιμωξιολόγοι με την αύξηση των κρουσμάτων. Χθες ανακοινώθηκαν 196 νέα κρούσματα, εκ των οποίων τα 82 ήταν στην Αττική, με τον συνολικό αριθμό να αγγίζει τις 5.942.

Ο καθηγητής λοιμωξιολογίας της Ιατρικής Σχολής Αθηνών Νίκος Σύψας εξέφρασε την ανησυχία του για το γεγονός ότι οι εισαγωγές στις ΜΕΘ δεν αφορούν μόνο ηλικιωμένους.

«Ανησυχητικά είναι τα σημάδια κυρίως στην Αττική που διπλασιάστηκαν τα κρούσματα. Όπως επίσης είναι ανησυχητικό ένα μεγάλο ποσοστό διασωληνωμένων δεν είναι ηλικιωμένοι και δεν έχουν υποκείμενα νοσήματα. Ελπίζουμε ότι τα μέτρα που έχουμε λάβει θα αρχίσουν να δείχνουν την επήρεια τους και να σταθεροποιηθεί η κατάσταση», είπε μιλώντας στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ1.

και συνέχισε: «Η κινητικότητα πληθυσμού σχετίζεται με την έξαρση της επιδημίας σχετίζεται με αυτό. Τα μέτρα που έχει λάβει η κυβέρνηση είναι αρκετά και ενδεχομένως να γίνουν λίγο πιο αυστηρά εν όψει Δεκαπενταύγουστου. Το θέμα δεν είναι όμως να παίρνουμε καινούργια μέτρα, αλλά να τηρούνται τα υπάρχοντα. Και αυτό δεν γίνεται. Δεν τηρούνται τα μέτρα και οι αποστάσεις, υπάρχει χαλαρότητα, συνωστισμός. Ίσως στο τέλος της εβδομάδας πάμε σε νέα μέτρα αν συνεχιστεί η άνοδος των κρουσμάτων. Δεν έχουμε άλλη επιλογή.

Διαχρονικά το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα παραδερνόταν στους κάβους της ανυποληψίας,της άγνοιας και των σκόπιμων εντυπωσιασμών. Νομοσχέδια με πλήρη κοινοβουλευτική στήριξη αγνοήθηκαν και άλλα παντελώς εκτός εκπαιδευτικής πραγματικότητας τηρήθηκαν κατά γράμμα.

Η πανδημία δημιούργησε ένα πρωτοφανές τοπίο, το οποίο απαίτησε και χειρισμούς αλλότριους σε σχέση με τα τρέχοντα δεδομένα. Από Σεπτέμβρη θα δοκιμαστούν οι αντοχές διδασκόντων και διδασκομένων. Πώς θα μπορέσει να "περπατήσει" το μάθημα με την μάσκα, οι γονείς πόσο ασφαλείς θα νιώθουν όταν τα παιδιά τους εκτίθενται σε ιικά φορτισμένους χώρους, τα παιδιά πόσο σίγουρα μπορεί να αισθάνονται ότι η εκπαιδευτική διαδικασία λειτουργεί απρόσκοπτα όταν δεν βρίσκονται σωματικά στην αίθουσα, λαμβάνοντας υπόψη την περσινή εμπειρία η οποία σε κάποιες περιπτώσεις κύλησε ομαλά επί μιας περικοπείσας ύλης βέβαια αλλά περισσότερο κατεγράφη ως εργαλείο του μέλλοντος. Αυτά τα ερωτήματα θα κληθούμε να απαντήσουμε βιαίως.

Βέβαια είναι κι άλλα που αφορούν τον χαρακτήρα μιας μακροπρόθεσμης παιδευτικής πολιτικής. Ποια παιδεία θέλουμε? Την τεχνοκρατική, την χρησιμοθηρική ή την ουμανιστική βασισμένη στις κατακτήσεις της τεχνολογίας και στο σύγχρονο πνεύμα κοσμοπολιτισμού?

Ποιά είναι τα μαθήματα που θα το πετύχουν αυτό?

Το παιδί του 21ου αιώνα το θέλουμε δημιουργικό?

Το θέλουμε καλλιτεχνικά καταρτισμένο?

Το φοβόμαστε όταν γνωρίζει το σώμα του?

Το τελευταίο θέμα των Πανελληνίων στην Έκθεση κατέδειξε τις παθογένειες αυτές. Όχι μόνο των διδασκόμενων αλλά και των διδασκόντων.

Μάθημα που πρέπει να απεμπλακεί από τις παρωχημένες μεθόδους διδασκαλίας και πρέπει να ανασχεδιαστεί από την αρχή. Ή ίσως πάλι μήπως θα έπρεπε να επανεξεταστούν τα αντικείμενα της Φυσικής και της Χημείας και να μην προκαλούν μόνιμο πονοκέφαλο στο εξεταστικό πεδίο?

Αφήνουμε έξω το εντελώς παράλογο σύστημα διορισμών βασισμένο μόνιμα σε αλλοπρόσαλλες πολιτικές των ιθυνόντων.

Οφείλουμε να ελπίζουμε σε καλύτερες μέρες. Το έχουμε ανάγκη ως κοινωνία

Δημήτρης Α. Μακαρές, Εκπαιδευτικός

Διονύσης Γ. Γράψας , Εκπαιδευτικός

Η πιθανότητα διασποράς του κορωνοϊού από επισκέπτες που προέρχονται από χώρες όπου η πανδημία έχει ελεγχθεί, είναι ελάχιστη, τόνισε ο Ηλίας Μόσιαλος, καθηγητής Πολιτικής της Υγείας του London School of Economics και εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης στους διεθνείς οργανισμούς για ζητήματα που αφορούν την πανδημία σε συζήτηση που διοργάνωσε η Ένωση Ασθενών Ελλάδος.

Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση της Interamerican που συμμετείχε χορηγικά στην εκδήλωση, ο κ. Μόσιαλος συνόψισε τα πιο πρόσφατα επιστημονικά δεδομένα, αναφέροντας ότι σύμφωνα με επιδημιολογικές μελέτες η θνητότητα εξ αιτίας του νέου κορωνοϊού κυμαίνεται από 0,6% έως 1,2% έναντι της εποχικής γρίπης, όπου τα ποσοστά δεν υπερβαίνουν το 0,2% και τα οποία στην πράξη είναι ακόμη μικρότερα λόγω του εκτεταμένου εμβολιασμού. Αναφορικά με την ανάπτυξη εμβολίου, εξέφρασε την αισιοδοξία ότι πολύ σύντομα η επιστημονική έρευνα θα καρποφορήσει, καθώς έχουν αναπτυχθεί περί τις 150 πρωτοβουλίες, εκ των οποίων τρεις βρίσκονται στην τρίτη φάση και 15 στη δεύτερη φάση.

Αναφορικά με τα διδάγματα της πανδημίας για την επόμενη ημέρα του υγειονομικού συστήματος στη χώρα μας, ο κ. Μόσιαλος χαρακτήρισε ενθαρρυντική τη σύγκλιση των πολιτικών δυνάμεων στην ανάγκη ενίσχυσης του δημόσιου χαρακτήρα του ΕΣΥ. Υπογράμμισε, τέλος, την ανάγκη για στοχευμένες παρεμβάσεις από τις αρμόδιες αρχές με βάση την επιστημονική τεκμηρίωση και την τήρηση των μέτρων από την κοινωνία, ώστε να αποφευχθεί-ελεγχθεί ένα δεύτερο κύμα της πανδημίας στην Ελλάδα ενώ ανέδειξε τη σημασία της ευρείας χρήσης των μέσων ατομικής προστασίας.

Για τα νέα μέτρα που ανακοίνωσε χθες Δευτέρα 10/8 η κυβέρνηση μετά την αύξηση των κρουσμάτων μίλησε στην εκπομπή «Κοινωνία Ώρα MEGA» ο καθηγητής Μικροβιολογίας στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής κ. Αλκιβιάδης Βατόπουλος.

Ως μια πρώτη εκτίμηση, ο κ. Βατόπουλος είπε ότι η συγκεκριμένη απόφαση για τα μπαρ-εστιατόρια, ίσως να βοηθήσει τη νεολαία να συνειδητοποιήσει τι γίνεται με τον κορονοϊό ως προς τη σοβαρότητα του θέματος.

«Έχουμε δύο Ελλάδες: την Ελλάδα των ηλικιωμένων που έχουν καταλάβει, φοβούνται και πειθαρχούν και την Ελλάδα της νεολαίας που... δεν έχει πάρει χαμπάρι», όπως είπε χαρακτηριστικά.

Πρέπει να καταλάβουν όλοι ότι έχουμε μείζον θέμα δημόσιας υγείας. Είμαστε στην κόψη του ξυραφιού και εύκολα μπορεί ξαφνικά η κατάσταση να γίνει ανεξέλεγκτη, σημείωσε.

Όλη η προσπάθεια που γίνεται είναι για να πειστούν όλοι για την αναγκαιότητα των μέτρων και να μην χρειαστεί να πάμε σε γενικό «lockdown». «Κλείνουμε τα μπαρ για να μην γίνει γενικό «lockdown». Αν αυτό το μέτρο αποδειχθεί επιτυχημένο δεν θα χρειαστούν περαιτέρω μέτρα» είπε.

Τέλος αναφέρθηκε στις μακροχρόνιες βλάβες που μπορεί να προκαλέσει ο κορονοϊός αλλά και στον αγώνα δρόμου για το εμβόλιο.

Τέλος μίλησε και για το πότε μπορεί να έρθει στην Ελλάδα το εμβόλιο,κάνοντας την εκτίμηση: «από το 2021 και βλέπουμε».

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE