Το τρίψιμο των ματιών είναι φαινομενικά ακίνδυνο και πολύ συνηθισμένο. Οι περισσότεροι άνθρωποι τρίβουν περιστασιακά τα μάτια τους χωρίς να παθαίνουν κάτι. Μερικές φορές, όμως, υπάρχουν απρόσμενες συνέπειες. Όπως εξηγεί ο χειρουργός-οφθαλμίατρος Αναστάσιος-Ιωάννης Κανελλόπουλος, καθηγητής Οφθαλμολογίας στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, οι περισσότεροι άνθρωποι τρίβουν τα μάτια τους όταν:

Πάσχουν από αλλεργική αντίδραση

Είναι κουρασμένοι και νυστάζουν

Νιώθουν τα μάτια τους ξηρά

Μπαίνει κάτι στο μάτι τους

«Όταν η αιτία είναι η ξηρότητα ή ένα σκουπιδάκι, το τρίψιμο των ματιών διεγείρει τη ροή των δακρύων», λέει.  «Έτσι, λιπαίνει τα ξηρά μάτια και απομακρύνει τη σκόνη και άλλες ερεθιστικές ουσίες».

Το τρίψιμο μπορεί επίσης να είναι θεραπευτικό, αφού πιέζοντας απαλά τον οφθαλμικό βολβό διεγείρουμε (χωρίς να το ξέρουμε) το πνευμονογαστρικό νεύρο,  επιβραδύνοντας τον καρδιακό παλμό μας και καταπραΰνοντας το στρες!

Αν, όμως, τρίβει κάποιος τα μάτια του πολύ συχνά ή πολύ δυνατά, μπορεί να τους προκαλέσει διάφορες βλάβες. Ο Δρ. Κανελλόπουλος εξηγεί τι θα μπορούσε να συμβεί:

Κοκκίνισμα και μαύροι κύκλοι

Αν το τρίψιμο των ματιών είναι αρκετά δυνατό, μπορεί να προκαλέσει ρήξη των μικροσκοπικών αιμοφόρων αγγείων. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε κοκκίνισμα των ματιών. Στη συνέχεια όμως το αίμα θα διαχυθεί στους παρακείμενους ιστούς και μπορεί να οδηγήσει τελικά σε σχηματισμό μαύρων κύκλων κάτω από τα μάτια.

Μόλυνση στα μάτια

Τα χέρια μας φέρουν περισσότερα βακτήρια απ' οποιοδήποτε άλλο τμήμα του σώματος. Όταν τρίβουμε τα μάτια μας, υπάρχει κίνδυνος να τα μολύνουμε, με συνέπεια λοιμώξεις όπως η επιπεφυκίτιδα.

Ο κίνδυνος αυτός παραμένει ακόμα κι αν πλένετε ή απολυμαίνετε συχνά τα χέρια σας, διότι με κάθε αντικείμενο που θα αγγίζετε, θα ξαναμολύνονται με χιλιάδες βακτήρια.

Εκδορά στον κερατοειδή

Μερικές φορές μπαίνει στο μάτι μια βλεφαρίδα ή ένας κόκκος σκόνης και μοιραία η αυθόρμητη κίνηση είναι να το τρίψουμε για να βγει. Ωστόσο αυτό δεν είναι καθόλου καλή ιδέα, διότι υπάρχει κίνδυνος να προκαλέσουμε εκδορά (γδάρσιμο) στον κερατοειδή, δηλαδή στην επιφανειακή στοιβάδα του ματιού. Η εκδορά μπορεί να προκληθεί από το νύχι μας ή από την τριβή του ξένου αντικειμένου στην επιφάνεια του ματιού.

Η εκδορά του κερατοειδούς είναι ένας συχνός, επώδυνος τραυματισμός που τυπικά χρειάζεται λίγες ημέρες για να επουλωθεί. Αυτό όμως ισχύει υπό την προϋπόθεση ότι θα αντιμετωπιστεί εγκαίρως και ότι δεν θα μολυνθεί από κάποιο βακτήριο ή ιό. Σε διαφορετική περίπτωση μπορεί να εξελιχθεί σε έλκος (πληγή) του κερατοειδούς, που είναι πολύ πιο σοβαρή κατάσταση.

Αν λοιπόν νιώθετε κάτι στο μάτι σας, αντί να το τρίψετε, αφήστε τα δάκρυά σας να το ξεπλύνουν μόνα τους. Ειδάλλως, δοκιμάστε να το ξεπλύνετε με αμπούλες φυσιολογικού ορού από το φαρμακείο ή με τεχνητά δάκρυα. Αν δεν τα καταφέρετε, πηγαίνετε στον οφθαλμίατρο.

Επιδείνωση της εξελισσόμενης μυωπίας

Η μυωπία συνήθως παρουσιάζεται σε παιδιά ηλικίας 8-12 ετών και επιδεινώνεται κατά την εφηβεία. Μετά την ενηλικίωση μπορεί να παρατηρηθούν κάποιες αλλαγές στους βαθμούς της, αλλά συνήθως είναι μικρές.

Ωστόσο σε μερικούς πάσχοντες εξακολουθεί να επιδεινώνεται χρόνο με το χρόνο, με τελικό επακόλουθο υψηλού βαθμού μυωπία. Αυτή είναι η προοδευτικά εξελισσόμενη μυωπία. Πολλοί πάσχοντες από αυτήν ανακαλύπτουν ότι το τρίψιμο των ματιών την επιδεινώνει.

Επιδείνωση του γλαυκώματος

Το γλαύκωμα είναι μία ομάδα οφθαλμικών παθήσεων, με κοινό χαρακτηριστικό την προοδευτική βλάβη του οπτικού νεύρου. Η πιο συνηθισμένη αιτία που προκαλεί αυτή τη βλάβη είναι η αυξημένη πίεση στο εσωτερικό του ματιού (λέγεται ενδοφθάλμια πίεση).

Το τρίψιμο των ματιών αυξάνει την ενδοφθάλμια πίεση, επειδή διαταράσσει τη ροή αίματος στα μάτια. Όταν λοιπόν συνηθίζουν να τρίβουν τα μάτια τους οι πάσχοντες από γλαύκωμα, υπάρχει κίνδυνος να επιδεινώσουν τις βλάβες στο οπτικό νεύρο, αυξάνοντας τον κίνδυνο απώλειας της όρασής τους.

Χαλάρωση των βλεφάρων

Αν και αυτός δεν είναι ο πιο σοβαρός κίνδυνος, δεν παύει να είναι κάτι ανεπιθύμητο. Έχει διαπιστωθεί πως όσοι τρίβουν δυνατά τα μάτια τους μπορεί με τον καιρό να επιταχύνουν την απώλεια ελαστικότητας του βλεφάρου, με συνέπεια την χαλάρωσή του.

Κερατοειδικός αστιγματισμός

Ο αστιγματισμός εκδηλώνεται όταν το φως που διέρχεται στο εσωτερικό του ματιού δεν εστιάζει σε ένα σημείο, αλλά σε πολλά. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε διαταραχή της καμπυλότητας του κερατοειδούς ή του φακού του ματιού.

Όταν το πρόβλημα είναι ακανόνιστες καμπυλώσεις στην επιφάνεια του κερατοειδούς, η συνέπεια είναι ο κερατοειδικός αστιγματισμός. Ο αστιγματισμός αυτός είναι συχνότερος στα άτομα που τρίβουν πολύ τα μάτια τους.

Κερατόκωνος

Το τρίψιμο των ματιών αποτελεί ισχυρό παράγοντα κινδύνου για ανάπτυξη κερατόκωνου. Και αυτή είναι ίσως η πιο ανησυχητική συνέπειά του.

Μελέτες έχουν δείξει ότι στα ευαίσθητα άτομα το συνεχές τρίψιμο μπορεί να οδηγήσει σε λέπτυνση των ινών κολλαγόνου στον κερατοειδή χιτώνα του ματιού. Η λέπτυνση αυτή προκαλεί αστάθεια και αλλαγή του σχήματος του κερατοειδούς, το οποίο από σφαιρικό γίνεται κωνικό. Η κατάσταση αυτή είναι γνωστή ως κερατόκωνος και είναι μία σοβαρή πάθηση που μπορεί να οδηγήσει σε διαταραγμένη όραση και τελικά ανάγκη για μεταμόσχευση κερατοειδούς.

Ο κίνδυνος για εκδήλωση κερατόκωνου είναι ιδιαίτερα αυξημένος στα άτομα με υποκείμενα προβλήματα υγείας, κυρίως με ατοπία (αλλεργική προδιάθεση) που συνήθιζαν να τρίβουν δυνατά και συχνά τα μάτια τους κατά την παιδική ηλικία. Σημειώνεται πως ο κερατόκωνος συνήθως ανιχνεύεται κατά την εφηβεία.

Τις περισσότερες φορές που έχετε πονοκέφαλο, ή στομαχόπονο, ή οποιουδήποτε άλλο πόνο στο σώμα, ο γιατρός θα σας συστήσει εκτός των άλλων να πάρετε κάποιο αναλγητικό για να σας ανακουφίσει από τον πόνο. Όμως τα παυσίπονα δεν είναι “πανάκεια”. Πρέπει να γνωρίζετε πότε πρέπει να παίρνετε το καθένα και τι ακριβώς κάνει αυτό που παίρνετε.

Για πόνο που σχετίζεται με φλεγμονή, όπως πόνος στην πλάτη ή ο πονοκέφαλος, η παρακεταμόλη και τα αντιφλεγμονώδη παυσίπονα λειτουργούν καλύτερα. Εάν ο πόνος προκαλείται από ευαίσθητα ή κατεστραμμένα νεύρα, όπως στην περίπτωση του έρπητα ζωστήρα ή της ισχιαλγίας, τότε χρειάζεστε φάρμακα που χρησιμοποιούνται επίσης για την επιληψία και την κατάθλιψη. Αυτά τα χάπια αλλάζουν τον τρόπο που λειτουργεί το κεντρικό νευρικό σύστημα.

Ο στόχος της λήψης οποιουδήποτε φαρμάκου είναι να βελτιωθεί η ποιότητα της ζωής σας. Όλα τα παυσίπονα έχουν πιθανές παρενέργειες, γι' αυτό και πρέπει να σταθμίζετε κάθε φορά τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της λήψη τους.

Δείτε μια λίστα με τα πιο βασικά παυσίπονα που κυκλοφορούν και μάθετε τι ακριβώς είναι και κάνει το κάθε ένα από αυτά:

Παρακεταμόλη

Η παρακεταμόλη χρησιμοποιείται για τη θεραπεία των πονοκεφάλων και των περισσοτέρων μη-νευρικών πόνων. Δύο ταμπλέτες παρακεταμόλης έως και τέσσερις φορές την ημέρα είναι μια ασφαλής δοσολογία για τους ενήλικες. Ανεπιθύμητες παρενέργειες δεν είναι συχνές και αυτή η δοσολογία μπορεί να λαμβάνεται τακτικά για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η υπερβολική δόση παρακεταμόλης μπορεί να προκαλέσει σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες, όμως, γι' αυτό μην μπείτε στον πειρασμό να αυξήσετε τη δόση, απλά και μόνο επειδή ο πόνος σας είναι έντονος. Αν ο πόνος διαρκεί για περισσότερες από τρεις ημέρες, δείτε τον γιατρό σας.

Ιβουπροφαίνη

Τα λεγόμενα μη-στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ), όπως η ιβουπροφαίνη, η δικλοφενάκη και η ναπροξένη, λειτουργούν καλύτερα όταν υπάρχουν σαφείς ενδείξεις μιας φλεγμονώδους αιτίας του πόνου, όπως για παράδειγμα συμβαίνει με την αρθρίτιδα ή με έναν τραυματισμό. Δεν θα πρέπει να χρησιμοποιούνται για μεγάλο χρονικό διάστημα, εκτός εάν έχετε φλεγμονή. Αν τα πάρετε για μεγάλα χρονικά διαστήματα, υπάρχει αυξημένος κίνδυνος στομαχικών διαταραχών, συμπεριλαμβανομένης της αιμορραγίας και των προβλημάτων στα νεφρά και την καρδιά. Μην παίρνετε περισσότερο από τη συνιστώμενη δόση, καθώς αυτό θα αυξήσει τον κίνδυνο σοβαρών παρενεργειών.

Ασπιρίνη

Η ασπιρίνη παράγει τον ίδιο τύπο παρενέργειες όπως τα άλλα ΜΣΑΦ, αλλά δεν είναι τόσο αποτελεσματική ως παυσίπονο, το οποίο σημαίνει ότι συνήθως δεν συνταγογραφείται για τον πόνο. Είναι επικίνδυνη για τα παιδιά κάτω των 16 ετών και η δοσολογία της για τα παιδιά θέλει μεγάλη προσοχή και πάντα την συμβουλή ενός γιατρού.

Κωδεΐνη

Η κωδεΐνη δεν λειτουργεί πολύ καλά από μόνη της. Λειτουργεί καλύτερα όταν συνδυάζεται με την παρακεταμόλη σε ένα χάπι. Μπορείτε να αγοράσετε τέτοια χάπια (με παρακεταμόλη και χαμηλή δόση κωδεΐνης) άνω από το φαρμακείο. Μια υψηλότερη δόση κωδεΐνης πρέπει πάντα να συνταγογραφηθεί. Άλλα μέσης ισχύος συνταγογραφούμενα παυσίπονα περιλαμβάνουν την τραμαδόλη και την διυδροκωδεΐνη. ΠΡΟΣΟΧΗ: Όλα αυτά τα παυσίπονα μπορεί να προκαλέσουν εξάρτηση, πράγμα που σημαίνει ότι όταν σταματήσετε τη λήψη τους μπορεί να αισθανθείτε αδιαθεσία για ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Εάν νιώθετε ότι χρειάζεστε όλο και περισσότερα από αυτά τα φάρμακα, επικοινωνήστε άμεσα με τον γιατρό σας για συμβουλές.

Διαλυτά παυσίπονα

Τα αναβράζοντα παυσίπονα έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε αλάτι και μπορεί να περιέχει έως 1g αλάτι ανά δισκίο. Το υπερβολικό αλάτι μπορεί να αυξήσει την αρτηριακή σας πίεση, η οποία με τη σειρά της μπορεί να σας θέσει σε αυξημένο κίνδυνο άλλων προβλημάτων υγείας, όπως οι καρδιακές παθήσεις και τα εγκεφαλικά επεισόδια. Αν έχετε λάβει οδηγίες από τον γιατρό σας να προσέχετε γενικώς την λήψη αλατιού, ίσως θα πρέπει να μην παίρνετε αναβράζοντα παυσίπονα. Προτού, ωστόσο, πάρετε οποιαδήποτε πρωτοβουλία, συμβουλευτείτε πάντα τον γιατρό σας.

Μορφίνη

Η μορφίνη και τα παρεμφερή φάρμακα (για παράδειγμα, η οξυκωδόνη, η φαιντανύλη και η βουπρενορφίνη) είναι τα ισχυρότερα παυσίπονα που υπάρχουν. Μερικά διατίθενται ως επιθέματα, αλλά όλα λειτουργούν με παρόμοιο τρόπο και θα πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο σε περιπτώσεις πολύ έντονου πόνου.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Αυτά είναι φάρμακα που θα πρέπει ΠΑΝΤΑ να τα παίρνετε με συνταγή γιατρού και μόνο! Η δόση και η απόκριση του οργανισμού σας σε αυτά θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά από τον γιατρό σας. Αυτά τα φάρμακα πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο ως μέρος μιας μακροπρόθεσμης θεραπείας για τη διαχείριση του πόνου σας.

Πηγή: nhs.uk

Είναι νόστιμη, δημοφιλής και συνοδεύει όλα μας τα φαγητά από τα ψητά μέχρι τις σαλάτες. Ανακαλύψτε τα πολύτιμα οφέλη της στο λιπιδαιμικό μας προφίλ

Η ρίγανη είναι τρόφιμο ή συστατικό που μπορεί να προστεθεί και να καταναλωθεί μαζί με άλλα τρόφιμα. Είναι πλούσια σε μια σειρά στοιχείων με ευεργετική δράση στον ανθρώπινο οργανισμό.

Φυτικές ίνες: Η ρίγανη είναι καλή πηγή φυτικών ινών. Οι φυτικές ίνες, ερχόμενες σε επαφή με τα χολικά άλατα και τις καρκινογόνες τοξίνες στο παχύ έντερο, τα απομακρύνουν από τον οργανισμό μας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη διάσπαση της χοληστερόλης για τη δημιουργία και άλλων χολικών αλάτων. Οι δίαιτες υψηλής περιεκτικότητας σε φυτικές ίνες έχει αποδειχθεί ότι μειώνουν τα υψηλά επίπεδα χοληστερόλης και τον κίνδυνο καρκίνου του παχέος εντέρου.

Βιταμίνες και ιχνοστοιχεία: Η ρίγανη είναι πλούσια σε βιταμίνες και θρεπτικά συστατικά. Για παράδειγμα, 20γρ. αποξηραμένης ρίγανης παρέχουν 333,8 mg καλίου, 0,88 mg ψευδαργύρου, 8,8 mg σιδήρου, 2,2 γρ. πρωτεΐνης, 315,2 mg ασβεστίου και 0,92 μαγνησίου, όλες δηλαδή τις ζωτικής σημασίας θρεπτικές ουσίες που χρειάζεται το σώμα, για να παραμείνει υγιές και να εργαστεί στο μέγιστο των δυνατοτήτων του. Η ρίγανη είναι πλούσια σε βιταμίνες Β3 και Β6.

Αντιοξειδωτικά: Παράλληλα, η ρίγανη εμφανίζει και ισχυρή αντιοξειδωτική δράση. Συγκεκριμένα, κάποια συστατικά της εμποδίζουν τη δράση των ελευθέρων ριζών και μάλιστα πειραματικά δεδομένα δείχνουν εντονότερη αντιοξειδωτική ικανότητα ακόμα και από δύο συνθετικά παρασκευασμένα αντιοξειδωτικά (BHT και ΒΗΑ) που χρησιμοποιούνται ευρέως σήμερα στα συσκευασμένα κρέατα.

Οι θεραπευτικές ιδιότητες της ρίγανης

Σύμφωνα με την έρευνα, τα αιθέρια έλαια της ρίγανης και τα συστατικά της θυμόλη και καρβακρόλη μπορούν να βοηθήσουν στην αναστολή της ανάπτυξης πολλών βακτηρίων και μυκήτων, συμπεριλαμβανομένων αυτών που προκαλούν τροφιμογενείς λοιμώξεις. Επιπλέον, το έλαιο της ρίγανης αναστέλλει την ανάπτυξη των ζυμομυκητών, συμπεριλαμβανομένου του candida albicans, που μπορεί να προκαλέσει κολπίτιδα ή στοματικές λοιμώξεις.

Μελέτες έχουν δείξει επίσης πως ένα συστατικό της ρίγανης θα μπορούσε δυνητικά να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία του καρκίνου του προστάτη. Ωστόσο η έρευνα συνεχίζεται, ώστε να διαπιστωθεί ο τρόπος με τον οποίο δρουν προστατευτικά τα συστατικά της ρίγανης.

Χρήσεις της ρίγανης

Η ρίγανη χρησιμοποιείται ως αφέψημα ή έγχυμα, διευκολύνει την πέψη και ηρεμεί το νευρικό σύστημα. Επίσης, είναι ελαφρύ διουρητικό. Για το αφέψημα χρησιμοποιούνται οι βλαστοί του φυτού, όταν είναι ανθισμένο, γιατί τότε περιέχει το έλαιο με τη μεγαλύτερη θεραπευτική αξία. Το «τσάι» από ρίγανη βοηθάει στην υπέρταση και στην αρτηριοσκλήρυνση.

Πηγή: ygeiamou

Δείτε ποιες τροφές ωφελούν και ποιες βλάπτουν όσον αφορά το ουρικό οξύ στον οργανισμό σας:

Νερό. Πολύ νερό!...

Αλλάζοντας τη διατροφή σας μπορεί να διαχειριστείτε ποιο εύκολα τα συμπτώματα της ουρικής αρθρίτιδας. Ξεκινήστε με την κατανάλωση περισσότερου νερού, γιατί η αφυδάτωση μπορεί να αυξήσει το ουρικό οξύ.

Μια μελέτη έδειξε ότι οι άνδρες που έπιναν 5-8 ποτήρια νερό την ημέρα είχαν 40% χαμηλότερο κίνδυνο να εκδηλώσουν αυξημένο ουρικό οξύ.

Καλό είναι να αποφεύγετε τα ζαχαρούχα αναψυκτικά.

Δεν χρειάζεται να περιορίσετε όλα τα τρόφιμα που περιέχουν πουρίνες. όπως τα μπιζέλια, τα φασόλια,τα μανιτάρια,το κουνουπίδι,το σπανάκι, και το κοτόπουλο. Έρευνα έδειξε ότι δεν συνδέονται με το αυξημένο ουρικό οξύ.

Απολαύστε γαλακτοκομικά με χαμηλά λιπαρά

Τα γαλακτοκομικά προϊόντα κάποτε ήταν απαγορευμένα για τους ασθενείς με ουρική αρθρίτιδα. Νέες έρευνες δείχνουν ότι τα χαμηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά γάλα και γαλακτοκομικά μπορεί να μειώσουν τον κίνδυνο περισσότερο από 40%.

Λιγότερο κρέας

Φάτε περιορισμένες ποσότητες κοτόπουλο, χοιρινό ή άπαχο βοδινό κρέας - το πολύ μία μερίδα την ημέρα. Αυτά τα είδη κρέατος έχουν λιγότερες πουρίνες από τα υπόλοιπα, όπως είναι τα εντόσθια και άλλα.

Καφεΐνη με μέτρο

Η μέτρια κατανάλωση καφέ φαίνεται ότι δεν αποτελεί κίνδυνο για τα άτομα με ουρική αρθρίτιδα. Το πρόβλημα έγκυται στην κατανάλωση καφεϊνούχων ποτών, τα οποία μπορεί να αυξήσουν τα επίπεδα του ουρικού οξέος.

Πηγή: webmd.com

Η αύξηση κατανάλωσης ξηρών καρπών κατά μια μερίδα ημερησίως προλαμβάνει την αύξηση του βάρους και τον κίνδυνο παχυσαρκίας, σύμφωνα με νέα έρευνα.

Τα αποτελέσματα της μελέτης που δημοσιεύτηκαν στην επιστημονική επιθεώρηση «BMJ Nutrition, Prevention & Health», δειχνουν ότι η υποκατάσταση επεξεργασμένων τροφίμων (π.χ. επεξεργασμένα κρέατα, πατατάκια) με ξηρούς καρπούς μπορεί να αναστείλει τη διαδικασία πρόσληψης βάρους που συχνά συμβαίνει καθώς μεγαλώνουμε.

Οι ερευνητές ανέλυσαν δεδομένα τριών ομάδων ατόμων: 51.529 άντρες γιατροί 40 – 75 ετών, 121.700 νοσοκόμες 35 – 55 ετών και 116.686 επίσης νοσοκόμες 24 – 44 ετών.

Αυτές οι τρεις ομάδες έγιναν αντικείμενο παρακολούθησης από τους ερευνητές για τα επόμενα 20 χρόνια και απαντούσαν κάθε τέσσερα χρόνια, για τα επίπεδα σωματικής άσκησης το βάρος και το κατά πόσο κατανάλωναν ξηρούς καρπούς το προηγούμενο έτος, συμπεριλαμβανομένων φυστικιών και φυστικοβούτυρου.

Βρέθηκε ότι η αύξηση της κατανάλωσης οποιουδήποτε τύπου ξηρού καρπού συνδέεται με μικρότερο κίνδυνο πρόσληψης βάρους και παχυσαρκίας συνολικά.

Χαμηλότερος κίνδυνος πρόσληψης βάρους

Η αύξηση της κατανάλωσης καρυδιών κατά μισή μερίδα ημερησίως συνδέθηκε με χαμηλότερο κίνδυνο πρόσληψης 2 ή περισσότερων κιλών σε οποιαδήποτε περίοδο 4 ετών, ενώ η ημερήσια αύξηση της κατανάλωσης καρυδιού συνδέθηκε με 15% χαμηλότερο κίνδυνο παχυσαρκίας.

Επιπλέον, η υποκατάσταση τροποποιημένων κρεατικών, σπόρων ή επιδορπίων, συμπεριλαμβανομένων σοκολάτας, γλυκών, πίτας και ντόνατς με μισή μερίδα ξηρών καρπών συνδέθηκε με την πρόληψη της αύξησης βάρους μεταξύ 0,41 και 0,70 κιλών σε οποιαδήποτε περίοδο 4 ετών.

Εντός οποιουδήποτε τετραετούς χρονικού διαστήματος, η αύξηση της ημερήσιας κατανάλωσης καρυδιών από καμία σε τουλάχιστον μισή μερίδα συσχετίστηκε με μείωση του βάρους κατά 0,74 κιλό και με 16% μειωμένο κίνδυνο παχυσαρκίας.

Οι ξηροί καρποί βοηθούν στην μείωση του βάρους

Παράλληλα, μια σταθερά υψηλότερη πρόσληψη ξηρών καρπών, τουλάχιστον μισή μερίδα ημερησίως, συνδέθηκε με 23% χαμηλότερο κίνδυνο πρόσληψης 5 ή περισσότερων κιλών και παχυσαρκίας στο ίδιο χρονικό πλαίσιο.

Δεν παρατηρήθηκαν τέτοιες συσχετίσεις για αυξήσεις στην πρόσληψη φυστικοβούτυρου. Τα ευρήματα γίνονται αποδεκτά αφού ληφθούν υπόψη οι αλλαγές στη διατροφή και τον τρόπο ζωής, όπως η άσκηση και η πρόσληψη αλκοόλ.

Οι ξηροί καρποί μας χορταίνουν περισσότερο

Οι ξηροί καρποί αφήνουν λιγότερη ενέργεια στους ανθρώπους να τρώνε άλλα πράγματα, προτείνουν οι ερευνητές, ενώ το υψηλό περιεχόμενο ινών των καρπών με τσόφλι μπορεί να καθυστερήσει το άδειασμα του στομάχου, κάνοντας έτσι ένα άτομο να αισθάνεται χορτάτο για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Υπάρχουν, επίσης, κάποιες αποδείξεις ότι η υψηλή περιεκτικότητα σε ακόρεστα λιπαρά των καρπών με τσόφλι αυξάνει την κατανάλωση ενέργειας κατά την ανάπαυση, η οποία μπορεί επίσης να βοηθήσει στην αποτροπή της αύξησης του σωματικού βάρους.

Ως σνακ μια χούφτα καρύδια παρά τα μπισκότα ή τα τσιπς μπορεί να βοηθήσει να αποφευχθεί η αύξηση βάρους που συχνά συνοδεύει τη γήρανση και είναι ένας σχετικά εύκολος τρόπος να να περιοριστεί η παχυσαρκία, υποστηρίζουν οι ερευνητές.

Τέλος οι ίδιοι τονίζουν τη σημασία των ξηρών καρπών για το περιβάλλον και εξηγούν ότι η η αντικατάσταση ζωικών τροφών με ξηρούς καρπούς μπορεί να συμβάλει στη δημιουργία ενός βιώσιμου συστήματος τροφίμων.

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE