Tου Γρηγόρη Αλεξόπουλου, επικεφαλής δημοτικής παράταξης «Πρωτεύουσα Ξανά»

Για πάνω από δυόμιση μήνες το Διοικητικό Συμβούλιο της ΔΕΥΑΠ αδυνατεί  να συνεδριάσει όχι μόνο δια ζώσης αλλά και μέσω τηλεδιάσκεψης, με αποτέλεσμα να ακολουθείται η διαδικασία των δια περιφοράς συνεδριάσεων και της επικοινωνίας μέσω email, η οποία είναι προσβλητική για το Όργανο και σαφώς προβληματική ακόμη και όταν πρόκειται για θέματα αμιγώς διαδικαστικά.

Το πρωτοφανές ωστόσο είναι ότι την ίδια ώρα που η διαδικασία των συνεδριάσεων πάσχει, εισάγονται προς συζήτηση ξαφνικά και προ ημερησίας διατάξεως, σοβαρά θέματα όπως εν προκειμένω αυτό που αφορά την τύχη των 11 εργαζομένων με συμβάσεις αορίστου χρόνου στη ΔΕΥΑΠ. Πρόκειται για εργαζόμενους που εδώ και ενάμιση χρόνο είναι όμηροι μιας ιδιάζουσας κατάστασης η οποία συνίσταται στο γεγονός ότι παραμένουν απλήρωτοι, ενώ η ΔΕΥΑΠ καταβάλλει για αυτούς μόνο τις ασφαλιστικές τους εισφορές.

Στην τελευταία συνεδρίαση μάλιστα το πολύ σοβαρό αυτό θέμα που αφορά τη ζωή  των εργαζομένων και των οικογενειών τους, μπήκε αιφνιδιαστικά προ ημερησίας διατάξεως, γεγονός που καταδεικνύει τη διάθεση της Διοίκησης της ΔΕΥΑΠ να παρατείνει την αγωνία τους και την άρνηση των εκπροσώπων της Δημοτικής Αρχής να έρθουν ενώπιος ενωπίω μαζί τους.

Ούτε καν ως θέμα της τακτικής συνεδρίασης δεν αντιμετωπίζει την ομηρία των εργαζομένων η Διοίκηση της ΔΕΥΑΠ.

Κατόπιν τούτων  ο εκπρόσωπος της παράταξης «Πρωτεύουσα ξανά!» Ναπολέων Τριανταφυλλόπουλος, αποχώρησε από τη δια περιφοράς  συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΔΕΥΑΠ σε ένδειξη διαμαρτυρίας καταγγέλλοντας τις ακολουθούμενες διαδικασίες σε σχέση με τους εργαζομένους και τον ευτελισμό των συνεδριάσεων.

Η παράταξη «Πρωτεύουσα ξανά!» ζητά την δια ζώσης συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΔΕΥΑΠ για το θέμα παρουσία και των έντεκα εργαζομένων  που βρίσκονται σε άθλια οικονομική κατάσταση και τη ζωή των οποίων αφορούν οι αποφάσεις που λαμβάνονται. Είναι αυτονόητο ότι θα πρέπει να τους δοθεί η δυνατότητα να τοποθετηθούν. 

Όπως αυτονόητο είναι ότι το θέμα αυτό λόγω της σοβαρότητάς του, θα πρέπει να έρθει προς συζήτηση και στο Δημοτικό Συμβούλιο της Πάτρας.

 

 

 

 

 

 

Του Μάκη Μπαλαούρα, Μέλος της ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ

 

 Οι εγγενείς δυσκολίες του επαγγέλματος, η παντελής απουσία του κράτους στην ενημέρωση, εκπαίδευση και δομική στήριξη της κτηνοτροφίας και όχι με ευκαιριακές επιδοτήσεις, παρά τα ποιοτικά προϊόντα, την οδήγησαν σε μαρασμό και αδιέξοδο.   

Από τα μέσα της δεκαετίας του ΄80 εισέρευσαν στη χώρα τεράστιες ευρωπαϊκές ενισχύσεις, που όμως, μέσα στο ασφυκτικό πελατειακό πλαίσιο, ούτε ανάπτυξαν ούτε εκσυγχρόνισαν τη κτηνοτροφία. Στο ίδιο πλαίσιο ευτελίστηκε και η ανάγκη υγιούς συνεργατισμού.      

Εν μέσω της επιδημίας, δόθηκαν ορισμένες ενισχύσεις (ψίχουλα), αφήνοντας λιγότερα ψίχουλα σε αγρότες και κτηνοτρόφους.  

 

Προτάσεις

 

Πέραν της άμεσης στήριξης λόγω επιδημίας, το ερώτημα είναι αν θέλουμε, πρωτογενή τομέα, και αν θέλουμε, θα πρέπει να προχωρήσουμε στην εκπόνηση μιας στρατηγικής διάσωσης του.

 

Α΄ Ειδικά μέτρα για την κτηνοτροφία

 Ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, είχε ανακοινώσει ότι θα δοθούν 150 εκ. στον πρωτογενή τομέα από τον κρατικό προϋπολογισμό, οι έκτακτες ενισχύσεις όμως για τους αιγοπροβατοτρόφους για τα αδιάθετα αμνοερίφια και τις χαμηλές τιμές του Πάσχα, καθώς τις κατά 5 φορές (!) μειωμένες εξαγωγές, θα φτάσουν μόνο στα 24 εκατ. δηλαδή σε 4 ευρώ το κεφάλι! 

Η μεταχείριση αυτή από τη κυβέρνηση της ΝΔ, δείχνει όχι απλώς άγνοια για το ρόλο της κτηνοτροφίας στην ανάπτυξη της χώρας, αλλά σχέδιο εξαφάνισης της. Τα ζώα έχουν απαιτήσεις 365 ημέρες το χρόνο, ανεξαρτήτως πωλήσεων, εισπράξεων ή κερδοφορίας… 

Ταυτόχρονα, υπέστησαν αιφνίδια μείωση 8-10 λεπτών στην τιμή πώλησης του γάλακτος, ενώ η ζήτηση παραμένει σε υψηλά επίπεδα και η τιμή για τον καταναλωτή παραμένει αναλλοίωτη. Μεγάλο είναι το πλήγμα και για τη χοιροτροφία, η οποία πλήττεται από τα  κλειστά μαγαζιά, χωρίς να δικαιούται καμία ενίσχυση στο πλαίσιο της ΚΑΠ.

 

Ενίσχυση για αμνοερίφια όπως στην Ισπανία, που είναι 30 ευρώ το κεφάλι. 

Ενίσχυση από τις ήσσονος σημασίας ενισχύσεις (de minimis), 20.000-25.000 ευρώ ανά εκμετάλλευση, που λόγω πανδημίας δε χρειάζεται έγκριση.

Άμεση πληρωμή των συνδεδεμένων ενισχύσεων για τα ζώα (βόειο-αιγοπρόβειο κρέας, ειδικά δικαιώματα χωρίς επιλέξιμα εκτάρια. 

Άμεση επιπλέον έκτακτη στήριξη του κτηνοτροφικού εισοδήματος από τον κρατικό προϋπολογισμό, για προμήθεια ζωοτροφών.   

 

 

Β΄ Μέτρα της συγκυρίας για όλο τον πρωτογενή τομέα

 

1. Απορρόφηση από κράτος, όπως νοσοκομεία, στρατός, σχολεία, Κοινωνικά Παντοπωλεία, Δήμοι. Από κοινωνικά προγράμματα, «Σχολικά Γεύματα»- «Φρούτα στα σχολεία». Επιπλέον άμεση ενεργοποίηση του Ταμείου Ευρωπαϊκής Βοήθειας προς Απόρους (ΤΕΒΑ). 

2. Πρόγραμμα γενναίας παροχής ρευστότητας στους συνεταιρισμούς, τις μεταποιητικές επιχειρήσεις τροφίμων.

3. Εξόφληση άμεσα όλων των οφειλών και της βασικής ενίσχυσης του ΕΛΓΑ-ΟΣΔΕ, ανεξάρτητα της ολοκλήρωσης των διαδικασιών. 

4. Ένταξη στο Πρόγραμμα Αγροτικής Ανάπτυξης, με αντικατάσταση λιμναζόντων, στα σχέδια βελτίωσης καλλιεργειών, όπως κορινθιακής σταφίδας. 

5. Πρόγραμμα επιδότησης μεταφορικών και ναύλων για εξαγωγές.

6. Αισχροκέρδεια: καταπολέμηση της με Παρατηρητήριο τιμών για όλη την αλυσίδα (εφόδια, τρόφιμα). 

7. Αναστολή καταβολής δανειακών υποχρεώσεων-ασφαλιστικών εισφορών για όσο διαρκεί η κρίση, χωρίς χρέωση τόκων- επιβαρύνσεων.

8. Μείωση  τιμής του αγροτικού ρεύματος, αναστολή διακοπής ηλεκτροδότησης από όλους τους παρόχους σε γεωτρήσεις, σταβλικές εγκαταστάσεις, μεταποιητικές επιχειρήσεις.

9. Αγροτικό πετρέλαιο: Μείωση του ΕΦΚ.

10. Επίδομα 800 ευρώ για εργαζομένους στον πρωτογενή τομέα που πλήττονται. Για παράκτιους αλιείς και ενεργοποίηση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Θάλασσας και Αλιείας.

11. Διεκδίκηση άμεσης τροποποίησης του Κανονισμού της ΕΕ για τη γενναία αύξηση ενισχύσεων ήσσονος σημασίας ( minimis) για τους παραγωγούς- κτηνοτρόφους.

12. Επαγγελματίες-επιχειρηματίες του κλάδου (γεωπόνοι, κτηνίατροι, γεωργ. μηχανήματα) που στηρίζουν και χρηματοδοτούν τον πρωτογενή τομέα,  φορολογικά μέτρα ώστε να εξαιρούνται από υποχρεώσεις τα ποσά που μένουν ανείσπρακτα και έκτακτο ειδικό επίδομα το οποίο θα ισούται με το 1/12 του περσινού καθαρού εισοδήματός τους. 

13. ΕΝΦΙΑ: Κατάργηση του πρόσθετου σε κτηνοτροφικές-πτηνοτροφικές εγκαταστάσεις.

14. Ελληνοποιήσεις: διεξαγωγή εντατικών ελέγχων στην αγορά. 

 

 

 

Δεν δίνουν ένα παρά για τον πρωτογενή τομέα

 

 ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ για τον πρωτογενή τομέα, δε βρήκε ο κ. Μητσοτάκης στο προχθεσινό «διάγγελμα» του. Στα μάτια της ΝΔ είναι ανύπαρκτος ή βάρος!  

 Ο υπουργός κ. Βορίδης δε δείχνει άγνοια, αλλά εμπάθεια. Δε δέχτηκε ούτε καν την πρόταση για συμψηφισμό εισφορών ΟΓΑ με οφειλόμενες προς αυτούς αποζημιώσεις! 

 Η κυβέρνηση απέρριψε και το αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ για στήριξη της αγροτικής-κτηνοτροφικής οικονομίας και του αγροτικού πληθυσμού με τα 446 εκατ.€ (και άλλα 200 που φαίνεται ότι θα προστεθούν) από αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, που δικαίωσαν τη χώρα μας, ύστερα από έφεση του ΣΥΡΙΖΑ. 

Ο κ. Βορίδης δήλωσε ότι τα χρήματα αυτά προορίζονται για να... πατσίσουν παλιά πρόστιμα που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα!!! 

 

 

 

Αναμφισβήτητα, είναι ένα θέμα που απασχολεί  πάρα πολλούς ανθρώπους και συζητείται  σε καθημερινή βάση  μεταξύ φίλων , συγγενών, ζευγαριών ανεξαρτήτου ηλικιακού προσδιορισμού. Οπωσδήποτε δεν είναι εφικτό να γίνει μια πλήρη και εκτεταμένη ανάλυση  σε ένα  άρθρο  . Για αυτό το λόγο θα περιοριστούμε σε μια όσο το δυνατόν  ικανοποιητική προσέγγιση  , με αναφορές σε  ορισμένα πεδία του θέματος . Μέσα από αυτό το άρθρο επιχειρείται να γίνει μια απόπειρα κατανόησης της καθημερινής  προσπάθειας που χρειάζεται να καταβάλει το ζευγάρι  έτσι ώστε να  διατηρήσει τη σχέση «ζωντανή» αλλά και να την εξελίξει θετικά. Πολλά ζευγάρια σήμερα αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα και κρίση στη σχέση τους όπως ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, ένα πένθος , μια απώλεια εργασίας, μια απιστία  κ.ο.κ . Κάποια προσπαθούν με υπομονή και επιμονή να τα επιλύσουν , κάποια άλλα αποσύρονται και χωρίζουν οι δρόμοι τους , κάποια άλλα δε χωρίζουν αλλά παραμένουν σε μια σχέση «τελειωμένη»  ή «τοξική» ενδεχομένως είτε με πολύ έντονες και αλλεπάλληλες συγκρούσεις είτε  διατηρώντας μια «παράλληλη» σχέση σε κάποιες άλλες περιπτώσεις. Το βέβαιο είναι ότι κάποιες φορές ο ένας από τους δύο επενδύει περισσότερο συναισθηματικά σε μια σχέση από τον άλλον. Αυτός είναι που υποφέρει και πονάει περισσότερο μετά από έναν χωρισμό.

Αλλά ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή .  Οι σχέσεις δεν είναι καθόλου μια « εύκολη υπόθεση» . Έχουμε δυο ανθρώπους οι οποίοι συναντώνται από ξεχωριστά  περιβάλλοντα,  με διαφορετικά βιώματα και  ερεθίσματα άλλοτε περισσότερο άλλοτε λιγότερο , οι οποίοι καλούνται να συνυπάρξουν και να συμπορευτούν στη ζωή τους ισότιμα , με σεβασμό, αμοιβαιότητα και αποδοχή στη διαφορετικότητα του καθενός . Βεβαίως , όλες οι σχέσεις χτίζονται σε βάθος χρόνου  και αναπτύσσουν εντονότερους συναισθηματικούς δεσμούς όχι όμως λόγω συνήθειας αλλά λόγω καταστάσεων που φέρνουν πιο κοντά δυο ανθρώπους . Συνεπώς ξεκινάμε από μια περίοδο γνωριμίας που μαθαίνουμε έναν άνθρωπο και ερχόμαστε όλο και πιο κοντά του . Εκεί όλα φαίνονται μαγικά και μοναδικά . Και γιατί να μην είναι άλλωστε ; Είναι η περίοδος του φλερτ, που νιώθει κάποιος  μια έντονη έλξη για το σύντροφό του , που αισθάνεται ότι θέλει να τον βλέπει συχνά , που «ζωντανεύει» όταν είναι μαζί του , που όταν σε κοιτάζει στα μάτια και σου χαμογελάει νιώθει ο άλλος την απόλυτη ευτυχία , ξεγνοιασιά και ηρεμία. Σίγουρα υπάρχει και το στοιχείο της εξιδανίκευσης  ( να ωραιοποιεί δηλαδή  κανείς συμπεριφορές και αντιδράσεις που χρήζουν προσοχής ή προβληματισμού)  .Στη συνέχεια όμως απομυθοποιείται αυτή η εικόνα με την έννοια ότι όσο ζει κανείς έναν άνθρωπο συναντά και αποκρυπτογραφεί και άλλες πτυχές του εαυτού του ειδικά όταν συμβιώνει μαζί του και τον παρατηρεί στην καθημερινότητά του . Θα το εξετάσουμε όμως παρακάτω εκτενέστερα .

Τίποτα όμως στη ζωή  δε μένει στάσιμο . Τα πάντα γύρω μας μέσα στο χρόνο μεταβάλλονται , όπως αλλάζουν  οι στόχοι μας , οι προτεραιότητές μας , οι επιθυμίες μας . Αυτό  φυσικά δε μας βλάπτει . Αρκεί να γίνεται συνειδητοποιημένα  και να τα έχουμε όλα ξεκάθαρα μέσα στο μυαλό μας . Όταν αποφασίζει ένας άνθρωπος να είναι με έναν άλλον βγαίνει το εγώ και μπαίνει το εμείς. Αυτό δε σημαίνει ότι μέσα σε μια σχέση ένας άνθρωπος δεν είναι ελεύθερος για να αποφασίζει για τον εαυτό του και τη ζωή του , όμως όταν σκέφτεται μονάχα τον εαυτό του και δεν υπολογίζει και το σύντροφό του τότε δεν είναι ικανός να συνυπάρξει με έναν άνθρωπο χωρίς όμως να χάνει τα στοιχεία της ατομικότητάς του που τον κάνουν μοναδικό και ξεχωριστό . Τα όρια είναι λεπτά σε αυτές τις περιπτώσεις . Τώρα κατά πόσο το κάνει ο καθένας μας αυτό είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση.  Χρειάζονται όμως γερά θεμέλια και όταν δεν υπάρχουν καμία σχέση δεν μπορεί να αντέξει τους δυνατούς σεισμούς και τους κλυδωνισμούς που έρχονται και συμβαίνουν μέσα από το πέρασμα του χρόνου . Οι σχέσεις  λοιπόν δοκιμάζονται όταν βιώνουν μια περίοδο κρίσης .

Το πρώτο βήμα λοιπόν που χρειάζεται να διερευνήσουμε στην προκειμένη περίπτωση είναι στο πως επιλέγουμε έναν σύντροφο , τι κριτήρια και κίνητρα υπάρχουν πίσω από αυτήν την επιλογή  . Προηγουμένως όμως , είναι χρήσιμο να κατανοήσουμε πριν απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα ότι η ζωή του κάθε ανθρώπου δεν αποκτά νόημα και αξία μονάχα όταν βρίσκεται σε σχέση. Μπορούμε να είμαστε και «εκτός»  σχέσης στη ζωή μας και να νιώθουμε ενεργοί ,λειτουργικοί  και με συναισθηματική πληρότητα  από άλλους ανθρώπους του περιβάλλοντός μας , όπως επίσης από την εργασία μας  αλλά και από άλλα ενδιαφέροντα . Το να αποζητάμε φυσικά  ή να προσδοκούμε να έχουμε μια καλή συντροφική σχέση σαφώς και δεν είναι κατακριτέο , όχι όμως στο βαθμό που να γίνεται εμμονή και να εξαρτάται από αυτό η διάθεσή μας και η συμπεριφορά μας . Σαφώς και η κάθε σχέση που αναπτύσσουμε με τους ανθρώπους έχει ξεχωριστά δεδομένα και καλύπτει διαφορετικές ανάγκες μας,  ανάλογα με την ηλικιακή μας φάση ή την περίοδο που βιώνουμε στη ζωή μας .Ας δώσουμε όμως ένα παράδειγμα για να γίνει περισσότερο αντιληπτό. Σύμφωνα με τα κοινωνικά δεδομένα και κριτήρια που υπάρχουν σήμερα στις Δυτικές Χώρες ένας νέος ενήλικας στα 20 του χρόνια δεν συνάπτει σχέση για να παντρευτεί  ή να αποκτήσει  παιδιά  (για το γάμο όμως θα αναφερθούμε σε επόμενο άρθρο καθώς υπάρχουν διάφορες ερμηνείες , διαστάσεις  και οπτικές) . Συνεπώς έχει άλλες προτεραιότητες και στόχους , όμως αυτό δε σημαίνει ότι δεν νιώθει την ανάγκη και την επιθυμία να έχει κάποιον σύντροφο.

Το καθετί στη ζωή μας χρειάζεται χρόνο για να ευοδωθεί και για να αναπτυχθεί  κάτω από ιδιάζουσες συνθήκες και προϋποθέσεις και πόσο μάλλον όταν σχετίζεται με τις ανθρώπινες σχέσεις . Για παράδειγμα , εάν κάποιος περνάει μια περίοδο στη ζωή του που έχει δώσει έμφαση ή προτεραιότητα στον επαγγελματικό του τομέα  και αυτό το γεγονός τον αναγκάζει να λείπει  όλη μέρα από το σπίτι του , είναι βέβαιο ότι θα δυσκολευτεί ιδιαίτερα να προσαρμοστεί είτε ο ίδιος είτε ο σύντροφός του εάν μπει σε μια διαδικασία να συνάψει δεσμό με έναν άνθρωπο καθώς όπως αναφέρθηκε πιο πάνω το καθετί χρειάζεται χρόνο , τον οποίο αν δεν τον αφιερώσει  δεν ωριμάζει μια σχέση , δεν εξελίσσεται και δημιουργείται ένα κενό , ένα αίσθημα απόρριψης μέσω έντονων συγκρούσεων . Εκτός και αν συναντήσει έναν άνθρωπο που να βρίσκεται σε μια αντίστοιχη φάση ζωής , με αποτέλεσμα να μην είναι κανένας από τους δυο δυσαρεστημένος με αυτήν την κατάσταση . Ποια όμως είναι για να επανέλθουμε τα κριτήρια για να είμαστε με έναν άνθρωπο ; Αυτά για τον καθέναν είναι διαφορετικά . Ο φόβος της «μοναξιάς» , προσωπικές ανασφάλειες , η πίεση που αισθανόμαστε πολλές φορές ότι ο χρόνος περνάει και αναρωτιόμαστε τι θα γίνει και αν θα  είμαστε με κάποιον άνθρωπο  , η χαμηλή αυτοεκτίμηση που νιώθουμε ορισμένοι άνθρωποι είναι κάποιοι από τους παράγοντες που μας οδηγούν σε λάθος επιλογές ανθρώπων- συντρόφων . Σε αυτά τα ζητήματα δε χωράνε βιασύνες και πιέσεις. Αφήνει κανείς  το χρόνο να κυλήσει για να του αποκαλύψει η ζωή όλα όσα είναι να έρθουν χωρίς πίεση και άγχος , δίχως  να ξυπνάει κάθε πρωί και να αισθάνεται  διάφορες δυσάρεστες σκέψεις  να γεμίζουν  το μυαλό του με ανασφάλεια και θλίψη .


Μέσα από την αλληλεπίδραση μας με  άλλους ανθρώπους , μέσω κοινών γνωστών ή φίλων μέσα από ένα event ή ακόμα και μέσα από τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης  γνωρίζει κανείς  έναν άνθρωπο . Αρχικά νιώθει  μια έλξη , έναν ερωτισμό και όσο τον γνωρίζει έρχεται πιο κοντά , ανακαλύπτει και άλλες πτυχές του χαρακτήρα του και της ζωής του . Κατά περιόδους έχουνε γραφτεί πολλά για την ομοιότητα και τη διαφορετικότητα αντίστοιχα που υπάρχει ανάμεσα σε δυο συντρόφους . Είναι πιο χρήσιμη και ουσιαστική η λέξη συμβατότητα χωρίς να σημαίνει ότι είμαστε ίδιοι αλλά μπορούμε να μοιραζόμαστε κοινές μας στιγμές , να καλύπτουμε κοινές μας ανάγκες αλλά και διαφορετικές  μέσα από ένα σύστημα αξιών στο οποίο δε θα παρατηρείται μεγάλη ή ιδιαίτερη απόκλιση , σε βασικά θέματα αρχών , μέσω κοινών πεποιθήσεων και αντιλήψεων σε κρίσιμα ζητήματα όπου ο κάθε σύντροφος δίνει τη δέουσα αμοιβαία σημασία και προσοχή στον άλλον στο βαθμό που δεν βάζει φυσικά σε κίνδυνο τη ζωή του και την ψυχική του υγεία και ηρεμία . Ας δώσουμε όμως ένα ακόμα παράδειγμα. Ένας άνθρωπος που αντιλαμβάνεται και θεωρεί ότι η βία μέσα στη σχέση είναι μια υγιής και αποδεκτή συμπεριφορά από την πλευρά του ενός συντρόφου στον άλλον , πέρα από το γεγονός ότι είναι ένας μύθος , είναι και ένας βασικός λόγος διαφωνίας και απόρριψης ούτως  ώστε να μην είναι κάποιος μαζί του . Σε αντίθετη περίπτωση το να αποδέχεται κανείς μια τέτοια άποψη και συμπεριφορά σημαίνει ότι δε σέβεται ,δεν εκτιμάει τον εαυτό του και φυσικά διακατέχεται από τρομερές ανασφάλειες με αποτέλεσμα να κάνει εκπτώσεις που θα έχουν ολέθριες συνέπειες σε μια συντροφική σχέση .

Ένα βασικό στοιχείο που σχετίζεται με την επιλογή  συντρόφου , είναι όταν γνωρίζουμε έναν άνθρωπο και μέσα από τη γνωριμία μας με αυτόν τον άνθρωπο νιώθουμε και σκεφτόμαστε πόσο ιδιαίτερα και όμορφα νιώθουμε όταν είμαστε μαζί του . Δεν επιλέγουμε έναν άνθρωπο γιατί δε μπορούμε να είμαστε με κάποιον άλλον και αποτελεί τη μοναδική μας επιλογή . Μας δημιουργεί δηλαδή ο ίδιος ο άνθρωπος αυτήν την επιθυμία να θέλουμε να είμαστε μαζί του . Αντίθετα , για τα προσωπικά μας κριτήρια είναι κάτι ιδιαίτερο και ξεχωριστό. Για μια ακόμα φορά θα επαναλάβουμε ότι τα πρώτα μας βιώματα και ερεθίσματα δημιουργούνται από την οικογένειά μας  χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ταυτιζόμαστε απαραίτητα και αφομοιώνουμε πάντα ότι έχουμε ζήσει η μάθει από εκείνη . Όμως ας αναρωτηθούμε και ας παρατηρήσουμε τι σύντροφος ήτανε ο πατέρας μας ή η μητέρα μας ; Κατά πόσο έχουμε αφομοιώσει στοιχεία της συμπεριφοράς τους και μας έχουνε επηρεάσει; Τι σύντροφο  αναζητούμε στη ζωή μας με ποια στοιχεία και τι είδους επιλογές κάνουμε ; Μαθαίνουμε από τα λάθη μας ; Μήπως αναζητάμε κάτι που δεν υπάρχει ; Μήπως υποχωρούμε περισσότερο μέσα στη σχέση από όσο χρειάζεται ; Μήπως γινόμαστε κάποιες φορές αυτοκαταστροφικοί με το να επιλέγουμε ανθρώπους που μας απορρίπτουν ή δε μας ταιριάζουν; Τις απαντήσεις ας τις δώσει ο καθένας μας ξεχωριστά για τον εαυτό του.

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι άνθρωποι που έχουν αυτογνωσία και  αυτοεκτίμηση  δημιουργούν υγιείς συντροφικές σχέσεις . Υγιής σχέση βέβαια δε σημαίνει ότι δε συγκρούομαι με το σύντροφό μου , δε διαφωνώ, δεν περνάω κρίση ή δυσκολίες στη σχέση μου, αλλά σημαίνει ότι είμαι συνειδητοποιημένα με έναν άνθρωπο, ότι έχω « περισσότερα οφέλη» που είμαι με αυτόν τον άνθρωπο και θέλω να είμαι μαζί του όχι από συνήθεια ή ανασφάλεια αναγνωρίζοντας με γνησιότητα και ειλικρίνεια τα συναισθήματά μου.

Οι  συντροφικές σχέσεις  χρειάζονται  να αφιερώνεις ποιοτικό χρόνο, επικοινωνία και να υπάρχει ικανοποιητική σεξουαλική επαφή με ότι αυτό συνεπάγεται .Βεβαίως τα κριτήρια διαφοροποιούνται επιμέρους για κάθε άνθρωπο.  Όλα όσα αναφέραμε όμως σχετίζονται μεταξύ τους . Πολλές φορές παρατηρείται στα ζευγάρια , αποξένωση , ζήλεια , έλλειψη επικοινωνίας , κτητικότητα. Όλα αυτά τείνουν προς τα άκρα. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να έχει κάνεις τη διαύγεια και τη συναισθηματική ωριμότητα να διακρίνει τι πρόβλημα αντιμετωπίζει μέσα στη σχέση και να το αντιμετωπίζει , να μην το αποφεύγει . Η πορεία των σχέσεων είναι σαν μια καμπύλη πότε πάνω , πότε κάτω που καθορίζεται από  μια σειρά άλλων παραγόντων . Αυτό που χρειάζεται να κατανοήσουμε όμως είναι πως όταν αφήνεις κάτι σε αφήνει και αυτό συμβαίνει ύστερα από μεγάλο χρονικό διάστημα.

Μεγάλη συζήτηση έχει γίνει και για τον ερχομό ενός παιδιού στην οικογένεια . Πράγματι είναι ένα γεγονός που επιφέρει αλλαγές στη σχέση του ζευγαριού , αλλάζει η καθημερινότητα , αλλάζουν ορισμένες συνήθειες , μειώνονται οι χρόνοι, αυξάνεται η  σωματική κόπωση κυρίως για τη γυναίκα το πρώτο διάστημα . Όλα αυτά ακούγονται λογικά και αναμενόμενα μέχρι στιγμής . Το να γίνει κανείς γονιός όμως δε σημαίνει ότι αυτομάτως σταματά να είναι σύντροφος. Το να δίνει  προτεραιότητα σε κάτι άλλο σε μια δεδομένη φάση της ζωής του δε σημαίνει ότι απορρίπτει κάτι άλλο. Επίσης η λέξη σύντροφος μας παραπέμπει στην έννοια της συνεργασίας , του μοιράσματος, της συμπόρευσης . Δεν είναι κανένας ούτε πιο κάτω ούτε πιο πάνω . Είναι  το ίδιο και έχουνε ισότιμους ρόλους . Το να καταπιάνεται κανείς με κάτι και να αφήνει κάτι άλλο σε καθημερινή βάση μόνο καλό δε θα κάνει και θα δημιουργηθούνε προστριβές  και ενδεχομένως εντάσεις . Άρα είναι φρονιμότερο για τα ζευγάρια πριν τον ερχομό ενός παιδιού  πρωτίστως να φροντίζουν να έχουν την κατάλληλη ψυχολογική προετοιμασία μέσω κάποιων προσωπικών  διεργασιών έτσι ώστε συνειδητά να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα που διαμορφώνονται.

Στις σχέσεις μεταξύ ζευγαριών χρειάζονται ισορροπίες και για να επιτευχθεί αυτό πρέπει να υπάρχουν υποχωρήσεις και  συμβιβασμοί και από τις  δύο πλευρές . Όταν παρατηρεί κανείς τον εαυτό του να γίνεται καλύτερος άνθρωπος  μέσα από μια σχέση, όταν αισθάνεται χαρούμενος και ευτυχισμένος με το να  βλέπει το σύντροφό του χαρούμενο , όταν κανείς τα έχει καλά με τον εαυτό του γνωρίζει ποιος είναι και τι θέλει στη ζωή του χωρίς να βρίσκεται σε μια ατελείωτη αναζήτηση, όταν υπάρχει επικοινωνία , σεβασμός , εκτίμηση και θαυμασμός στο πρόσωπο του συντρόφου μας τότε είναι βέβαιο ότι τα θεμέλια υπάρχουν . Οποιαδήποτε  άλλη συμπεριφορά  δημιουργεί  τοξικότητα και φθορά.  Οι σχέσεις είναι σαν τις χημικές αντιδράσεις . Μόνο που εξαρτάται από το κάθε «στοιχείο» τι αντίδραση θα κάνει με κάποιο άλλο. Από αυτό καταλαβαίνει κανείς ότι  για να γίνει μια πετυχημένη σύνθεση και ζύμωση σε μια σχέση χρειάζεται να υπάρχει αρμονία μεταξύ των «στοιχείων»  Για να γίνει όμως  αυτό εφικτό , απαιτείται πολύ δουλειά τόσο με τον εαυτό μας όσο και μέσα στη σχέση μας με το σύντροφό μας.

Απόστολος Λαζαρόπουλος (Κοινωνικός Λειτουργός Ma στις Επιστημες Εκπαιδευσης και Αγωγης του Πανεπιστημου Πατρων , Πρωην Προεδρος του Κεντρου Κοινωνικης Προνοιας Περιφερειας Δυτικης Ελλαδος)
Λειτουργεί  Γραφείο Συμβουλευτικής Υποστήριξης και Παροχής Κοινωνικών Υπηρεσιών στην Πάτρα

Είπαμε να δημιουργήσουμε μία δημοτική παράταξη για την Πάτρα, γιατί νοιαζόμαστε την πόλη όπου είτε γεννηθήκαμε, είτε αποφασίσαμε να ζήσουμε, είτε επιλέγουμε να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας.
Ξέρουμε καλά πως η κριτική είναι πολύ εύκολη οδός και πως όποιος διοικεί και πράττει, μοιραία κάνει λάθη. Πόσο χρήσιμος, όμως, είναι ο προπονητής από την κερκίδα και ο δήμαρχος από τον καναπέ; Αν θες να προσφέρεις πραγματικά, οφείλεις να ενεργοποιηθείς. Κάπως έτσι σκεφτήκαμε πέρυσι τον Φεβρουάριο και δημιουργήσαμε το σπιράλ.

Είπαμε να κατέβουμε στις δημοτικές εκλογές αποδεχόμενοι πλήρως τους όρους της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, παρότι δεν είμαστε ούτε ποθούμε να γίνουμε πολιτικοί. Ενεργοί πολίτες είμαστε, με περιορισμένο διαθέσιμο χρόνο οι περισσότεροι, καθώς υπηρετούμε τα κοινά από ποικίλα μετερίζια και αποδεικνύουμε στην πράξη πόσο πονάμε αυτό τον τόπο. Άνθρωποι αυτοδημιούργητοι, με ποικιλία απόψεων, καταγωγών και χώρων δράσης, μα με κοινό μας τόπο αυτό που εμείς λέμε «η Πάτρα μας» και η πολιτεία αποκαλεί τοπική αυτοδιοίκηση. Δημότες ανήσυχοι, άλλοι μακριά από κόμματα, άλλοι κοντά τους ή εντός τους, που όταν μιλάμε για την πόλη η όποια ιδεολογία έρχεται δεύτερη. Κάπως έτσι φτιάχτηκε ψηφοδέλτιο, δομήθηκε πρόγραμμα, κατατέθηκαν προτάσεις και οργανώθηκε προεκλογικός αγώνας.

Είπαμε να καταθέσουμε επίσημα την εναλλακτική μας στους Πατρινούς, προτάσσοντας τις αλήθειες μας, ακόμα κι αν δεν είναι ευχάριστες στα αυτιά ή συνήθεις στην πολιτική σκακιέρα. Εμείς πιστεύουμε στη νομιμότητα και στη λογική. Οι καλύτερες προσεγγίσεις γίνονται ακούγοντας τους ειδικούς. Στις σωστές αποφάσεις οδηγούμαστε συνεργατικά, λαμβάνοντας υπόψη όλες τις παραμέτρους. Ο καλύτερος σύμβουλος είναι η κοινωνία, που οφείλεις να την αφουγκράζεσαι καθημερινά. Την καθοριστικότερη δύναμη στη δίνει η ανεξαρτησία όποιας μορφής, από πολιτικές και κόμματα, από χρηματοδότες και συμφέροντα, από εμμονές και ιδεοληψίες. Κάπως έτσι τοποθετηθήκαμε απέναντι στους Πατρινούς κι αυτοί μας επιφύλαξαν ένα 6,4% στις κάλπες.
Είπαμε πως άξιζε αυτή η συμμετοχή (πέρυσι τέτοια μέρα, 26 Μαΐου 2019, έγιναν οι δημοτικές εκλογές) και δεσμευτήκαμε να υπηρετήσουμε αυτή την ψήφο, με υπευθυνότητα και συνείδηση, με ουσιαστικό αντιπολιτευτικό λόγο, με παρουσία και συμμετοχή, με ανάδειξη των δομικών στοιχείων του σπιράλ που πιστεύουμε ακράδαντα πως πρέπει να είναι και δομικά στοιχεία της διοίκησης μιας σύγχρονης πόλης: συμμετοχή των δημοτών, κοινωνική ευαισθησία, διάλογος και συνεργασία, σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού, πολύπλευρη ανάπτυξη, «έξυπνες» λύσεις, όραμα για μια πόλη του μέλλοντος, της Ευρώπης, των κατοίκων της. Στο μεταξύ οργανωθήκαμε, μεγαλώσαμε, αποκτήσαμε δομή, όργανα και νέα μέλη.


Είπαμε πως το σπιράλ «ανοίγεται στην πόλη» και αποδείχτηκε ωραίο προεκλογικό σύνθημα. Μα είναι ακόμα ωραιότερη η μετεκλογική του εφαρμογή. Ανοιγόμαστε σε όλες τις κατευθύνσεις, γεωγραφικά, χωροταξικά, πληθυσμιακά, θεματικά, γενικά. Και -μέρα τη μέρα- νιώθουμε πως η αντίληψη που φέρνουμε στα κοινά είναι περισσότερο απαραίτητη από ποτέ. Και πως η κατάσταση στην Πάτρα οδηγεί όλο και περισσότερους να ψιθυρίζουν «αν δεν υπήρχε το σπιράλ, θα έπρεπε να το ανακαλύψουμε». Υπάρχει! Κλείνει 15 μήνες ζωής, 12 μήνες με εκλογική έγκριση, 9 μήνες δημοτικής δράσης, 6 μήνες με νομική μορφή. Δεν είναι οι μήνες, όμως, που έχουμε πίσω μας. Είναι τα χρόνια που έχουμε μπροστά.


Είπαμε: από προπονητές της κερκίδας και από δήμαρχους του καναπέ δεν έχει άλλο ανάγκη αυτή η πόλη. Είπαμε, λέμε και θα εξακολουθούμε να λέμε πολλά, ζητάμε όμως να κριθούμε για όσα κάνουμε. Και θα κάνουμε στο εξής ότι χρειαστεί για να έρθει μια νέα εποχή για την αγνοημένη και αγαπημένη Πάτρα. Ένα χρόνο μετά την πρώτη μάχη, έχουμε πειστεί πως η πόλη αξίζει κάτι διαφορετικό. Όχι κατ' ανάγκην εμάς, αλλά στα σίγουρα κάτι από την αντίληψη που εκπροσωπούμε και κάτι από τα ιδεώδη που πρεσβεύουμε. Δηλώνουμε παρόντες, διαθέσιμοι και μάχιμοι. Και υπενθυμίζουμε πως ήρθαμε για να μείνουμε.

Πέτρος Ψωμάς
Επικεφαλής σπιράλ

Της
Ασπασίας Ρηγοπούλου*

 
Διαβάσαμε προ ημερών στον τοπικό τύπο ότι η Πάτρα θα αποκτήσει επτά νέους πεζόδρομους. Τουλάχιστον αυτό προβλέπει η απόφαση της Επιτροπής Ποιότητας Ζωής του Δήμου Πατρέων. Οι πεζοδρομήσεις εντάσσονται στο έργο της ολοκληρωμένης αστικής ανάπτυξης του ιστορικού κέντρου και της ανάδειξης της πολιτιστικής κληρονομιάς της Πάτρας.
Η είδηση μας χαροποίησε ιδιαίτερα και μάλιστα ήρθε σε μία περίοδο που η κοινωνία συζητάει έντονα το θέμα αυτό. Η περίοδος της πανδημικής καραντίνας, στη διάρκεια της οποίας οι πολίτες βγήκαν στους δρόμους και περπάτησαν, εξερεύνησαν σημεία της πόλης από τα οποία ενδεχομένως να μην είχαν περάσει ποτέ προηγουμένως, ανέδειξε την ανάγκη δημιουργίας χώρων περιπάτου. Η σύνδεση του ιστορικού κέντρου της πόλης με πεζόδρομους θα καλύψει αυτή την ανάγκη και παράλληλα θα αναδείξει τα θρησκευτικά και ιστορικά μνημεία της πόλης μας.
Μία περιοχή δε που οφείλει ο Δήμος να δώσει ιδιαίτερη βαρύτητα είναι η περιοχή του Κάστρου και όλη η παλιά Πάτρα. Στην περιοχή αυτή κρύβεται ένας μικρός θησαυρός που η περιοχή μας δεν έχει αξιοποιήσει. Τα γραφικά σκαλάκια και τα στενά δρομάκια που απλώνονται σε όλο αυτό το τμήμα της πόλης με τη μελετημένη αποκατάστασή τους, το σωστό φωτισμό και τη συντήρησή τους θα μπορούσαν να αποτελέσουν χώρο τουριστικής προσέλκυσης. Αλλά και για εμάς τους μόνιμους κατοίκους της Πάτρας μία ευχάριστη επιλογή για τον περίπατό μας. 
Η Πάτρα είναι πλούσια σε φυσικά χαρίσματα αλλά δυστυχώς τα σκεπάζει ένα πέπλο μιζέριας. Αυτό πρέπει να το τραβήξουμε και να φωτιστούν όλες οι χάρες της πόλης μας. Η δρομολόγηση της αξιοποίησης και ανάδειξης του παραλιακού μετώπου θα πρέπει να συνδυαστεί με όλες αυτέ στις παρεμβάσεις στο κέντρο της Πάτρας. 
Και μην ξεχνάμε την ανάγκη δημιουργίας ενός ποδηλατόδρομου. Μάι ανάγκη η οποία επίσης αναδείχτηκε σε έντονο βαθμό την περίοδο της καραντίνας. Συμπολίτες όλων των ηλικιών έβγαλαν τα ποδήλατα από τις αποθήκες και ξεχύθηκαν στους δρόμους που είχαν αδειάσει από τα οχήματα. Ο ποδηλατόδρομος θα συμβάλλει και στην ανακούφιση του κυκλοφοριακού καθώς η ασφαλής χρήση του ποδηλάτου θα δώσει τη δυνατότητα επιλογής για τις μετακινήσεις, του ποδηλάτου. 
Όλα τα παραπάνω θα συμβάλλουν καθοριστικά στη βελτίωση της ποιότητας της ζωής μας. Κι αυτό είναι το ζητούμενο στις μέρες μας. Να βελτιώσουμε την καθημερινότητά μας.        

* Η Ασπασία Ρηγοπούλου είναι γιατρός στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Πάτρας και διδάκτορας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. 

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE