του Παντελή Μπουκάλα


Φεύγει και αφήνει πίσω του συντρίμμια. Ο Ντόναλντ Τραμπ, ποιος άλλος. Συντρίμμια κατ’ αρχάς η δημοτικότητά του, γεγονός που δεν πρόκειται να στενοχωρήσει ούτε καν όλα τα μέλη της φαμίλιας του. Αυτός, ένας αυτοειδωλολάτρης, ένας άνθρωπος με ενσωματωμένο τον καθρέφτη του ναρκισσισμού, ο πεπεισμένος ότι τυγχάνει ο εκλεκτός των ουρανών για να οδηγήσει σε θριάμβους «το μεγαλύτερο έθνος όλων των εποχών», φεύγει από τον Λευκό Οίκο με το Ινστιτούτο Γκάλοπ να τον περιμένει απέξω. Για να του παραδώσει την πλακέτα με την επιγραφή «Ο λιγότερο δημοφιλής πρόεδρος από καταβολής μετρήσεως».

Από το 1938, οπότε το Ινστιτούτο πρωτομέτρησε τη δημοτικότητα των ενοίκων του Λευκού Οίκου, ο Τραμπ είναι ο μοναδικός που κατά τη θητεία του δεν κατάφερε να αποσπάσει ούτε στιγμή το 50% της θετικής γνώμης των συμπατριωτών του. Τώρα που φεύγει, παίρνει μαζί του, βραβείο αναξιότητας, το ιστορικό χαμηλό τού 34% της δημοτικότητάς του.  

Συντρίμμια επίσης η ενότητα στο εσωτερικό της χώρας του. Και μόνο οι φωτογραφίες με τους αμέτρητους στρατιώτες να κλέβουν λίγο ύπνο ξαπλωμένοι σε κάθε γωνιά του Καπιτωλίου, δείχνουν πού κατάντησε η πατρίδα του επί των ημερών του. Διχασμένη.

Δηλητηριασμένη από τα λύματα μίσους που διοχέτευε το πληκτρολόγιό του στους αγωγούς του τουίτερ και του φέισμπουκ. Με χιλιάδες ανθρώπους να πεθαίνουν αβοήθητοι επί της ουσίας, επειδή ο ηγέτης τους αρνιόταν για καιρό την ύπαρξη του κορωνοϊού. Και όταν την αποδέχτηκε, βεβαίωνε το ακροατήριό του ότι δεν είναι παρά γριπούλα. Και του σύστησε να καταπίνει απολυμαντικά ή να κάθεται κάτω από λάμπες μαυρίσματος, για να καεί ο ιός. Κάπου ανάμεσα στους 400.000 Αμερικανούς νεκρούς της πανδημίας θα βρίσκεται και το ακτέριστο κουφάρι του Ορθού Λόγου.

Συντρίμμια η εικόνα των ΗΠΑ στο βλέμμα της διεθνούς κοινότητας. Η χώρα του Τραμπ περιφρόνησε κάθε συμφωνία που είχε υπογράψει. Πάλι καλά, ένα από τα πρώτα προεδρικά διατάγματα του Τζο Μπάιντεν προβλέπει την αμερικανική επιστροφή στη Συμφωνία του Παρισιού για την κλιματική κρίση.

Συντρίμμια, φυσικά, και η ηθική. Δεν διαδέχτηκε αγίους ο Τραμπ. Ούτε «παραδίδει» (με τον ευγενικό τρόπο του κ. Σαμαρά) σε αγίους. Αλλά η μεσοβασιλεία του αποθέωσε τον απροκάλυπτο αμοραλισμό και νομιμοποίησε τη χυδαιότητα σε κάθε πτυχή του δημόσιου βίου. Για τον Τραμπ η προεδρία ήταν μία επιπλέον επιχείρηση. Μία επιπλέον αποτυχημένη επιχείρηση, κατά τις συνήθειές του άλλωστε. Συνήθειες ενός κατά φαντασίαν αυτοδημιούργητου.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Η χώρα μας για πρώτη φορά επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα μέχρι τα 12 ναυτικά μίλια στη θαλάσσια περιοχή του Ιονίου Πελάγους και των Ιονίων Νήσων ως και το Ακρωτήριο Ταίναρο στην Πελοπόννησο με το ιστορικής σημασίας σχέδιο νόμου που συζητείται στη Βουλή τις ημέρες αυτές. Ηδη από το 1995 υπήρχε σχετικός νόμος, ο οποίος προέβλεπε ότι η Ελλάδα έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να επεκτείνει σε οποιονδήποτε χρόνο το εύρος της χωρικής θάλασσας μέχρι αποστάσεως 12 ναυτικών μιλίων.

Ωστόσο μέχρι και σήμερα καμία κυβέρνηση δεν έχει προχωρήσει στην αξιοποίηση του Διεθνούς Δικαίου και στην κατοχύρωση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, με αποτέλεσμα η χώρα να περιορίζει την αιγιαλίτιδα ζώνη της μέχρι τα 6 ναυτικά μίλια.

Ολα αυτά μέχρι τη στιγμή που η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη πέρασε από την αδράνεια στη δράση! Γιατί η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αποδεικνύει έμπρακτα πως έχει στρατηγική και εθνικό σχεδιασμό. Και αυτό γιατί η επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στο Ιόνιο λαμβάνει χώρα σε μια ιδανική χρονική συγκυρία αφού ήδη έχουν προηγηθεί η υπογραφή της συμφωνίας για ΑΟΖ με την Ιταλία αλλά και η (τμηματική) συμφωνία για ΑΟΖ με την Αίγυπτο.Με άλλα λόγια έχοντας ήδη προηγουμένως εδραιώσει τις σχέσεις μας με τα γειτονικά κράτη, οριοθετώντας τις θαλάσσιες ζώνες σε Ιταλία και Αίγυπτο, προχωράμε σε επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδας στο Ιόνιο. Πρώτα λοιπόν θέτουμε γερά θεμέλια και στέρεες βάσεις και ύστερα νομοθετούμε με γνώμονα το εθνικό συμφέρον, έχοντας πάντα πλάνο και συντονισμένο σχεδιασμό. Οι αποσπασματικές, ακαθόριστες, βεβιασμένες κινήσεις συνιστούν αποκλειστικό προνόμιο άλλων κυβερνήσεων.

Η κυβέρνησή μας στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα πως αυτή η χώρα δεν ετεροπροσδιορίζεται, αλλά αυτοπροσδιορίζεται με βάση το δίκαιο της θάλασσας, θωρακίζοντας συγχρόνως τα αναφαίρετα κυριαρχικά της δικαιώματα. Με τόλμη και αποφασιστικότητα περιχαρακώνουμε τα εθνικά μας συμφέροντα, αξιοποιώντας μετά από 25 ολόκληρα χρόνια τις διατάξεις του Διεθνούς Δικαίου προς όφελος των εθνικών μας συμφερόντων. Και τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Οτι η Ελλάδα αυξάνει τις δυνατότητές της στους τομείς της αλιείας, του περιβάλλοντος και της ενέργειας.
Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη την πιο κατάλληλη χρονικά στιγμή δυναμώνει τη χώρα μας, «μεγαλώνει» επιτέλους την Ελλάδα μας!

*Ο Ιάσονας Φωτήλας είναι βουλευτής Αχαΐας της Νέας Δημοκρατίας.

του Χρήστου Βουλδή - Ηλεκτρολόγος Μηχανικός και Μηχανικός Η/Υ, Μέλος Κινήματος Αλλαγής


Τα τελευταία χρόνια στην πατρίδα μας ζούμε μια κρίση παρατεταμένη. Πότε όμως έλειψαν οι κρίσεις και πότε συνάμα η ζωή έπαψε να είναι ωραία;

Καλώς η ζωή συνεχίζεται και μέσα στους πολέμους και μέσα στις κατοχές και μέσα στις δικτατορίες και προσπαθεί να βγει στην ειρήνη, την ασφάλεια, την ελευθερία. Με αγώνα. Εκεί με μεγάλο σύμμαχο τη δημοκρατία προσπαθεί να κρατηθεί και να μην ξανακυλήσει σε τραυματικές καταστάσεις. Η δημοκρατία εδραιώνεται από το σύνταγμα και τη συνείδηση των πολιτών και έτσι ευνοείται η ειρήνη, η ασφάλεια, η ελευθερία. Μέσα σε μια δημοκρατία παύουν τα προβλήματα; Είναι δεδομένη η ευημερία και η ευμάρεια; Όχι βέβαια. Είναι στόχοι επιθυμητοί για κάθε κοινωνία για τους οποίους προσπαθούμε.

Βλέπουμε όλοι τι γίνεται σε μια ισχυρή δημοκρατία όπως αυτή των Η.Π.Α μετά μια τετραετή θητεία και την πρόσφατη ήττα του απερχόμενου προέδρου. Το φανταζόταν κανείς πριν τέσσερα χρόνια; Φαντάζεται μήπως κανείς, έχοντας στο μυαλό τις τελευταίες εικόνες, τι θα γινόταν στα επόμενα τέσσερα χρόνια στην περίπτωση του αντίθετου εκλογικού αποτελέσματος;

Η δημοκρατία είναι περισσότερο αναγκαία στις δύσκολες καταστάσεις, ειδικά τώρα που όλος ο πλανήτης διαχειρίζεται μια πρωτοφανή υγειονομική κρίση.

Απαιτείται διασφάλιση από το πολιτικό σύστημα και από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ενός υψηλού επιπέδου δημόσιου διαλόγου, δημόσιας αντιπαράθεσης και δημόσιας σύνθεσης επιχειρημάτων προς όφελος των πολιτών. Ούτε η ωραιοποίηση της δύσκολης κατάστασης βοηθά, ούτε ο μηδενισμός της προσπάθειας για επίλυση των προβλημάτων.

Σοβαρή και γόνιμη αντιπολίτευση είναι τροφή της δημοκρατίας. Καταστρατήγηση του Α.Σ.Ε.Π, αστυνομοκρατία και όχι φύλαξη υπό τις πρυτανικές αρχές των πανεπιστημίων, επιστροφή της αδιαφάνειας είτε αφορά την πλατφόρμα των εμβολιασμών, είτε την ενεργειακή αναβάθμιση κατοικιών είναι ζητήματα σοβαρά που δεν προάγουν το κοινωνικό συμφέρον.

Η διαχείριση της πανδημίας απαιτεί οργάνωση και πόρους. Δεν είναι δεδομένο ότι η τύχη θα μας χαμογελά, ούτε ότι η πλάτη των υγειονομικών δεν θα λυγίσει. Οφείλουμε να ενισχύσουμε το σύστημα υγείας σε συνδυασμό με περιορισμό του υγειονομικού φορτίου.

Είμαστε όλοι σύμμαχοι απέναντι στον κοινό εχθρό με υποχρέωση να καταθέτουμε τις προτάσεις εκείνες που προστατεύουν την ανθρώπινη υγεία, στηρίζουν την οικονομία και την κοινωνία  και να επισημαίνουμε έγκαιρα τις βελτιώσεις που είναι εφικτές.

Ο σχεδιασμόςτης νέας εποχής μετά την πανδημία πρέπει να ξεκινήσει άμεσα και να ξέρει ο πολίτης τι τον περιμένει. Το πρώτο και σημαντικότερο είναι πως θα επιβιώσει σήμερα , το δεύτερο και επόμενο είναι πως θα επιβιώσει και θα ορθοποδήσει αύριο.

Το πρόσφατο παρελθόν έχει δείξει ότι στην αντάρα και στη δυσκολία η κρίση βαθαίνει και  παρατείνεται διότι παρεισφρέουν αντιδημοκρατικά ζιζάνια , προσωπικά ή κομματικά μικροσυμφέροντα. Αυτό είναι ένα μάθημα που πρέπει να το ξέρουμε καλά για τη νέα εποχή, δύσκολη εποχή που θα ανοίξει μπροστά μας.

Η κόπωση, η ανεργία, η φτώχια μόνο με περισσότερη, δύναμη, ανάπτυξη, δικαιοσύνη θα μπορέσει να αντιμετωπιστεί. Το πολιτικό σύστημα ως κεφαλή της δημοκρατίας θα κληθεί να διατηρήσει και να ενισχύσει ένα υψηλό επίπεδο πατριωτισμού, συναίνεσης και συνεννόησης.

Η οργάνωση ενός σύγχρονου κράτους με όρους διαφάνειας και αποτελεσματικότητας, με θεσμική και νομική θωράκιση είναι ο στόχος της νέας εποχής. Οι προκλήσεις είναι παγκόσμιας κλίμακας και απαιτούν ισχυρά μέλη μέσα σε μεγάλους συνασπισμούς. Συνεκτικός ιστός η ισχυρή δημοκρατία σε όλο τον πλανήτη. Πεδίο δόξης λαμπρό για φωτεινά πρότυπα.


του

Άγγελου Τσιγκρή

Διδάκτορα Εγκληματολογίας

Βουλευτή Αχαΐας



Σε παλιότερες εποχές ο βιασμός εθεωρείτο ως έγκλημα κατά της ιδιοκτησίας και συγκεκριμένα ως κλοπή της σεξουαλικής ιδιοκτησίας του πατέρα ή του συζύγου-αφέντη.


Με αυτή τη λογική, ο νόμος δε θεωρούσε ότι ο βιασμός ήταν μια άδικη πράξη εναντίον της γυναίκας, η οποία τον είχε υποστεί, αλλά εναντίον του κυρίου και κατόχου της. Η γυναίκα αποτελούσε περιουσιακό στοιχείο του άνδρα και ο βιασμός της ισοδυναμούσε με μείωση της αξίας του περιουσιακού του αγαθού.


Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι οι νόμοι περί βιασμού υπάρχουν για να προστατεύουν τα δικαιώματα του άνδρα ως κτήτορα του γυναικείου σώματος και όχι το δικαίωμα της γυναίκας πάνω στο σώμα και τη γενετήσια ελευθερία της.


Οι άνδρες που είναι προσκολλημένοι σε διπλά κριτήρια με βάση τα οποία προσδιορίζουν την ανδρική και τη γυναικεία συμπεριφορά, είναι πιθανότερο να εκδηλώσουν βίαιη επιθετικότητα.


Οι παραδοσιακές στάσεις και οι συντηρητικές απόψεις, σχετικά με το ρόλο των φύλων, προσφέρουν τη βάση για την αιτιολόγηση των εγκλημάτων σεξουαλικής βίας.


Ο βιασμός είναι το μοναδικό έγκλημα βίας που το θύμα στιγματίζεται περισσότερο από το δράστη: Οι μητέρες δεν αφήνουν τα παιδιά τους να παίξουν με παιδί θύμα βιασμού, οι γείτονες και οι φίλοι συχνά σχολιάζουν αρνητικά το θύμα, ακόμη και οι γιατροί και ιατροδικαστές μπορεί να κατηγορήσουν τα θύματα για το βιασμό τους.


Η κοινωνική απόρριψη που βιώνει το θύμα με τόσο έντονο τρόπο, έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός γενικευμένου κλίματος σιωπής και απροθυμίας για καταγγελία.


Έχει αποδειχθεί ότι κάθε χρόνο διαπράττονται στην Ελλάδα περίπου 4.500 βιασμοί, από τους οποίους μόνο 270 (6%) καταγγέλλονται στην Αστυνομία, μόνο 183 καταλήγουν σε σύλληψη κάποιου υπόπτου, μόνο 47 φτάνουν στο ακροατήριο για να εκδικασθούν, μόνο 20 καταλήγουν σε καταδικαστική απόφαση και τελικά μόνο σε λιγότερους από 10 βιαστές επιβάλλεται κάθειρξη, δηλαδή στερητική της ελευθερία ποινή άνω των 5 ετών (βλ. Άγγελος Τσιγκρής: «Βιασμός: Το αθέατο έγκλημα», Εκδόσεις Σάκκουλα, 1996).


Έχει παρατηρηθεί ότι το κάθε έγκλημα σε βαθμό κακουργήματος -εκτός από το έγκλημα του βιασμού- είναι εξίσου έγκλημα και εξίσου αποτρόπαιο, ότι ώρα και αν γίνει ή οπουδήποτε στη γη και αν τελεστεί.


Οι πλατιά διαδεδομένες αντιλήψεις σχετικά με την παθητικότητα και την προκλητικότητα της γυναίκας και τη σεξουαλική παρορμητικότητα και επιθετικότητα του άνδρα, έχουν οδηγήσει στο παράδοξο φαινόμενο της ενοχοποίησης των θυμάτων βιασμού, τόσο από τα άτομα του ευρύτερου κοινού, όσο και από τους φορείς του επίσημου κοινωνικού ελέγχου του εγκλήματος.


Το όλο κλίμα της δυσπιστίας με την οποία αντιμετωπίζονται τα θύματα σεξουαλικών επιθέσεων, τους δημιουργεί συναισθήματα αυτο-ενοχοποίησης.


Έξι (6) στα δέκα (10) θύματα βιώνουν συναισθήματα ενοχής για την επίθεση που δέχθηκαν. Το παραπάνω αποτέλεσμα -αν συνδυαστεί με το 35% των θυμάτων που πιστεύουν ότι θα μπορούσαν να είχαν αποφύγει το βιασμό τους αν είχαν συμπεριφερθεί διαφορετικά- οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η μεγάλη πλειοψηφία των θυμάτων αυτο-ενοχοποιούνται (βλ. Άγγελος Τσιγκρής: «Τα Σεξουαλικά Εγκλήματα», Εκδόσεις Σάκκουλα, 2000).


Η αυτοενοχοποίηση του θύματος οδηγεί στη μερική έως και την ολοκληρωτική αποενοχοποίηση του δράστη και οδηγεί -στη συντριπτική πλειοψηφία των υποθέσεων- στη σιωπή και την ατιμωρησία.­_


Ο δικηγόρος Άγγελος Τσιγκρής διδάσκει Εγκληματολογία στην Ελλάδα και την Κύπρο. Έχει διατελέσει γενικός γραμματέας του Υπουργείου Δικαιοσύνης, εκπρόσωπος της Ελλάδας στη Μόνιμη Επιτροπή Επιχειρησιακής Συνεργασίας για την Εσωτερική Ασφάλεια στην Ευρώπη (COSI) του Συμβουλίου της ΕΕ και στη Μόνιμη Αντιπροσωπία του ΟΗΕ για την Πρόληψη του Εγκλήματος και την Ποινική Δικαιοσύνη.


ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ ΝΤΑΒΛΟΥΡΟΥ *


Το υπό διαβούλευση νομοσχέδιο του υπ. Παιδείας περιλαμβάνει:
-τη θέσπιση μονάδας ασφάλειας και προστασίας καθώς και πειθαρχικού δικαίου και των αντίστοιχων οργάνων, υπό την ευθύνη του πρύτανη του εκάστοτε ιδρύματος.

-τη θέσπιση ομάδας προστασίας πανεπιστημιακών ιδρυμάτων που υπάγεται στο υπουργείο προστασίας του πολίτη. Το τελευταίο είναι το ακανθώδες σημείο του νομοσχεδίου. Η αναγκαιότητα υπό το υπάρχον νομικό πλαίσιο, ο συμβολισμός, η προτεραιότητα, η ουσία και οι πιθανοί κίνδυνοι, δημιουργούν σκεπτικισμό.


Η αναγκαιότητα: Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπάρχει αναγκαιότητα ελέγχου παραβατικών συμπεριφορών και δίωξης εγκλημάτων που συμβαίνουν στα πανεπιστήμια όπως θα γινόταν σε οποιοδήποτε άλλο χώρο στην επικράτεια. Προπηλακισμοί μελών ΔΕΠ και φοιτητών, καταστροφή δημόσιας περιουσίας, αλλά και εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου (διακίνηση ναρκωτικών, κατασκευή εκρηκτικών, κλοπές, ξυλοδαρμοί, ακόμα και βιασμοί), είναι παλιά ιστορία στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Πολύ πιο έντονα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ειδικά σε σχολές και τμήματα ενταγμένα στον ιστό της πόλης.

Το υπάρχον πλαίσιο: Ο νόμος δίνει σήμερα το δικαίωμα στον πρύτανη, όταν διαπιστωθούν παραβατικές συμπεριφορές, να καλέσει την αστυνομία στο ίδρυμα. Αυτό δεν συμβαίνει, είτε γιατί οι πρυτάνεις φοβούνται τις όποιες συνέπειες από ταραχές στα ιδρύματα, είτε γιατί αποτελεί μέρος της ιδεοληψίας τους η απέχθεια για την αστυνομία, είτε γιατί η θέση του πρύτανη ενίοτε εργαλειοποιείται για τη μετάβασή του στην πολιτική, είτε γιατί και η αστυνομία ίσως να είναι απρόθυμη να παρέμβει. Έτσι το πρόβλημα διαιωνίζεται.
Ο συμβολισμός: Νόμος και τάξη, δυο ισχυρά αλλεργιογόνες λέξεις για τους απανταχού «αριστερούς», είναι το δόγμα που προσπαθεί η κυβέρνηση να προβάλλει, με αποδέκτη κυρίως το συντηρητικό ακροατήριο. Ο νόμος και η τάξη όλοι αντιλαμβάνονται ότι δεν μπορούν να επιβληθούν από τα μέλη ΔΕΠ με ένα τριαντάφυλλο στο χέρι.
 
Απαιτούν την ύπαρξη αντίστοιχων δομών και υπηρεσιών του πανεπιστημίου και λειτουργικό νομοθετικό πλαίσιο. Από την άλλη, όσοι έχουν σπουδάσει σε χώρες του πάλαι ποτέ υπαρκτού σοσιαλισμού, ίσως έχουν διαπιστώσει ότι υπάρχει και πιο σκληρό πρόσωπο του κράτους «πατερούλη» σε σχέση με μερικούς άοπλους ένστολους στο προαύλιο του πανεπιστημίου. Παρόλα αυτά, η ιδέα και μόνο τους προκαλεί αναφυλακτική αντίδραση. Διερωτώμαι όμως: αξίζει τον κόπο για έναν συμβολισμό (διότι περί αυτού πρόκειται, για όσους γνωρίζουν τα ακαδημαϊκά πράγματα), όλη η φασαρία;


Η προτεραιότητα: Η σύσταση 1.000 θέσεων ομάδας προστασίας πανεπιστημιακών ιδρυμάτων εν μέσω πανδημίας, με τον χώρο της υγείας να στενάζει από έλλειψη προσωπικού και με μια οικονομία που διαφαίνεται ότι θα αντιμετωπίσει μεγάλα προβλήματα, είναι αναμενόμενο να δεχτεί σκληρή κριτική. Το συγκεκριμένο timing αλλοιώνει τον παραπάνω συμβολισμό και του προσδίδει αρνητικό πρόσημο.


Η ουσία: Τι αναμένεται να επιτευχθεί από την ύπαρξη ενός σώματος άοπλων αστυνομικών στα πανεπιστήμια; Θα υπάρχει έλεγχος εισόδου στον χώρο, στις σχολές, στα αμφιθέατρα; Πώς θα αντιμετωπιστούν οι αναμενόμενες εντάσεις; Θα δούμε συλλήψεις φοιτητών και/ή μελών ΔΕΠ που θα εναντιωθούν και απαγγελίες κατηγοριών, π.χ. για αντίσταση κατά της αρχής; Δεν θεωρώ ότι θα υπάρξει πρόβλημα στα πανεπιστήμια της περιφέρειας, θεωρώ όμως βέβαιες τις προκλήσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη. Τι κινδύνους εγκυμονούν τα παραπάνω;
Οι κίνδυνοι: Το 1991 είναι πλέον μακρινό, οι γενιές έχουν αλλάξει, η άλλοτε γοητευτική πανεπιστημιακή αριστερά έχει ξεφτίσει και οι φοιτητές απορρίπτουν εν γένει την κομματικοποίηση στα πανεπιστήμια. Πλην όμως, παραμένουν πολιτικοποιημένοι, έχουν άποψη και στέκονται κριτικά απέναντι και σε αυτούς που δεν σέβονται το χώρο του πανεπιστημίου και τις ακαδημαϊκές ελευθερίες, αλλά ενδεχομένως και απέναντι στο συμβολισμό που επιχειρεί η κυβέρνηση να προβάλλει. Ο κίνδυνος ανάφλεξης στα πανεπιστήμια είναι μικρότερος σε σχέση με το παρελθόν, και σίγουρα δεν μπορεί να συμβεί διαδικτυακά με κλειστά πανεπιστήμια, αποτελεί όμως ένα ενδεχόμενο μετά την επιστροφή σε όποια κανονικότητα. Δεν ξέρω αν το κυβερνητικό επιτελείο έχει μετρήσει τον κίνδυνο αυτό και αν είναι σε θέση να διαχειριστεί ένα ακόμα πρόβλημα ανάμεσα στα τόσα που θα έχει μπροστά του. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, δίνεται η ευκαιρία σε μια αριστερά που έχει ολοένα και μικρότερη διεισδυτικότητα στην πανεπιστημιακή κοινότητα, να νεκραναστηθεί, να αποκτήσει λόγο ύπαρξης και να οργανώσει επαναστατικές γυμναστικές επιδείξεις σε μια προσπάθεια να παραμείνει ζώσα στο πολιτικό σκηνικό.


Η κατάργηση του «ασύλου» και το υπάρχον νομικό πλαίσιο θα ήταν αρκετά αν συνοδεύονταν από νομοθέτηση ευθύνης των πρυτανικών αρχών σε περίπτωση μη εφαρμογής του νόμου. Άλλωστε η πρόσφατη παρέμβαση της αστυνομίας στο Πάντειο για πάταξη της παραβατικότητας δεν αντιμετωπίστηκε εχθρικά από την πλειοψηφία των μελών ΔΕΠ και των φοιτητών.
Συμπερασματικά, οι σύμβουλοι της υπουργού, βασισμένοι σε μια ανάλυση κόστους-οφέλους που θα λάμβανε υπόψη τα παραπάνω, νομίζω πως θα έπρεπε να την είχαν αποτρέψει από την προσπάθεια σύστασης του επίμαχου σώματος.

    Ο Περικλής Νταβλούρος είναι καθηγητής Παθολογίας - Καρδιολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών και διευθυντής του Καρδιολογικού Τμήματος της Παθολογικής Κλινικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Πατρών.

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE